Wat vind jij ervan?

Wetenschappers schenden de regels

0

In juli 2010 heb ik een belangwekkende ontdekking gepubliceerd in het tijdschrift Toxicology. Daarin wordt overtuigend aangetoond dat het risico van chronische blootstelling van geleedpotigen (daaronder bijen) aan een relatief nieuwe categorie bestrijdingsmiddelen, de zogenaamde neonicotinoiden, zwaar onderschat is. De ontdekking verklaarde ook de sedert een aantal jaren sterk verhoogde bijensterfte. In november 2010 heb ik met de publicatie van mijn boek "Disaster in the Making" gewaarschuwd voor de catastrofale gevolgen van de oppervlaktewater verontreiniging met het neonicotinoide insecticide imidacloprid voor insecten en insectivore vogelsoorten. Tjeerd Blacquiere (bijenexpert WUR) heeft met andere Nederlandstalige auteurs in 2012 een review van de toxicologie van neonicotinoiden voor honingbijen in het wetenschappelijk tijdschrift Ecotoxicology gepubliceerd. In 2013 publiceerde het laboratorium van Paul van den Brink een studie over de chronische toxiciteit van imidacloprid voor aquatische ongewervelden (Env. Toxicol. Chem. 2013; 32:1096-1100) waarin werd aangetoond dat het middel al in zeer lage concentraties in oppervlaktewater dodelijk kan zijn voor onder andere eendagsvliegen. In juli 2014 is er een publicatie verschenen in het toonaangevende tijdschrift Nature van de vakgroep van Hans de Kroon van de Radboud Universiteit (Nijmegen) waarin wordt aangetoond dat milieuverontreiniging met het neonicotinoïde insecticide imidacloprid achteruitgang van vogels veroorzaakt. In 2015 was Frank Berendse één van de auteurs van het EASAC rapport over de neonicotinoïden met een eensluidend vernietigend oordeel over deze insecticiden. In al deze publicaties zijn verwijzingen naar mijn publicaties echter ver te zoeken terwijl de betreffende onderzoekers van mijn werk volledig op de hoogte waren. Een bestaande theorie in je eigen woorden opschrijven, zonder het vermelden van de bron wordt beschouwd als plagiaat. Een juridische procedure is echter volstrekt kansloos. Plagiaat is geen juridisch begrip, er is geen wet die plagiaat verbiedt. Dit is niet meer dan een ethische norm binnen de wetenschap. Juridisch gezien kan ik optreden bij auteursrechtinbreuk, maar dan moet er concreet tekst van mij zijn overgenomen, al dan niet in bewerkte vorm. Daarvan lijkt geen sprake te zijn. Van de auteurswet mag men inspiratie opdoen, op het spoor gezet worden en ideeën opdoen zelfs zonder de bron te noemen. Klagen over plagiaat is vrijwel altijd een kwestie van een beroep doen op iemands ethisch besef. Dat schijnt bij deze onderzoekers niet goed ontwikkeld te zijn.

Of registreer je om te kunnen reageren.