Boerenblog

19 reacties

‘Tranen van spijt na bedrijfsoverdracht’

Zwijgend toezien hoe een ander het doet na de bedrijfsovername, is niet de manier. Práát met elkaar, dat voorkomt ellende.

Het is zaterdagavond en mijn telefoon gaat. Onbekend nummer. Ik neem op en hoor aan haar stem dat het ernst is. Haar man trekt het niet meer, loopt al twee dagen en nachten te spoken door het huis. Ruim een jaar geleden hebben ze het bedrijf overgedragen aan een neef en zijn vrouw, want zelf hadden ze geen opvolgers in het gezin.

Eigen aanpak

Hij had verwacht na de overname nog een belangrijke rol te kunnen spelen op het bedrijf, maar kennelijk denkt de neef daar anders over. Die schakelt liever ‘zijn’ mensen in. Handenwringend moet oom toezien dat neef alles op een andere manier aanpakt en kennelijk niet begrijpt dat oom ook graag nog zijn steentje bijdraagt.

“We hadden het nooit zo moeten doen”, vertelt hij als ik later die week bij ze aan de keukentafel zit. “Het probleem is dat we op het bedrijf wonen en alles zien. En verhuizen gaat me gewoon te ver. Dit is de plek van mijn ouders geweest …”

Verwachtingen en ideeën

Al doorvragend kom ik erachter dat er nooit goed met elkaar overlegd is over welke verwachtingen en ideeën er over en weer waren tijdens, maar vooral ook na de overname. Er werd sowieso niet veel gepraat. “Wij zijn niet zulke praters”, zegt hij tussendoor.

In een ingrijpend traject, zoals een bedrijfsovername, is onderling communiceren een belangrijke pijler

Ik hoor dat vaker: ‘Wij zijn niet zulke praters’. En toch wordt er gekozen voor een ingrijpend traject, zoals een bedrijfsovername, waarbij onderling communiceren een belangrijke pijler is.

Misschien is dat wel de grootste overschatting die gemaakt wordt in veel gevallen: eerst maar eens beginnen met samenwerken en dan zien we wel. En voor je het weet, wordt het praten over verwachtingen, ideeën, gevoelens en frustraties een ondergeschoven kindje wat in een behoorlijk aantal gevallen uiteindelijk leidt tot een crisis zoals in deze praktijksituatie.

Rouwproces

Oom is zonder het zelf te willen in een rouwproces terechtgekomen. Voelt zich niet meer welkom op zijn bedrijf en weet nu niet meer waar hij het zoeken moet. Het afscheid dient zich ongewild en ongepland aan.

Hij loopt vast, maar zoekt geen hulp. Geen huisarts, geen familielid, vriend of adviseur, oom trekt zich terug in zichzelf. Toch zit ik bij hem aan tafel. Onder zware druk van zijn vrouw en kinderen is de afspraak gemaakt.

Als ik doorvraag, komen zijn verhaal en frustratie eruit. Tranen, spijt, onmacht, boosheid. Het wordt laat deze middag. Aan het eind van het gesprek zegt hij toch blij te zijn dat het hoge woord er nu uit is. Niet dat zijn problemen weg zijn, verre van dat. Maar er is een begin, een opening. En daar kunnen we wat mee.

Samen oplossingen zoeken

Een week later zitten oom en neef samen aan tafel en wordt er wel gesproken over wat er dwars zit. Samen zoeken ze naar oplossingen, maar vanzelf gaat het niet.

Belangrijkste les? Ga te allen tijde én op tijd het gesprek met elkaar aan en spreek je verwachtingen over en weer uit! Voorkomen is nog altijd beter dan genezen.

Laatste reacties

  • veldzicht

    Het komt nogal eens voor bij boeren dat zo wel junior en/of senior zulke knurften zijn dat er niet mee valt te praten.Ik ken er verschillende die liever het bedrijf naar de klote zien gaan dan praten en toegeven.

  • jfvanbruchem1

    als er 1000 boeren zijn, zijn er 1000 manieren van werken.als je het bedrijf over draagt moet je een punt zetten, en je opvolger de vrijheid geven voor zijn manier.

  • Noordam2

    Senior had verwacht zelfs nog een belangrijke rol te spelen na de overname. Behoorlijk naïf. Tip, koop ergens een huis, geniet van je vrijheid en doe misschien wat vrijwilligers werk of zo! Er zal een wereld voor je open gaan!

  • Gat

    Tsjah op ouderlijk bedrijf wonen daar ligt het probleem. Ik stond enkele jaren terug ook voor de keuze huis in dorp kopen of mantelzorg woning bijbouwen. Me vriendin wilde het niet. Dus hebben we huis gekocht in dorp. En financieel ben ik daar ook beter van geworden.
    Ken van nabij die het wel hebben gedaan en waar het fout is gegaan.

  • Vhouder

    kan ook heel mooi zijn senior en junior op zelvde bedrijf gaat ook heel vaak goed

  • Kippenboerke

    Respect, daar draait het in het leven om. Als dat er is, komt het meestal wel goed.

  • Gat

    Vhouder jij snapt het niet. Het gaat meestal fout met de vriendin van junior die niet overweg kan met schoonouders die nog menen baas te moeten spelen.
    Ik ken zon verhaal nml van nabij

  • veldzicht

    Bezin voor je begint om met z,n vieren op een erf te wonen.Het kan best goed gaan maar ook dat ze elkaar het bloed onder de nagels van Daan halen.En de verhouding schoonmoeder/schoondochter is toch vaak al niet zo makkelijk en als je dan nog boven elkaars lip zit wordt het wel erg beklemmend.

  • Mfb

    Voor de overdracht moet je eigenlijk al ergens anders wonen. Dan begint het afstand nemen al en kun je er vast aan wennen.

  • Piet P

    Gewoon niet aan een familie bedrijf beginnen!
    Zit vaak een veel te grote gunfactor in en daar gaat het uiteindelijk mis.
    Er wordt aan weerskanten vaak niet aan de verwachtingen voldaan.

  • Gerrit Lammertink

    Gewoon niet op hetzelfde erf blijven wonen!
    Voor iedereen beter.

  • Bennie Stevelink

    Ik heb eens het verhaal gehoord over een bedrijfsleider van een werktuigencoöperatie. Hij was gedreven en fanatiek. De leden van de coöperatie hadden veel waardering voor hem. Hij was 65 en ging met pensioen. In het jaar na zijn pensionering werd hij depressief en pleegde zelfmoord.
    Na zijn pensionering was het leven voor hem blijkbaar zinloos geworden. Zijn rol als bedrijfsleider was zijn leven. Toen hij dat niet meer was viel hij in een gat.

    Dit probleem kan zich ook onder boeren voordoen. Het is belangrijk dat senior, al ruim voor zijn terugtreding, nieuwe zingeving in het leven vindt. Anders blijft hij junior voor de voeten lopen en frustreren of hij wordt depressief.

  • veldzicht

    Ook ken ik een geval van een tuinder met personeel .Het ging altijd goed tot hij het bedrijf aan zijn zoon overdeed.Dat personeel dat er al jaren was voelden
    zich niet lekker dat ze de orders van die''snotneus'' op moesten volgen en de een na de ander vroeg zijn ontslag aan.Een mens zit nu eenmaal raar in elkaar en dat generatie conflict heeft altijd al bestaan en zal er wel blijven ook.Soms gaat het goed en soms gaat het fout.

  • Noordam2

    mijn vader was een op en top koeien boer maar in de jaren 70 veranderde er veel in de sector en wij hadden geen zin in vee. hij was 55 en zei tegen ons ga je gang. Bleef gewoon op de boerderij maar heeft zich NOOIT met het bedrijf meer bemoeid. Er veranderde veel en hij was TROTS. Met mijn opvolgers idem dito, ik ben trots en geniet van mijn vrijheid!!!!

  • Alco

    Ach.
    Nu hebben we "Boerderij. nl", " Prikkebbord", Melkweb.

  • G. Peltjes

    @Alco. Daar word je ook niet vrolijker van.

  • Gat

    Veldzicht dat verhaal heb ik bij me oude baas mee gemaakt 2 jaar terug. En dan een zoon die meent voor niet een dubbeltje maar 5 cent personeel moet hebben. Nu lopen er 16 jarige rond. Komt corona per toeval voor hem goed uit, anders zaten ze op school

  • Bert Roeleveld

    Mijn tandarts wilde ook enkele dagen in de praktijk blijven werken ,nadat hij zijn praktijk via een maatschap aan zijn jongere maten had overgedaan . Al snel na de overdracht begon de wrijving en werkt hij er niet meer, en gaf me het advies om goed over overname te praten . Het komt dus overal voor.

  • sophie4000

    - Deze reactie is verwijderd door de beheerder, omdat deze niet voldeed aan de regels. -

    Reactie gewijzigd door een beheerder

Laad alle reacties (15)

Of registreer je om te kunnen reageren.