5 reacties

'Probeer te scoren met landschap en natuur'

Beter nog dan de akkerbouw te etaleren als de efficiëntste voedselproducent en tweede exporteur van de wereld, is het als we de samenleving laten zien dat akkerbouw een bijdrage levert aan landschap en natuur, zegt akkerbouwer Peter Harry Mulder.

Het op de wereldmarkt gerichte Europees landbouwbeleid laat boeren met het verbod op aanbodbeheersing precies doen waar het EU-landbouwbeleid om vraagt, namelijk zo goedkoop mogelijk voedsel produceren. Maar dit beleid veroorzaakt twee hele grote problemen.

'Ondernemerschap wordt ondermijnd'

Een daarvan is dat ons ondernemerschap met het verbod op aanbodbeheersing stelselmatig wordt ondermijnd. Een iets te hoge productie leidt tot dramatische prijsdaling. Kostendekkende prijzen zijn onmogelijk, en dat leidt tot schaalvergroting, intensivering (graan uit bouwplan) en dalende bodemvruchtbaarheid. Het andere grote probleem zijn de zorgen van de kritische burger, die vindt dat de intensive landbouw alle natuur ‘kapot’ maakt. Maar biodiversiteitsverlies, van bodemleven tot akkervogels, is de consequentie van dit beleid. Het is verbazend dat “Landbouw en Natuur”, na 40 jaren strijd, nog steeds niet bereid zijn in ieders voordeel gezamenlijk op te trekken tegen dit onzalig Europees beleid.

Ontkenning leidt tot verplichte vergroening

Niet voor niks heeft het Europees landbouwbeleid voor het eerst in de geschiedenis, met ingang van 2015, ‘vergroeningsmaatregelen’ afgekondigd. Met de oorspronkelijke insteek van 7% natuurbraak gaven ze aan dat dit verder gaat dan bodemvruchtbaarheid en het verduurzamen van de productie. Dat boeren protesteerden tegen braakleggen was logisch, omdat het verdienmodel met het uitbuitende EU markt- en prijsbeleid, gekoppeld aan vernederende inkomenssteun, werd gehandhaafd.

Maar met enkel blijven ontkennen van maatschappelijk gewenste waarden, zoals een aantrekkelijk landschap waarin ook ruimte is voor fauna en flora, zal de gewenste vergroening worden afgedwongen met nog meer kortingen op de inkomenssteun.

Phil Hogan moet fundamentele keuzes maken

In de FAO wereldgraanoogstprognose tot 2025 blijven de voorraden ruim. Dat zet met huidige EU markt- en prijsbeleid/verdienmodel boereninkomens structureel onder druk. Met aanbodbeheersing kan de graanprijs tot kostendekkend niveau stijgen (en vanwege haar spilfunctie ook van de andere gewassen) waarmee boereninkomens en akkernatuur (via natuurbraak) herstellen. We hebben immers de achterliggende 40 jaren juist het tegenovergestelde gezien! Maar “u vraagt, wij draaien”, wordt ons niet gegund. EU landbouw commissaris Phil Hogan had vorig jaar ‘meer marktmacht voor boeren’ onderaan op de prioriteitenlijst staan. De samenleving kan dan lang wachten op de gewenste vergroening. Niet de landbouwlobby, maar het Wereld Natuurfonds (WNF) stelt dat fundamentele keuzes gemaakt moeten worden. Hopelijk krijgt een goed ingelichte WNF met zijn grote achterban meer voor elkaar.

'Probeer te scoren met landschap en natuur'

Met akkernatuur ‘scoren’ in ‘Week van de akkerbouw’

Jammer dat sommige critici op uitlatingen van WNF meteen in de loopgraven terugvallen met ‘natuurbehoud is een illusie’ en de ‘harde boodschap’ dat waar op een groot areaal natuur weg is, die ook niet meer terug komt. Echter, met de integrale gebiedsbenadering ter bevordering van natuurlijke plaagbestrijding van de luis, bewijzen de gangbare boeren in ons boerenbuitengebied juist het tegendeel. Agrarisch natuurbeheer, gecombineerd met aanvullende maatregelen met medewerking van burgers, gemeente, waterschap en bedrijven laten zien dat bedreigde soorten van de 'rode lijst' (zoals de akkervogels patrijs, veldleeuwerik, grauwe en blauwe kiekendief, velduil, kneu) zich binnen 1-5 jaar weer meer in het open intensieve akkerlandschap laten zien en zelfs gaan broeden. Uit ervaring weet ik inmiddels dat de sterk bekritiseerde akkerbouw hiermee heel eenvoudig kan 'scoren' in de samenleving (het hoeft daarvoor echt niet uw hobby te zijn!). De “Week van de akkerbouw” kan beter hier op inspelen, dan zich te etaleren als de efficiëntste voedselproducent, tweede exporteur van de wereld en zeer belangrijk te zijn voor de bijdrage aan de betalingsbalans. Juist omdat we dat niet in ons inkomen terug zien: één op drie bedrijven, inclusief de grote, moeten hun bedrijf met neveninkomsten, van bijbaan tot windmolen, in de benen houden!

Peter Harry Mulder, akkerbouwer in Muntendam (Groningen)

Laatste reacties

  • djschoonman1

    Zelden zo'n goed onderbouwde en geschreven column gelezen op deze site. We moeten weg van de ratrace naar de bodem. Er zijn steeds meer boeren en burgers die het anders willen. Wat voor de akkerbouw geldt, geldt ook voor de melkveehouderij.

  • Farmer4life2

    Geheel mee eens. Goed stuk!

  • alco1

    Goed voorbeeld doet volgen.

  • oorspronkelijk

    .gelukkig zijn er nog meer met het hart op de juiste plaats
    maatschappelijke wensen erkennen
    en dat de markt niet het meest gewenste is

  • abaalderink@hetnet.nl

    Peter Mulder, dit vindt ik een heel goed stuk. Er zijn meer mensen ook boeren die deze gedachten hebben. De schade aan de diversiteit die we als boer veroorzaken wordt wel heel groot.
    Allerlei pracht verhalen in onze tijdschriften over groei en kostprijs beginnen wel een keer te vervelen. Wat hebben onze bedrijven voor maatschappelijke toegevoegde waarde? Het lijkt mij goed om dat eens te bekijken.
    Is er een groep boeren met plant en dier deskundigen samen te stellen die, met een vormingsleider, het een en ander op een rij probeert te krijgen en daar vervolg aan geeft? Op een gewone boeren vergadering is het moeilijk dit naar voren te krijgen. Ik geef me bij deze op om daar aan mee te denken.
    Met groet A.A.


Laad alle reacties (1)

Of registreer je om te kunnen reageren.