‘Dode bodems’

Langdurig teeltonderzoek is nodig om verbetering en achteruitgang van bodems te monitoren. In kranten en op TV beweren ecologen en clubs zoals het ‘Land van Ons’ dat de bodems in de gangbare landbouwsystemen volledig dood zijn.

Foto: Roel Dijkstra

Foto: Roel Dijkstra


Nu is het de vraag wat zij hieronder verstaan. Dit hangt waarschijnlijk af van hun wereldbeeld waarbij een akker net zoveel biodiversiteits- en/of natuurwaarde moet hebben als de natuurgebieden die hier in Nederland zijn gecreëerd. Dit soort uitingen roept bij mij wel de vraag op hoe je naar akkers moet kijken. Ook wat voor eisen je aan de betreffende bodems moet stellen.

Wil je reageren? Maak dan gratis een account aan!

Impact op omgeving

Dit artikel is alleen voor abonnees

Al geabonneerd? 

Lees onbeperkt Premium artikelen met een abonnement


Boer beter met onbeperkte toegang tot alle artikelen

Speel beter in op jouw markt met actuele prijzen

Vorm je eigen mening met opinies en analyses


Bekijk aanbod

Lees meer over


Snel delen


Sectornieuwsbrief Akkerbouw


Reacties

Je bent niet ingelogd


Log in of maak binnen 30 seconden een account aan

Reageer op artikelen en deel je mening met anderen.


Ruud Hendriks
7 feb 2023

Dat de landbouwbodem meer dan gemiddeld wordt bekeken is niet gek. 54% van Nederland terwijl bebouwde grond maar 13% is. Bebouwde grond kan niet levend zijn, agrarische grond kan wel meer of minder vitaal zijn. Bodem kan vitaal blijven. Er is in Nederland weliswaar weinig/geen langdurig teeltonderzoek, in het buitenland is dat nog wel en daar is ook van te leren. Daaruit blijkt dat biologisch beheerde bodems bij dezelfde vruchtwisseling vitaler (klimaatrobuuster) zijn. In Nederland zijn een aantal zorgpunten geconstateerd. De ondergrond verliest aan organische stof. In combi met de zware mechanisatie leidt dat tot bodemverdichting. De bovengrond verliest niet aan organische stof op een paar regio's na, maar de kwaliteit neemt wel af (oa te herkennen aan de dalende C/N verhouding). Door extremer weer en beperking in mestgebruik wordt de economische schade die dat oplevert sterker. Bodembeheer met beperkte verliezen is mogelijk. De realiteit is dat de benutting van stikstof 45% is, inclusief mestverkoop buitenland 55%. Dus 45% verdwijnt weer naar water en lucht, waardoor we per hectare nu de grootste verliezer van Europa zijn. Het afzetten tegen kretologie is prima, het is geen dode grond. En ten opzichte van veel landen een mooie grond. Maar we moeten niet uit het oog verliezen wat het kan zijn. En het kan ruim beter, vanuit milieu gezien, maar last en zeker iet least uiteindelijk ook voor het saldo van de teler zelf.

Flikweert
31 jan 2023

De mens kan alles verknoeien zelfs een natuurgebied. Maar als ik een zwerm van misschien wel 800 meeuwen achter mijn spitmachine in de verse kluiten zie duiken weet ik weer zeker dat er heel veel papegaaien bij die "dode bodem"-profeten zitten.

Han Riel
31 jan 2023

Als onze beleidmakers zo goed weten hoe we onze landerijen moeten onderhouden, vraag ik me af waarom zij deze methoden niet toepassen bij hun zo geliefde Ontwikkelingswerk in de arme landen. Hier laten ze Gods water over Gods akkertje lopen met als gevolg dat de bodem een dode spijkerharde plaat is zonder water voorraad en daarmee zal de honger nooit worden opgelost in o.a. Afrika. Hun bemoeizucht in Nederland zou hier de opbrengst wel eens kunnen doen dalen met alle gevolgen van dien.

Armer
31 jan 2023

Je hoeft niet iedereen te overtuigen. En dat kan ook niet want niet iedereen wil overtuigd worden. We hoeven alleen te zeggen dat het beweerde niet waar is, met daarmee toevoegen: dit is wat en hoe we het maken en bevalt het je niet, dan koop je ergens anders of je maakt het zelf.