Is coöperatie middel of doel? (3)

Deze keer het bestuur. Natuurlijk vindt die de coöperatie een middel om het doel – een beter inkomen voor de boer – te bereiken. Maar lukt dat?In hun ogen wel. Ze staan echter voor een onmogelijke opgave. Vooral bij de grote coöperaties. Ze worden geacht verstand van zaken te hebben. Te kunnen beoordelen wat hun coöperatie doet en moet doen.

Dat doen ze met beperkte middelen. De top van de coöperaties is bemand met hooggeschoolde lieden. Daar steekt de gemiddelde topbestuurder mager bij af. Zowel wat scholing als wat ervaring betreft. Bij een nieuwe directeur van een coöperatie wordt zijn verleden als manager uitgebreid gepresenteerd. Een pienter hoofd, gepaard gaande met een goede opleiding en een ruime ervaring als – internationaal – leidinggevende is een pre.

Hoe armoedig tekenen zich daar onze bestuurders bij af. Hogere Landbouwschool is al heel wat. Als er een nieuwe bestuurder komt, wordt dat maar achteloos vermeld. Zijn boerenbedrijf breed wordt uitgemeten. Zijn bestuurlijke ervaring wordt genoemd. Echter niet de resultaten van de bedrijven waarvan hij of zij bestuurder was.

Dat tekent de verhouding tussen de directies en de besturen. Bij de directies veel meer kennis en ervaring. Bij de bestuurders veel goede wil en – soms – een goed boerenverstand. Dat laatste is een grote verdienste.

Maar is het evenwichtig? Worden de boerenbelangen voldoende verdedigd? Nee. Bestuurders zijn te vaak de papegaaien van de directie. Drijven vaak ver van de boer af. Nestelen zich op het pluche naast de directie. Daardoor ontstaat de enorme afstand tot de leden.

Over oorzaken de volgende keer.