Armoe na bedrijfsovername

Ouders cijferen zich vaak financieel weg bij een bedrijfsovername. Dat is toch onrechtvaardig, of niet soms?Nog één keer dan: bedrijfsopvolging. In Boerderij staat deze week een stukje van mij over ouders die de neiging hebben zichzelf financieel weg te cijferen. Als bedrijfsovername alleen kan als zijzelf armoe lijden, dan doen ze dat.

Dat komt op mij onrechtvaardig over. Ik snap ook niet goed dat de opvolger op die manier het bedrijf over wíl nemen. Het verschaft toch weinig voldoening om zelf vooruit te kunnen en je ouders te zien sappelen. Daarover belde mij een opvolger. ‘Wat wil je dán?’vroeg hij. ‘Dat ouders het bedrijf eerst opeten voor ze eruit stappen?’

Dat lijkt me evenmin een goed plan, want dan heeft niemand iets. Maar misschien zijn er wel andere mogelijkheden dan die van de adviseur. Niet alles wat die zegt is per se de beste oplossing. Elke situatie is natuurlijk anders, maar misschien is het een idee nog wat langer in maatschap te boeren? Of om de ouders uit het bedrijf maandelijks wat extra te betalen?

Zijn er mensen die een oplossing bedacht hebben waar anderen wat aan kunnen hebben? Ik hoop op veel suggesties.