Columns

Wie had verwacht, dat we drie jaar later, in Nederland nog dieper in het stikstofmoeras zouden zijn weggezakt?

Cono betaalde jarenlang de hoogste melkprijs van Nederland. Vorig jaar weer. Dat was een uitzondering, want de jaren daarvoor lukte het niet.

Een jaar of zes geleden had ik, als bestuurder van een landbouwbelangenorganisatie, voor het eerst te maken met de afkorting kpi. Ik googelde naar de betekenis: kritieke prestatie-indicatoren.

Met een hoge melkprijs en een lagere brokprijs is er met melken een goed rendement te maken. Wij werden zelfs gebeld door een coöperatie die op zoek was naar melk.

Recent werd het rapport Veehouderij en gezondheid omwonenden (VGO-III) gepubliceerd. Een vervolgonderzoek op de VGO-rapporten I en II, die zijn opgesteld door het RIVM, Universiteit Utrecht, Wageningen Universiteit en het Nivel.

Wat een verademing. De leden van FrieslandCampina tellen weer mee. Nog niet zo lang geleden waren we in de ogen van onze eigen coöperatie slechts grondstofleveranciers.

Een aantal jaren geleden alweer schreef ik dat we nog maar aan het begin van een stikstofsoap stonden. Het blijkt werkelijkheid te worden.

Mat, nog net niet murw geslagen. Zo kun je de huidige stemming onder het gros van de melkveehouders wel kenschetsen.

Het is maar de vraag in hoeverre de opkoopregelingen helpen om meer richting de natuur- en milieudoelen komen.

Hoe kun je nu op een gezonde, betaalbare manier verder met je bedrijf als het ene na het andere doemscenario over je wordt uitgestort.