Redactieblog

1 reactie

‘Zijn we na de crisis ook nog cruciaal?’

Zal iedereen de vliegvakantie straks inruilen voor essentiële dingen?

Als ik de media lees, is er alle aanleiding om me trots op de borst te slaan. Ik heb een cruciaal beroep. Eindelijk wordt erkend dat het land niet zonder mij kan. Toch zit iets me niet helemaal lekker.

Er komen veel loftuitingen mijn kant op die, om het maar zacht uit te drukken, onecht overkomen. Ik doe een greep uit wat ik allemaal las in de krant: ga tuinieren, dat is goed voor de geest. Tuinieren heeft een helende kracht, het troost, het ontstrest. Het is leuk om eten met je eigen handen te verbouwen.

Jut en Jul

Wandelen, ook zo goed voor je. Dat doen we ook al heel vaak, hier tegenover in de nieuw aangelegde natuurstrook. Maar sinds wordt aangemoedigd de buitenlucht op te zoeken, is het er een drukte van belang. Jut en Jul komt er zijn familie of zijn hond uitlaten, ze kijken je aan met een gezicht van ‘ja, je knapt ervan op om naar buiten te gaan. Moet je ook ’s doen’.

Nog een voorbeeld van goedbedoelde aanprijzing: ‘zijn’. Nu we gedwongen thuis zitten kunnen we onze vrije tijd heerlijk gebruiken om, in de woorden van filosofe Joke Hermsen in Trouw, wat minder te willen ‘hebben’ en meer te willen ‘zijn’. “We kunnen niet meerdere keren per jaar met het vliegtuig op vakantie en niet elke tien jaar een nieuwe keuken aanschaffen, we worden er uiteindelijk ook niet gelukkig van.”

Tuinier me te barsten

Zucht. Ik heb het gevoel dat ik al mijn hele leven zo leef. Ik tuinier me te barsten, ik wandel me suf, ik heb een hekel aan vliegen, om over nieuwe keukens maar te zwijgen. En dan komen ze mij vertellen hoe cruciaal en weldadig mijn levenshouding wel niet is. Hou toch op, heb ik zin om te roepen. Ze hebben het over een anderhalvemetersamenleving, wij leven al jaren in een anderhalvekilometersamenleving! Het voelt alsof iemand mij omstandig een boek gaat uitleggen dat ik zelf geschreven heb.

Ik tuinier me te barsten, ik wandel me suf, ik heb een hekel aan vliegen, om over nieuwe keukens maar te zwijgen

Ongemakkelijk

Misschien waren die wijze woorden niet voor mij bedoeld, dat kan. Toch voel ik mij er wat ongemakkelijk bij, ik kan het niet helpen. Ik denk dat meer mensen dit gevoel hebben. Er zijn zo veel cruciale beroepsgroepen, die ongemerkt naar hun werkplek gaan, die laagbetaald hun diensten aanbieden, die stilletjes de schappen vol leggen met etenswaar.

Ook beroepen die niet als cruciaal zijn aangemerkt: musici, de schoonmaaksector, talloze anonieme werkers. Dat zijn de mensen die ervoor zorgen dat de rijke helft van de mensheid er een prettig leven op kan nahouden en maar nauwelijks loon naar werken krijgen. Het wringt een beetje.

Waar was iedereen toen de corona nog niet was uitgebroken? Waren onze beroepen toen niet gewenst? Waren die vliegvakanties toen wel zo nodig? Was verantwoord voedsel toen te duur? En waar is iedereen straks, als alles weer bij het oude is? Laat ik niet merken dat onze beroepen dan ineens cruciaal áf zijn!

En waar is iedereen straks, als alles weer bij het oude is? Laat ik niet merken dat onze beroepen dan ineens cruciaal áf zijn!

Lees meer over het coronavirus in dit dossier.

Download op FoodAgribusiness.nl de gratis whitepaper Het vaccin voor jouw business en kijk de webinars over ondernemen in coronatijd terug:

Hoe creëer ik financiële ruimte in tijden van crisis?
Wat is het effect van corona op de afzetketen?
Kansen zien in tijden van crisis

Eén reactie

  • Attie

    De vliegvakantie's worden met veel steun overeind gehouden, om vervolgens het vakantiegeld naar verre bestemming te brengen..

Of registreer je om te kunnen reageren.