Foto: Misset BoerenlevenAchtergrond

In 1917 werd schapenwol gevorderd

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was er veel vraag naar wol en werd daarom door de overheid gevorderd.

Het schaapscheren op de foto speelde zich af op de Veluwe in 1917. De eerste wereldoorlog woedde volop, de aanvoer van katoen was gestokt en het leger had een enorme behoefte aan onder meer wol voor dekens, kleding en wat al niet meer. De wolprijzen waren op de wereldmarkt gestegen tot ongekende hoogten, maar daar profiteerden de Nederlandse schapenhouders nauwelijks van. De overheid vorderde namelijk alleen eersteklas wol via de ingestelde wolvordering en betaalde er een gulden tachtig per kilo voor, omgerekend 80 eurocent.

Lees verder onder de foto.

Op de foto uit 1917 ging schapenscheren nog met een wolschaar. Zo rond 1919 hadden kappers in Amerika de eerste tondeuses in handen, bedoeld voor het kortwieken van mensen. De doorontwikkeling tot scheerapparaat voor vee zou nog enkele decennia op zich laten wachten. - Foto: Misset
Op de foto uit 1917 ging schapenscheren nog met een wolschaar. Zo rond 1919 hadden kappers in Amerika de eerste tondeuses in handen, bedoeld voor het kortwieken van mensen. De doorontwikkeling tot scheerapparaat voor vee zou nog enkele decennia op zich laten wachten. - Foto: Misset

Kwaliteitsklassen wol

Het systeem werkte met drie kwaliteitsklassen en als bedrijf werd je in zijn geheel in een klasse ingedeeld terwijl de dieren verschillende kwaliteiten wol leverden. Er zaten dieren tussen met slechte wol, maar ook met goede. Het gebeurde echter regelmatig dat een schapenhouder ingedeeld werd in klasse twee of drie. Daarmee kwam zijn eersteklas wol niet in aanmerking voor de hogere prijs van de wolvordering.

Uiteindelijk wist de wolcommissie, een orgaan dat de overheid adviseerde, het voor elkaar te krijgen dat de overheid alle wol opnam in de wolvordering. De boeren waren er niet heel veel beter mee af want de prijs bleef gelijk terwijl die op de wereldmarkt verder steeg.

De wolvordering bleef bestaan tot 1919 en toen bleek dat slechts een klein deel van alle opgekochte wol bij het leger was beland en dat het meeste voor lage prijzen naar de wolverwerkende industrie was gegaan.

In de rubriek Zo ging het toen gaan we terug in de tijd. Boerderij bestaat al meer dan 100 jaar en aan de hand van foto's uit het archief kijken we naar de agrarische sector in de vorige eeuw. Benieuwd naar meer historie? Check het dossier Zo ging het toen.

Beheer
WP Admin