Boerenblog

2 reacties

‘Over het graf regeren’

Verbaal geweld was aan de orde van de dag. Zelfs na haar dood schoffeert haar man nog haar wensen.

35 jaar heeft ze zich laten kleineren en schofferen. Verbaal geweld was aan de orde van de dag. Alles draaide om de boerderij. Haar man was er van overtuigd dat als je mensen aan je wilde binden, je ze klein moest houden, afhankelijk en afgesloten van de verlokkingen van de wereld.

Hij kon er misschien niets aan doen, zo was hij zelf ook opgevoed. Zijn ouders hadden hem en zijn broers en zussen met harde hand opgevoed. Niet alleen verbaal, maar ook fysiek hadden ze hun kinderen duidelijk gemaakt: “A’s oal’n proat, mut kinder zwieg’n”.

Fysiek stak hij geen vinger naar ze uit, dat was ook niet nodig. Ze luisterden wel, sterker: ze kropen voor hem

Fysiek heeft hij nooit een vinger naar haar en de kinderen uitgestoken. Dat was ook niet nodig. Ze luisterden wel, sterker nog, ze kropen voor hem. De kinderen hebben zodra ze konden het boerenerf verlaten.

Ze ziet ze niet veel, haar man heeft de kinderen bestempeld als ondankbaar en verwend. “Als ze nog te lui zijn om op de boerderij te komen helpen, hoeven ze niet te denken dat wij naar hen toe komen.”

Ik maakte me onzichtbaar en hoopte dat daardoor de kinderen het geweld zou ontgaan

Ze is er klaar mee. Ze wil haar rug rechten, ze heeft er spijt van. Niet een beetje spijt, heel veel spijt. “Ik heb mijn kinderen willen beschermen, maar ik heb ze aan de goden overgeleverd.”

“Ik was altijd thuis, maar ik was er niet echt. Ik maakte me onzichtbaar en hoopte dat daardoor de kinderen het geweld zou ontgaan, Ik heb mezelf voor de gek gehouden en mijn kinderen nog veel meer.”

Stap voor stap heeft ze haar rug gerecht. Ze heeft het contact met haar kinderen hersteld, door ze te vertellen over haar angsten, haar spijt en haar schaamte.

Zelfs aan het einde van het leven had haar man het laatste woord, ze werd niet begraven in het familiegraf van haar ouders

Ze heeft haar man laten zien dat ze een eigen leven kan en wil leiden. Ze heeft vrijwilligerswerk en sport opgepakt. Ze heeft de banden met familie en vrienden van vroeger weer opgepakt en open over haar kwetsbaarheid gesproken.

Helaas heeft ze er niet lang van mogen genieten. Ze werd ongeneeslijk ziek en bereidde samen met haar kinderen haar eigen uitvaart voor. Ze wilde begraven worden in het familiegraf van haar ouders. Terug naar het veilige nestje, naar de tijd waarin de wereld nog mooi en zorgeloos was.

Het mocht niet zo zijn. Zelfs aan het einde van haar leven had haar man het laatste woord. Op de rouwkaart las ik met tranen in mijn ogen dat ze gecremeerd zou worden.

Laatste reacties

  • P11

    Dat dit nog mogelijk is in2019.

  • koestal

    Triest verhaal,haar man was een dictator!

Of registreer je om te kunnen reageren.