Commentaar

1 reactie

‘Een boerderij is geen ziekenhuis’

Euthanasie in de stal ligt gevoelig. Technologie lost problemen op, maar schept ook weer nieuwe.

De veehouderij is onlosmakelijk verbonden met het doden van dieren. Dat is een ongemakkelijke waarheid. Liefst blijft het vee in leven tot het ver van het boerenerf is, maar dat kan niet altijd. Sinds mensenheugenis beschikt de boer daarom over leven en dood.

Vroeger ging dat er weinig romantisch aan toe. Jonge katten verdwenen in een jutezak in de sloot. Kansloze biggetjes kregen een klap in de nek of tegen de muur. Ieder had zo zijn eigen manieren om een dierenleven te beëindigen als dat nodig was.

Strikt gereguleerde euthanasie

Nekklap, stroomstoot, spuit of schot, tegenwoordig heet het ‘euthanasie’ en is het strikt gereguleerd via bedrijfsgezondheidsplannen en dierenartsen. En net als de taal worden ook de methoden verfijnder. Nieuwste ontwikkeling is de introductie van vergassingsapparaten in de varkenshouderij. De gasmethode past beter in deze tijd dan de nekslag. Het is clean, stil en pijnloos. Bovendien maakt het de klus minder onaangenaam, niet onbelangrijk in een sector waar de boer steeds meer werk uit handen geeft aan personeel.

‘Economische druk is er altijd – een knappe boer die daar boven staat in de drukte van alledag’

Een positieve ontwikkeling dus. Maar..., vinden de dierenvrienden en de rest van de burgerij dat ook? Er zijn 2 risico’s waar de gebruikers van deze apparaten zich bewust van moeten zijn.

Ten eerste: beeldvorming. Er kunnen 10 goede technische argumenten zijn voor de vergasser, toch passen deze apparaten wel in het wat onaangename plaatje van de kille, berekenende en afstandelijke veehouderij. Met overtuigende communicatie is dit nog wel te tackelen.

'Nu gaat het over ‘kansloze biggen’ die uit hun lijden verlost worden. Maar voor je het weet gaat het over ‘wegwerpbiggen’. Want wat is kansloos?' - Foto: Koos Groenewold
'Nu gaat het over ‘kansloze biggen’ die uit hun lijden verlost worden. Maar voor je het weet gaat het over ‘wegwerpbiggen’. Want wat is kansloos?' - Foto: Koos Groenewold

Wegwerpbiggen

Het tweede probleem is lastiger. Het hellende vlak dreigt. Nu gaat het over ‘kansloze biggen’ die uit hun lijden verlost worden. Maar voor je het weet gaat het over ‘wegwerpbiggen’. Want wat is kansloos? Dat is altijd een afweging, waarbij de economie zwaar meetelt. Heb je eenmaal zo’n apparaat, verschuift het evenwicht dan niet snel richting afmaken in plaats van behandelen? Economische druk is er altijd – een knappe boer die daar boven staat in de drukte van alledag.

Inbedding is dus nodig. In regels, afspraken, protocollen. Wanneer is euthanasie verantwoord? Tot waar reikt de zorgplicht? De boerderij is geen ziekenhuis, maar niet iedereen vindt dat vanzelfsprekend.

Eén reactie

  • Wouter59

    In de boerderij van deze week, publiceren jullie een stuk over verantwoorde euthanasie met de Anoxia-methode. Anoxia heeft daarvoor, i.s.m. de CenSAS-groep (samenwerking Universiteiten van Utrecht/Wageningen en KNMvD) een beslishulp ontwikkeld voor varkensboeren, die hen juist helpt bij een verantwoorde selectie van niet vitale ("kansloze") dieren. De beslishulp is te downloaden op de site van Anoxia. M.v.g. Wout van der Poel. Dir. communicatie Anoxia.

Of registreer je om te kunnen reageren.