Redactieblog

4 reacties

‘Kalversterfte en alternatieve feiten’

Natuurlijk valt mijn oog direct op de krantenkop ‘Kalversterfte neemt toe’. Dat is absoluut niet wat we willen.

Het artikel noemt direct de oorzaken van het stijgen van het percentage. En in de kop wordt meteen vermeld dat het gaat om kalveren die direct van de moeder worden gescheiden. Even later lees ik dat niet bekend is op welk soort bedrijven het sterftepercentage te hoog is. Maar volgens Dier&Recht komt het door slechtere zorg en verwaarlozing, vooral op grote melkveebedrijven. Die uitspraak is uiteraard gebaseerd op feiten. Of niet?

Lees ook: Kalversterfte onder de loep

Niet grootte maar management telt

Ik ken veel grote en kleine bedrijven waar de kalverzorg heel strak en goed geregeld is. Het heeft niets te maken met de grootte van de bedrijven, maar alles met het management. En iedere veehouder weet heel goed welke zorg de kalfjes nodig hebben.

Het begint met een vlot kalf na een goede droogstand en geboorte. Geboren onder schone omstandigheden waarna direct de navel is ontsmet. Dan komt de biest: Vlug, Vers, Vaak, Voldoende kwaliteit, Veel (genoeg). En nogmaals; als een kalf bij de moederkoe blijft, heb je hier eigenlijk nooit voldoende controle op.

Met gerust hart in groep plaatsen

Wanneer deze zaken kloppen, kun je het kalf meestal met een gerust hart na twee weken in de groep plaatsen. En als ze dan toch diarree krijgen, is dat meestal goed te behandelen met elektrolyten of, in geval van een longontsteking, met antibiotica. Die kalveren worden niet zomaar geëuthanaseerd omdat ze de medische kosten niet waard zijn, zoals het artikel beweert.

Liefde voor onze dieren

Iedere keer weer verbaast het me hoe weinig buitenstaanders begrijpen van de liefde die we hebben voor onze dieren. Er is hier een tijdje geleden een tweeling geboren, waarvan een van de kalfjes een waterhoofd had. En nee, het kalfje hebben wij niet geëuthanaseerd. Ze leek het heel goed te maken. Een maand lang dronk ze geweldig en was ze net zo dartel als haar zus. Je geeft zo’n kalfje juist nóg meer aandacht en liefde. Want je weet het nooit. Misschien komt het wel goed met haar.

Helaas is ze plotseling overleden. En hoort zij dus ook bij onze 4% kalveren dat de één jaar niet heeft gered. Het zet zaken wel in een heel ander perspectief. Scherp zijn op wat beter kan? Prima. Maar ik houd niet van alternatieve feiten.

Laatste reacties

  • alco1

    De aantijgingen zijn vaak verzinsels, maar bereiken door de media de hele bevolking.
    Wij hebben als individuele daar geen enkele grip op en onze "belangenbehartiger" laat verstek gaan.

  • Zuperboer

    Jammer dat de GD geen dierenartsen heeft(of in ieder geval niet diegenen faciliteert die direkt en terzake kundig naar buiten tredend de juiste feiten aandraagt) die zo met hart onze sector willen verdedigen! Bedankt voor de heldere uitleg Claudia.

  • agratax(1)

    Dat op grote bedrijven de kalversterfte groter is dan op kleine familie bedrijven kan ik me iets bij voorstellen. Veel grote bedrijven zijn afhankelijk van (buitenlandse) werknemers en die zijn doorgaans minder onder de indruk van (onze) strakke protocollen in dezen en dan gaat er nogal eens wat fout.

  • WGeverink

    En op hele grote bedrijven zijn er mensen die de hele dag enkel en alleen met de kalveropfok bezig zijn. Wordt het daar slechter van? En dan de zoogkoeien bedrijven waar ieder voorjaar honderden en soms duizenden kalveren in zo'n anderhalve maand tijd geboren worden. Hoewel de kalveren bij de koe lopen buiten in de wei is het voor de boer een hartstikke drukke tijd. Geboorte hulp is tegenwoordig zelden nodig maar ze moeten er wel bovenop zitten en de kalveren die diaree, longontsteking of een ander euvel hebben meteen zien zodat ze nog te behandelen zijn. Dat een kalf bij de koe loopt is absoluut geen garantie voor een lagere kalversterfte. Eerder andersom.

Of registreer je om te kunnen reageren.