Boze akkerbouwers

Prijsschommelingen horen erbij, vinden akkerbouwers. Ze ergeren zich dan ook kapot aan ‘het geklaag van die melkveehouders’.Het achtuurjournaal wijdde onlangs een bericht aan de beroerde situatie in aardappelland. Veel aardappelen blijken stootblauw te hebben. Niet dat de smaak daardoor verandert, maar omdat dat blauw er niet lekker uitziet, worden blauwe piepers in de fabriek afgekeurd. Wat dat betekent? Nou, de patat kon wel eens duurder worden.

Lieve help, dat was schrikken. De patat duurder! Wat nu? In plaats van twee keer per maand een frietje terug naar één keer per maand? Wat een onzin. Duurdere patat is helemaal geen item. Daar schrikt niemand van. Opmerkelijker vond ik dat het NOS-journaal geen woord wijdde aan wat dat blauw voor het inkomen van de boeren betekende. Terwijl datzelfde journaal eerder wel aandacht besteedde aan de lage melkprijzen.

Op een feestje gisteravond, waar ook enkele akkerbouwers aanwezig waren, hoorde ik hun frustratie aan. Het zat ze hoog, dat ‘geklaag van die melkboeren’. Jaren hebben ze prijsondersteuning gehad en nu gaat het één keertje slecht en meteen klagen ze steen en been, zo vinden akkerbouwers. Zij zijn gewend aan het mechanisme van de vrije markt en vinden: slechte prijzen horen er bij. Protesteren doe je niet. En dan komen verdorie die melkveehouders en die peuteren in Brussel al demonstrerend €280 miljoen los. Daarvan is €21 miljoen voor de Nederlandse melkveehouderij. Voor andere sectoren geen cent. Terwijl de aardappelprijzen lager dan laag zijn.

Dat steekt. Het doet zeer. En het frustreert enorm. De kloof die er al was tussen de verschillende sectoren, zal voorlopig nog wel even blijven.