Eigen voerproductie op gemengd bedrijf met outdoor-varkens

Philippe Moureaux schakelde om naar biologisch en kocht een voerinstallatie voor eigen en aangekochte gewassen.Van de 650 ton voer die hij jaarlijks nodig heeft voor zijn varkens, produceert Philippe Moureaux er zelf 300. Grondgebonden productie is een speerpunt binnen zijn bedrijfsvoering. Sinds 1981 heeft de Fransman samen met zijn vrouw een gemengd bedrijf in het zuiden van Bretagne. In 2008 schakelde hij om naar biologisch. Voor die tijd leverde hij 10 jaar aan een vleesmerk waarvoor hij de varkens al buiten moest houden. _{Tekst gaat verder onder de foto.} Hoewel hij eerst terughoudend was om biologisch te gaan werken, met name voor de akkerbouwtak, besloot hij de stap te wagen. “We bleven met 130 zeugen in de open lucht werken en besloten de helft van de jaarlijks geproduceerde 2.400 biggen zelf af te mesten en de andere helft te verkopen”, vertelt Moureaux. Hij nam een werknemer in dienst, maar moest voer gaan bijkopen. Destijds had hij 47 hectare grond. Door de gefaseerde aankoop van nog 40 hectare kon hij de eigen voerproductie opschroeven van 35 naar 46% van het totale rantsoen. Met de aangekochte grond kon hij ook een betere gewasrotatie doorvoeren.Investeren in eigen voerinstallatieIn 2016 investeerde Moureaux in een voerinstallatie. Voor die tijd gebruikte hij al zijn natte mais en graan, aangevuld met aangekocht voer. Nu koopt hij alleen nog gewassen bij van bio-bedrijven uit de buurt, vooral triticale en veldbonen. Gerst koopt hij via zijn coöperatie. Het graan slaat hij op in vijf staande silo’s, samen goed voor 260 ton. De natte maïs gaat in een sleufsilo met een capaciteit van 120 ton. De eigen voerproductie vraagt wel een andere organisatie. Moureaux: “Bij de oogst is er vaak opeens een enorme aanvoer en daar moet je op ingericht zijn”. Hij gaat zijn opslagruimte daarom verder uitbreiden. Graan en mais moeten schoon zijn en niet te vochtig. Moureaux kocht een sorteermachine om plantenresten te scheiden. Ook staat de aankoop van een kleine droogmachine op de planning. Per dag is hij 20 minuten bezig om 2,5 ton voer te maken.Eiwitvoorziening blijft uitdagingZijn grootste uitdaging blijft nog de eiwitvoorziening. In de biologische veehouderij is het gebruik van synthetische aminozuren niet toegestaan en dus moet hij het van gewascombinaties hebben: triticale-erwten en triticale-veldbonen. Daarnaast koopt hij ieder jaar nog 20 ton biergist, 70 ton zonnebloemkoek, geëxtrudeerde soja en koolzaad en ook 20 ton mineralen bij.De voerinstallatie kostte € 130.000. “Op termijn hoop ik daarmee nog € 20 per ton te kunnen besparen. Nu liggen de voerkosten op zo’n € 500 per ton”, zegt Moureaux.Bron: La France Agricole, vertaling Marian KruiningProfielNaam: Philippe MoureauxPlaats: Caro (Fr.)Bedrijf: Biologisch gemengd bedrijf met 130 zeugen en 2.400 biggen per jaar op 87 ha waarvan 10 ha vrije uitloop, 10 ha grasland, 12 ha maïs, 9 ha luzerne, 3 ha koolzaad, 6 ha tarwe, 4,5 ha wintergerst en erwten, 7,5 ha zomergerst en erwten, 9,5 ha winterveldbonen-triticale en 15,5 ha triticale-erwten.