Boerenblog

7 reacties

‘Eindelijk weer toekomst na verkoop boerderij’

Het doet veel pijn om afscheid te nemen van de boerderij, maar we komen terecht op een droomplek.

We staan aan de vooravond van onze verhuizing. De aannemer, loodgieter en stukadoors zijn klaar, nu zijn schilders druk bezig in ons nieuwe huis. We gaan wonen in een mooie woonboerderij aan de andere kant van het bos waar we de boerderij hadden. Dichterbij de school en opvang van de kinderen en nog steeds op fietsafstand van onze beide ouders.

Ook houden we kennissen en vrienden in de buurt en natuurlijk is het een prachtige plek. Op 200 meter van ons erf beginnen ruiterpaden, mountainbikepaden, wandelroutes en een fietspad door het bos. Ook zitten we maar 5 kilometer van stad en treinstation en de andere kant op zit een dorp waar alles te vinden is.

Paarden, kikkerpoelen en vakantiehuisje

De woonboerderij heeft heel veel ruimte binnen en staat midden op een mooie brede kavel. Dus we hebben wel buren, maar die zitten op ruime afstand. Dichtbij genoeg voor gezelligheid en oogje in het zeil houden, ver genoeg van ons zodat we onze kinderen niet continu moeten wijzen op het feit dat we buren hebben. Want boerderij verkocht of niet, ze blijven luidruchtig.

Achter ons huis ligt een perceel van 2 hectare grond. Dat wordt het domein van Henk. Er komen wat paarden bij ons te staan die hij zal verzorgen, ook gaat hij natuurlijk zelf hooien. Twee kikkerpoelen zijn al aangelegd door de vorige bewoner, dus de paarden hebben altijd wat te drinken en onze kinderen altijd wat te spelen.

Op het perceel staat een vakantiehuisje dat de vorige eigenaren in de verhuur hadden voor vakantiegangers. Al met al is het een droomplek.

Niet te veel willen, even niet voor een baas werken

Een jaar gewoon ‘zijn’

Hoewel we het geluk hebben dat we de boerderij zo snel en zo fijn konden verkopen, wisten we niet waar we terecht zouden komen. Nu ook dat allemaal formeel rond is, kunnen we kijken naar de toekomst. Ikzelf blijf vier dagen per week werken en Henk gaat het komende jaar helemaal niets doen. Althans, hij gaat natuurlijk het huishouden op zich nemen, de zorg voor de kinderen, de verhuur van het vakantiehuisje én de verzorging van de paarden.

Maar al met al even vooral een jaar gewoon ‘zijn’. Niet te veel willen, even niet voor een baas werken, bekijken hoe het loopt met zijn hernia. En ik? Ik hoop dat na elke werkdag van mij het warme eten klaar staat, met een glaasje koude witte wijn, twee gelukkige kinderen en hun vader.

Ik moet bekennen dat het ontkoppelen van de boerderij ons meevalt

Jaar geleden beiden nagenoeg overspannen

Dit is een heel ander beeld dan een jaar geleden. Toen waren we beiden nagenoeg overspannen, hadden de kinderen spanning van onze spanning, was heel veel onzeker en hadden we geen idee hoe we hier financieel uit zouden komen.

Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het ontkoppelen van de boerderij ons meevalt. Ja, het doet heel erg zeer om afscheid te nemen van de boerderij. Van het leven dat we daar hadden en hadden verwacht. Maar als wij elkaar en onze gezondheid mogen behouden en op deze plek onze kinderen groot mogen brengen, dan vergeten we heel snel alle ellende.

Laatste reacties

  • deB.


    Veel succes in het verdere!!

    Zal een hele verlichting en opluchting zijn. Een boerderij hebben is geen leuke bezigheid meer, althans de trammelant er omheen

  • Mariët F

    Klinkt goed allemaal, geniet ervan!

  • Alco

    Als je dit zo leest komt er toch een zweem over me heen van:
    Wat is misgegaan op hun boerderij.

    We konden het lezen:
    Nooit klaar met het werk.
    Financieel tot de lip.

    Hoe komt men zover.

    Liet men zich leiden door voorlichting.
    Grootheid waanzin.
    Pech?

    Allemaal vragen waar men niets aan doen kan, omdat men nu eenmaal zo "gevormd" en gegaan is.

    Ik zelf ben ook gestopt met het melkvee.

    Had er zelfs 15 jaar terug nog een vergunning met alle benodigdheden liggen voor nog een stal voor nog ruim honderd koeien erbij. Die uitbreiding was financieel niet nodig. En toch!
    Al uitgegraven zelf, maar het weer dichtgegooid.

    Je zit als het ware op een wipwap.
    Door mijn andere bezigheden, muziek en sport zag ik het andere leven ook, met daarbij alle betweterige regelgeving, sloeg de balans van de wipwap over naar afbouwen.
    Ook de kinderen motiveerde ik niet meer om het bedrijf voort te zetten.
    Ik zag ineens in dat ze zelf moesten kiezen en dat waren andere dromen.

    Nu is dus het melkvee weg en het jongvee, het land en de stallen voor opslag nog aanwezig voor mijn invulling van de dag.
    En we kunnen blijven wonen op de voor ons ideale plek.


  • PieterXT

    Wat worden wij hier blij van! Wat een prachtige weergave van een leven waarin jullie een halfVOL glas zien. Geweldig. Hier laat ik bij. We spreken jullie graag eens, hier in de Alblasserwaard op onze voormalige melkveehouderij waar ook het postitieve van stoppen is ingedaald.
    Alle goeds!!

  • Bennie Stevelink

    Uit de verschillende columns van Conny is bij mij het beeld ontstaan dat bij hun vooral de financiële last niet meer te dragen was.

    Zonder iets te zeggen over de situatie van Conny en haar man, wil ik wel opmerken dat er onder de boeren een enorme sociale druk bestaat om toch vooral zoveel mogelijk koeien te houden.
    Ik merkte dat zelf, toen ik 15 jaar geleden een nieuwe stal bouwde. Veel collega boeren vroegen aan mij hoe groot de stal werd. Als ik dan antwoordde dat er 70 koeien in konden zag ik sommigen met plaatsvervangende schaamte naar de grond kijken. Wie bouwt er nu een stal voor 70 koeien? Je bouwt toch minstens voor 120 tot 150? En dan ook nog zo onnozel om het zelf te zeggen? Dan ben je toch een sukkel!

    Ik vond het echter niet verantwoord om veel groter te bouwen omdat ik dan te intensief werd. Ik zou te afhankelijk worden van mestafvoer en voeraankoop. Met 70 koeien zat ik op 3 GVE per ha, en daar wilde ik niet te ver boven gaan.
    Nu komt daar nog bij dat ik geen opvolger heb, ben net 59 geworden en vind het wel prima zo.

  • arink

    Als alle nieuwbouw voor 70 was geweest waren de problemen niet zo groot geweest nu.
    Rupsjes nooitgenoeg met hun grootheidswaan zouden zich dat eens moeten realiseren.

  • Vhouder

    was een zware bevalling maar ze is er van af hoop niet dat al mijn collegas er zo mee zitten toch niks mooier als koeien

Laad alle reacties (3)

Of registreer je om te kunnen reageren.