Akkerbouw

Achtergrond 1 reactie

Kosten heikel punt in verduurzaming

De landbouw kan duurzamer, maar wie gaat betalen? Meer samenwerking in de keten is sowieso gewenst.

Wie gaat de verduurzaming van de landbouw betalen? Het is een heikele vraag in de discussie over de verduurzaming van de landbouw. Dat bleek wel op het congres ‘Landbouw zonder Chemie – hoe dan?’ in Ommeren (Gld.) dat 15 april voor het tweede jaar gehouden werd. De kosten van verduurzaming waren vaak eerder onderwerp van gesprek dan wat precies moet gebeuren.

Kosten zijn een heikel punt in de verduurzaming van de akkerbouw.
Kosten zijn een heikel punt in de verduurzaming van de akkerbouw.

Veel verschillende partijen uit de gehele keten waren op het congres aanwezig om onder andere het antwoord op de kostenvraag te vinden én om samenwerking te vinden. “Want”, zo zei Hanneke Verhelst, hoofd duurzaamheid Benelux bij Syngenta, “We kunnen het niet alleen.”

De zadenhandelaar en producent van bestrijdingsmiddelen maakte recent bekend de focus van innovatie voortaan – naast op boeren en telers – op natuur en maatschappij te leggen.

Verhelst maakte daarbij de opmerking dat voor verduurzaming een snelle toelating van groene gewasbeschermingsmiddelen een belangrijke factor is. “We zitten nu aan de voorkant – aan de kant van de zaden – al vast door de restricties rondom Crispr-Cas. Als we ook aan de achterkant – aan de kant van de middelen – beperkingen krijgen, staan we met lege handen.”

Toelating middelen

De toelating van middelen is iets waar veel bedrijven tegen aanlopen, hoewel de middelenbedrijven ervaren dat het al sneller gaat dan voorheen. Rob van Drent van toelatingsorgaan Ctgb erkende dat de instantie te maken heeft met bestaande trage wetgeving, maar dat het binnen die wetgeving zoekt naar mogelijkheden om het proces te optimaliseren.

Volgens vele aanwezigen is ook de experimenteerruimte die de wet biedt te beperkt. Wanneer een middel veilig voor mens, dier en milieu is getest, moet het op de markt komen om te testen en niet onderworpen worden aan nog meer procedures, zo klonk het.

Uit de discussie bleek dat vooral middelen voor kleine teelten onder druk komen door hoge kosten. De kosten van de toelating kunnen dan niet worden terugverdiend.

Waarde van keurmerken

De discussie over de kosten ging verder dan middelen. Een onderwerp dat de revue passeerde, was keurmerken. Wat hebben keurmerken voor meerwaarde en waar moeten de meerkosten die boeren ervoor maken van betaald worden?

Adri den Dekker – directeur Landbouw en Inkoop bij HAK – legde uit dat HAK specifiek heeft gekozen om mee te doen aan het nieuwe keurmerk PlanetProof. “Het valt niet mee om het uit te rollen, maar het past bij onze visie. Telers hebben wel vragen. ‘Weer een keurmerk, wat brengt mij dat’, denken ze dan.”

“Als HAK betalen we onze PlanetProof-telers een hogere prijs en we hopen dat de retail daar uiteindelijk in meegaat.” Veel aanwezigen reageerden instemmend: de retail en de consument moeten betalen.

Boeren zijn zo verschillend en verdeeld, eenduidige regie gaat niet genomen worden

Leon Mol is bij Ahold Delhaize verantwoordelijk voor voedselveiligheid, dierwelzijn en duurzaamheid. Hij zei dat het niet zo eenvoudig is om de meerkosten bij de consument neer te leggen. “Anders hadden we het al lang gedaan.”

Duurzaamheid is volgens Mol iets dat bedrijven onderling moeten bespreken: business to business. Duurzaamheid waar de consument nog niet direct bij betrokken wordt.

“Wie moet dan de regie nemen”, was een vraag uit het publiek. De primaire sector, volgens Mol. “Daar waar de kennis zit, moet de regie komen.” Daarop kwam de opmerking: “Boeren zijn zo verschillend en verdeeld, eenduidige regie gaat niet genomen worden.”

Eén reactie

  • agratax.1

    Verduurzaming van de voedselproductie is een prachtig streven. De vraag is echter of dit streven wel zo sociaal is als we het doen voorkomen zolang er nog miljoenen mensen sterven aan GEEN voedsel. Zij zijn al helemaal niet gebaat bij duurzaam en duurder voedsel nu ze zelfs het huidige (te) goedkope eten niet kunnen betalen en hun productie middelen (grond en water) hen zijn ontnomen door de lokale leiders die hiermee hun Zwitserse bankrekening konden spekken en wij onze winkelprijs (te) laag konden houden.

Of registreer je om te kunnen reageren.