Boerenblog

2882 x bekeken 3 reacties

Problemen in Vietnam (1)

De Vietnamese veevoerfabriek Thanh Loi wil kunnen concurreren met buitenlandse ondernemingen. Dat probleem blijkt niet eenvoudig op te lossen.

Project Uitzending Managers (PUM) vroeg me vorige maand een bezoek te brengen aan Thanh Loi-veevoederfabriek in het Vietnamese Binh Dong, een stad vlak bij Saigon. Dit gaf me de kans om iets van Zuid-Vietnam te zien.

Eenmaal geland op het vliegveld van Ho Chi Min City viel me op dat het vliegveld tegen de stad aan ligt. Voor ons Nederlanders is dat ondenkbaar. In de stad bleken weinig auto’s te rijden, maar des te meer brommers, het vervoermiddel voor een overvolle stad. Zowel voor auto’s als brommers geldt een maximumsnelheid, die ze niet halen omdat er te veel verkeer is. De reis van mijn hotel in het centrum van Saigon naar de veevoederfabriek in Binh Dong leek eindeloos. Niet dat de afstand zo groot is, maar de verkeersdrukte maakt doorrijden onmogelijk en snelheidscontroles dwingen chauffeurs om de snelheidslimiet niet te overschrijden.

Mooie, schone fabriek
Thanh Loi bleek een mooie fabriek om te zien, rijkelijk voorzien van muurschilderingen, waardoor je meteen wist wat er gemaakt wordt: rundveebrok, kippen- en eendenvoer, varkensvoer en vissenvoer. Het hele complex was brandschoon. Er waren geen mensen die maar wat rondliepen of in de zon zaten, zoals ik gewend was in Rusland. Onderweg was mij meegedeeld dat mevrouw Hong, eigenaar van de fabriek, twee dagen geleden met onbekende bestemming was vertrokken. Haar dochter, directeur en eigenaar van een veevoederfabriek in Hanoi, zou ons te woord staan. Een vreemde situatie dat degene die je uitnodigt met de noorderzon vertrekt…

Concurreren met De Heus
De vraagstelling van het bedrijf was helder, maar of die het probleem aangaf, werd me niet meteen duidelijk. De vraag was: Hoe kunnen we concurrerend worden ten opzichte van De Heus en CP, beide buitenlandse ondernemingen? We denken dat we goedkoper en een betere kwaliteit voer moeten produceren. Dat was in eerste instantie ook mijn idee. Het was bij nader inzien wat kortzichtig, want niemand wist wat het voer van de concurrent kost en uit welke ingrediënten het bestaat.

Niets mis met eindproduct
Ik ging de fabriek in om me alles te laten uitleggen en om alles te bekijken. Er was voor iedere soort voer een andere kleur verpakking, keurig. Grondstoffen waren keurig gescheiden en in zakken van 25 of 50 kilo verpakt. Alleen tapioca, een inlands product, lag in bulk opgeslagen. Zelfs importadditieven en weipoeder van de ons welbekende leveranciers ontbraken niet. Dit gaf me het idee dat er met het eindproduct niets mis kon zijn. Het kon aan de prijs liggen, of erger.

Ook kwaliteit goed
Mijn volgende stop was het varkensbedrijf van mevrouw Hien, dochter van de eigenaresse. Ik wilde weten hoe deze dieren het deden op ‘eigen voer’. Omdat er aan de varkens niets negatiefs opviel, leek me de kwaliteit van dit voer goed. Het zou niet veel onder doen voor het voer van De Heus. Bleef over het mij voorgehouden prijsverschil ten nadele van Thanh Loi.

Ver is beter
In gesprekken met andere mensen werd me later duidelijk dat er inderdaad een prijsverschil was: 10 cent ten nadele van De Heus. Over waarom dan toch De Heus-voer kopen, hoefden we niet lang te filosoferen. De reden: wat van ver (Europa, VS) komt, is beter dan binnenlands product. Voor deze stelling is geen enkel bewijs, het zit tussen de oren.

Wat is de oplossing?
Voor Thanh Loi is de uitdaging: hoe lossen we dit probleem op? We zijn overeengekomen dat een kwaliteitsonderzoek in een laboratorium en een vergelijkend onderzoek met twee of meerdere groepen varkens een eventueel verschil aan het licht kan brengen. Daarna kan het bedrijf actie ondernemen en óf het eigen voer te verbeteren óf, indien van kwaliteitsverschil geen sprake is, een campagne op poten zetten om afnemers te overtuigen van het feit dat het goedkopere, inlandse voer net zo goed of wellicht beter is dan het dure importvoer.

Of biedt prijsverhoging uitkomst? Is er het geloof dat een hoge prijs goede kwaliteit betekent en dat goedkoop automatisch leidt tot slechte kwaliteit? Wie het weet, mag het zeggen.

Foto

  • Vervoer in Saigon en heel Vietnam gebeurt grotendeels per brommer. Foto's: Han van Riel

    Vervoer in Saigon en heel Vietnam gebeurt grotendeels per brommer. Foto's: Han van Riel

  • Veevoederfabriek Thanh Loi is een keurig bedrijf.

    Veevoederfabriek Thanh Loi is een keurig bedrijf.

  • Verpakking biggenmeel.

    Verpakking biggenmeel.

  • Verpakking zeugenmeel.

    Verpakking zeugenmeel.

  • Zak met gehaltenaanduiding.

    Zak met gehaltenaanduiding.

  • Gekleurde opslag, iedere soort voer heeft zijn eigen kleur.

    Gekleurde opslag, iedere soort voer heeft zijn eigen kleur.

Laatste reacties

  • sybrenm1

    Hoi Han, interessante blog. Zo te lezen is deze fabriek een geprivatiseerd bedrijf.
    Zijn er daar al veel geprivatiseerd e (of gedeeltelijk) daar, want Vietnam is eigenlijk nog communistisch. Vriendelijke groeten.

  • agratax2

    Hoi Sybrenm1 van een totalitair systeem heb ik weinig gemerkt. Iedereen werkt voor zichzelf, boeren bezitten hun eigen bedrijven en grond en doen handel met wie ze willen. Ook dit veevoederbedrijf is evenals het bedrijf in Hanoi in particuliere handen. Er wordt al decennia gewerkt met private ondernemingen, met dien verstande dat buitenlanders geen grond kunnen bezitten zonder hulp van Vietnam burgers of op naam krijgen.

  • mbogomaji

    Toen ik een CP voer fabriek in Vietnam bezocht zag ik bergen DDGS: dried destillers' grain solid in: het is het gedroogde bijproduct uit de productie van ethanol in Amerika: hoog in eiwitten en mineralen (want het zetmeel is er voor een deel uitgefermenteerd), maar soms ook nare toevoegingen om het vergistingsproces te sturen (yep, ook antibiotica). Probleem voor lokale bedrijven is dat er te weinig mais lokaal geproduceerd wordt om de jaarlijkse ik geloof 8 miljoen ton krachtvoer te produceren, wel een overschot van 9 miljoen ton rijst die geexporteerd moet worden. De groten zoals CP etc. hebben hun toegang tot overzeese grondstoffen leveranciers goed geregeld (CP is shareholder in/ eigenaar van Amerikaanse graanhandelsbedrijven). Verder lijken ook daar de handels regels van ASEAN, net zoals in Europa de EU regels, heel belangrijk voor de concurrentie positie. Ik ben toen ik vorig jaar in de Filippijnen, Vietnam en Indonesia en was onder de indruk geraakt van hoe de intensieve veehouderij zich daar ontwikkelt. Wel veel beangstigend gespierde glimmende varkens zoals die Amerikaanse worstel bodybuilders- no further comments.

Of registreer je om te kunnen reageren.