Home

Achtergrond 4 reacties

Grensboer in Arizona onder vuur

“Vroeg opstaan, de paarden opzadelen en dan het land intrekken om de kudde te controleren. Weer of geen weer. Bestaat er iets mooiers?” Niet voor vleesveehouder Jim Chilton uit Arivaca, Arizona. Zijn hele wezen is doordrenkt met de cultuur en tradities uit de grensregio van de Verenigde Staten en Mexico. Maar zijn ranch staat onder druk. Door milieuclubs en drugskartels.

In het vroege ochtendlicht loopt een groepje vaarskalveren over het meerjarige gras van de Chilton Ranch. Het is koud in Arizona. Vlak onder het vriespunt. Maar de veehouder glundert als hij door het open raampje van zijn pick-up tuurt. “Dit zijn de uitverkorenen”, zegt Jim Chilton. “Deze dames gaan het mooiste leven tegemoet dat je je kunt voorstellen. Tien tot dertien jaar blijven ze bij ons. Altijd buiten, altijd in dezelfde kudde.”

Het vee van Chilton Ranch. Op 20.000 hectare lopen ruim 900 koeien en stieren met jongvee. Foto: Edwin Timmer
Het vee van Chilton Ranch. Op 20.000 hectare lopen ruim 900 koeien en stieren met jongvee. Foto: Edwin Timmer

De boerderij van Jim en Sue Chilton beschikt over een immens stuk grasland van 20.000 hectare ten zuiden van Tucson. Slechts 910 moederkoeien en stieren lijken niet veel voor zo’n oppervlakte, maar het gebied behoort officieel tot de Sonorawoestijn en is maandenlang kurkdroog. “Van de 850 kalveren per jaar verkopen we er 750 zodra ze negen maanden oud zijn en rond 230 kilo wegen. Elk jaar goed voor 400.000 quarterpounders”, grijnst Chilton.

De aanblik op de vaarskalveren is paradijselijk. Glooiend grasland zo ver het oog reikt. En mooi jongvee met Zeboe-, Red Angus- en Charolais-invloeden. Chilton: “De Zeboe of Brahma is belangrijk, omdat ze zeer resistent zijn tegen ziektes en de hitte. De temperatuur kan zomers 50 graden Celsius aantikken. Verder hebben we Red in plaats van Black Angus, omdat Red Angus het beter doet op dit soort gras. De Charolaisgenen helpen bij een prachtige vleesvorming.”

Maar niet alles is zorgeloos aan de Chilton Ranch Road. De 77-jarige veehouder en zijn 73-jarige vrouw wonen op minder dan twintig kilometer van de Mexicaanse grens. Het grasland ligt letterlijk tegen het buurland aan. En de sfeer in de grensstreek is met de nadrukkelijke aanwezigheid van de Border Patrol (grenspolitie) toch een tikkeltje gespannen. Op weg vanuit Tucson komen we zeker zeven patrouillewagens tegen. Vlak voor het dorp Arivaca volgt een bewapende wegafzetting.

‘Duizenden migranten over mijn land’

De Chiltons kochten de ranch in 1987. Jims voorouders trokken ooit met vee vanuit Oklahoma zuidwaarts. “Vanaf de jaren negentig merkte je de toename van het aantal migranten. Vele duizenden per jaar kreeg ik over mijn land.” Omdat Washington de Sonorawoestijn langs Arizona als zeer moeilijk doordringbaar beschouwt, zijn er nooit veel grensversterkingen gebouwd. Weinig hekken, laat staan een muur. Met als gevolg dat miljoenen Latino’s juist langs deze plek illegaal de VS binnenglippen.

Tot tien jaar geleden kwamen er vooral migranten over Chiltons land. Daar had hij geen last van, hij legde zelfs drinkfonteinen aan. Foto: Edwin Timmer
Tot tien jaar geleden kwamen er vooral migranten over Chiltons land. Daar had hij geen last van, hij legde zelfs drinkfonteinen aan. Foto: Edwin Timmer

Chilton heeft de gelukszoekers altijd gerespecteerd. “Het zijn goede mensen, op zoek naar een beter leven.” De boer loopt naar een van zijn waterbronnen voor het vee. “Bij tweeëntwintig bronnen hebben we drinkfonteintjes geïnstalleerd. Voor menselijk gebruik. Niemand verdient het om te sterven van de dorst.” Maar de sfeer sloeg tien jaar geleden om. Het Sinaloa-drugskartel nam de grens onder controle. Er komen nu meer drugskoeriers langs dan migranten. Chilton gaat alleen nog bewapend over zijn ranch.

‘Mijn boerderij is bezet gebied’

De vier cowboys in dienst van de Chiltons zijn alle vier Mexicaan. Mét papieren. Elke dag controleren ze het vee. “Vroeg opstaan, de paarden opzadelen en dan het land intrekken om de kudde te controleren. Weer of geen weer. Bestaat er iets mooiers?”, vraagt Chilton. De veeboer rijdt zelf ook nog steeds graag, ook al brak hij enkele jaren gelden vier ribben tijdens een val van het paard. “Het is zwaar werk en niet zonder risico. Maar tegelijkertijd is het een prachtig bestaan.”

Drugskoeriers knippen prikkeldraad kapot

De grootste dagtaak voor de cowboys heeft echter direct te maken met de illegale grenspassages. “Drugskoeriers knippen de omheiningen van prikkeldraad kapot. Dan kun je weer twee dagen zoeken voor je al het vee terug hebt. Als men dorst heeft, snijdt men waterleidingen door. Dag in dag uit moeten we afrasteringen en waterpijpen controleren.” Een laatste probleem is het afval dat men achterlaat. Plastic, dekens en kleding, tot aan speciale ‘woestijnsluipers’ toe: overschoenen waarmee smokkelaars voetsporen in het zand voorkomen. “Elke koe die een stuk afval opvreet, sterft een pijnlijke dood.”

Confrontaties met de drugsmaffia kostten ten minste twee boeren rond Arivaca het leven. In de nabije Altar Valley nog twee. Chilton: “Koeriers willen hun rugzakken drugs nog wel eens in paniek achterlaten als je ze tegen het lijf loopt. Wat je niet moet doen is die drugs inpikken of het aangeven bij politie. Dan volgt er wraak. Het devies is: negeren. Doen alsof je niets ziet.” Verder vertrouwt Chilton op zijn jachtgeweer en een revolver. Tot in zijn slaapkamer toe.

De laatste jaren komen er meer drugskoeriers langs dan migranten. Zij laten zich niet afschrikken door bordjes. Foto: Edwin Timmer
De laatste jaren komen er meer drugskoeriers langs dan migranten. Zij laten zich niet afschrikken door bordjes. Foto: Edwin Timmer

De grensproblemen tasten de waarde van de boerderij aan. “Een derde tot de helft minder levert mijn ranch bij verkoop op in vergelijking met eenzelfde bedrijf honderd kilometer noordelijk”, weet Chilton. Niet dat het bejaarde stel erover prakkezeert te vertrekken. Of zijn twee zonen in de toekomst met de boerderij verder willen, mogen zij zelf beslissen. “Maar ik ben rancher en dat blijf ik tot mijn dood”, stelt de boer vastbesloten. Wel of geen drugskaravanen.

Piepklein visje

Het is niet de eerste keer dat Jim en Sue Chilton strijd voeren om het voortbestaan van hun boerderij. In de jaren negentig begon een juridisch gevecht met milieubeschermers over een piepklein visje dat af en toe, in natte jaren, kwam aanzwemmen uit Mexico. “De Sonora Chub”, vertelt Chilton. Het visje zorgde er bijna voor dat de Chiltons een deel van hun graasrechten verloren. De strijd is recent opgetekend door de schrijver JPS Brown in ‘Truth Rides a Cowhorse’.

Om het gevecht te begrijpen, is een ding belangrijk. Lang niet alle 20.000 hectares zijn eigendom van de Chiltons. Het grootste deel is overheidsland van de Forest Service of het Bureau of Land Management. De Chiltons kregen bij aankoop alleen de langdurige graasrechten in handen. Daarnaast deelt de veeboer het land met bijvoorbeeld toeristen en vogelkijkers. Op een stuk land van de Forest Service, de California Gulch, vonden twee natuurvrienden tot hun uitzinnigheid het piepkleine visje Sonora Chub.

“Een van hen werkte bij de Forest Service, maar was in zijn vrije tijd actief bij de radicale milieugroep The Center For Biological Diversity. Ze probeerden aan te tonen dat mijn kudde van slechte invloed was op de natuur en het voortbestaan van het visje. Daarvoor stapelden ze leugen op leugen. Zo maakten ze foto’s van een zogenaamd vertrapt veld. Terwijl dat grasland was geplet omdat een groep hippies er een weekend lang feest had gevierd.”

Wat echter door activisten was gestart, werd binnen de Forest Service snel onderkend als een manier om Chiltons graasrechten voorgoed af te pakken. De boerenfamilie kreeg een juridische aanval van de federale overheidsorganisatie te weerstaan. “Alleen omdat wij de financiële middelen hadden, konden we terugvechten. Andere ranchers zouden hebben opgegeven. Wij huurden wetenschappers over grasland en het visje in. Jaarlijks staat de California Gulch in mei en juni volkomen droog. Dus konden we het argument van ‘permanent leefgebied’ voor de Chub van tafel vegen.”

Chilton: ik ben rancher en dat blijf ik tot mijn dood.
Chilton: ik ben rancher en dat blijf ik tot mijn dood.

Chilton is niet alleen veehouder geweest. Na zijn studie ging hij als jong broekie aan de slag voor de toenmalige senator Carl Hayden. Hij representeerde de politicus in Arizona als de Republikein op Capitol Hill verbleef. Hayden had een baanadvies voor Chilton: waarom word jij geen financieel consult voor grote infrastructurele projecten van counties en states? Chilton pakte het op en de zaak groeide uit tot een eigen kantoor in Los Angeles.

Prijsdaling

“Zonder die inkomsten hadden we deze ranch nooit kunnen kopen.” En zonder die basis was het ook niet gelukt de Forest Service en de Center for Biological Diversity te weerstaan. “Investeren in een veebedrijf is leuk, maar de winsten zijn beperkt”, zegt Chilton. Zo daalden de prijzen van de kalveren tussen 2015 en 2016 met 35%. De kalveren gaan meestal richting Missouri om nog eens 140 kilo te groeien. Daarna volgt een feedlot en slacht tussen 18 en 24 maanden. “We hopen over 2016 break-even te draaien.”

‘Het contract voor de graasrechten moet binnenkort weer worden verlengd. We zullen zien of er opnieuw activisten opduiken’

De rechtszaak om de graasrechten leverde een voordeel op. Inmiddels is Chilton specialist wat betreft meerjarig gras. “Tweeëndertig soorten hebben we op de ranch, waaronder bahia-gras en slank grama grass.” Daarnaast zijn koeien verzot op bladeren van de mesquite struik. Rotatie van de kuddes over de ranch helpt het gras bovendien goed te herstellen. “Mijn contact met de Forest Service is weer zoals voor het conflict: goed. Maar het contract voor de graasrechten moet binnenkort weer worden verlengd. We zullen zien of er opnieuw activisten opduiken.”

Voor een oplossing tegen de drugsmaffia kijken de Chiltons halsreikend uit naar Washington. Chilton heeft gestemd op Trump en vertelt iedereen die het wil horen dat er een muur nodig is langs de grens, in plaats van het huidige prikkeldraad langs zijn grasland. “Officieel zijn dit de Verenigde Staten, maar we leven de facto aan de Mexicaanse kant van de Amerikaanse grens. Want de Border Patrol controleert en patrouilleert niet hier, maar tientallen kilometers landinwaarts. Die wegafzetting bij Arivaca is de eigenlijke grenspost. Mijn boerderij is bezet gebied. Bezet door een buitenlandse mogendheid.”

Haast met de Muur

President Trump heeft haast met zijn muur langs de Mexicaanse grens. Bouwbedrijven kunnen een offerte indienen voor het infrastructurele monsterproject. Tot nu toe gaven zo’n zevenhonderd ondernemers aan interesse te hebben in de bouw. Opvallend: daaronder zitten ook tientallen bedrijven met een Latino-achtergrond.

Uit alle offertes wil de regering er twintig selecteren. Die bedrijven mogen vervolgens een uitgebreide presentatie houden. De eisen voor de muur zijn duidelijk. Minimaal negen meter hoog en 1,80 meter de grond in (tegen tunnels). En de grensafscheiding moet tenminste een uur bestand zijn tegen snijbranders, pikhouwelen of slijpgereedschap. In de maand mei wordt duidelijk wie de klus gaat klaren.

Laatste reacties

  • .....

    Prachtig verhaal!

  • el

    Wild west! De tekst op het witte bortje zegt, gericht aan ongewenste bezoekers, zorg dat je een id bij je hebt zodat we jou familie op de hoogte kunnen brengen!

  • agri2

    Woestijnvis

  • ariekelder

    Goed verhaal idd. Hoor je het ook eens van een andere kant.

Of registreer je om te kunnen reageren.