1957: Hooi dicht bij huis

Hooi was vroeger het winterruwvoer bij uitstek.De hele zomer was men ermee bezig geweest, eerst door het gras te maaien, daarna met het drogen, keren en verder drogen. Als het eindelijk droog genoeg was, volgde het wiersen, opladen en weer afladen. Het advies van de landbouwvoorlichting was vroeger: sla het hooi zo dicht mogelijk bij huis op. Hooibergen moesten liefst dicht bij de stal staan, dat scheelde heen en weer lopen met voer. Een kap op de berg voorkwam het indringen van regen en sneeuw hetgeen voor bederf zou zorgen. - Foto: MissetHuis was tevens stal, en als het hooi binnen handbereik lag, scheelde dat veel sjouwarbeid. Dat het ook brandgevaarlijk was, daarvan was men zich wel bewust maar de oplossing lag in de preventie ervan. Hooi moest voldoende droog zijn zodat het in de opslag niet zou gaan broeien en branden. Hooi omhoog krijgenDie opslag was voor de een de hooizolder, voor de ander de hooitas of hooiberg. De eerste laag stapelen, ging nog wel, de tweede ook. Maar daarna werd het lastiger om het hooi omhoog te krijgen. Hele grijpinstallaties zijn ervoor bedacht, transportbanden en hooiblazers. Die laatste hadden volgens voorlichters de voorkeur. Een blazer was overal makkelijk neer te zetten en met behulp van ellebogen kon je het hooi precies daar krijgen waar je het hebben wilde. Bovendien ging het lossen lekker snel met zo’n blazer, je kon er grote plukken tegelijk ingooien. Nadeel was dat hij een hoop herrie maakte.Vrijwel altijd kwam er nog nawerk bij kijken, zeker als het ging om een hooiberg. Die moest stevig in elkaar gestapeld zijn en iets schuin aflopen zodat regen er zoveel mogelijk af kon lopen. Dit artikel is te lezen in Boerderij 14 van woensdag 2 januari en is onderdeel van de rubriek Zo ging het toen