Redactieblog

886 x bekeken 1 reactie

Het robuuste varken

Investeren in kwalitatief hoogwaardig voer voor varkens loont. Ondanks een hogere pakketprijs zijn de voerkosten per kilo groei uiteindelijk lager.

Denkend aan robuustheid komen woorden als sterk, stevig en een begrip als 'kan tegen een stootje' in mij op. Ik kan mij een robuust varken goed voorstellen in een wei, al wroetend naar wortels. Echter, ik wil nadenken over robuuste varkens die in stallen worden gehouden.
Robuuste varkens zijn in mijn ogen makkelijk, ze vertonen weinig gezondheidsstoornissen en bij de slacht hebben ze een goede karkaskwaliteit. In de praktijk zie ik dat dit gezonde dieren zijn die bovenal goed worden gevoerd.
Gezonde varkens boezemen veel mensen in Nederland nog steeds angst in. Het zouden kasplantjes zijn en je houdt ze toch niet gezond in dit dichtbevolkte land. Deze angst is ongegrond, want gezonde varkens kunnen heel robuust zijn.
De varkens worden vaak gevoerd met een uitgebalanceerd dieet. Het laatste aminozuur wordt geoptimaliseerd en de inhoud van bepaalde voedermiddelen wordt nogal eens overschat. Het gevolg is een suboptimaal voer en een potentieel tekort aan bepaalde bouwstenen voor bijvoorbeeld afweer.
Als we nu eens dat conventionele, met meerdere ziektekiemen belaste, varken onder de loep nemen en dat ook nog eens 'scherp' voeren, zien we vaak een suboptimaal producerend dier. Iets te hoge voerkosten, een matige voerconversie en een gewone karkaskwaliteit. De genetische potentie van het dier wordt niet benut. De dieren op deze bedrijven vertonen vaak allerlei vage symptomen van diverse aandoeningen. Het zal dan ook geen verwondering wekken dat deze dieren nogal eens een enting krijgen. En als die niet voldoende werkt, krijgen ze ook nog eens een koppelbehandeling.
Er zijn ook bedrijven die, inmiddels door de wol geverfd, een keuze hebben gemaakt voor gezondere dieren en deze royaler voeren. Dan denk ik aan een ruimere voorziening van vitaminen en mineralen en wat meer eiwitten van een betere kwaliteit, dit alles afkomstig uit goede grondstoffen. De pakketprijs van de voeding voor deze dieren is beduidend hoger, maar de voerkosten per kilo groei pakken vaak beter uit. Omdat deze dieren wel tegen een stootje kunnen, zijn entingen veel minder nodig. Dat geldt ook voor koppelbehandelingen met antibiotica.
In de praktijk word ik geconfronteerd met de varkens die voorhanden zijn. Met een goed gezondheidsbeleid en een royale voorziening van nutriënten van goede kwaliteit kunnen ook deze dieren meestal op een uitstekende manier tot waarde worden gebracht. Door het optimaliseren van de omstandigheden rondom het dier en het aanbieden van goed voer maken we onze dieren tot robuuste varkens, die hun verzorgers veel voldoening kunnen geven.
Het gaat erom hoe u als varkenshouder de balans inricht. Is die balans het heuveltopje waarvan het varken door het minste of geringste  duwtje naar beneden rolt, of kiest u voor de schaal waar het varken door een duw altijd weer in het midden terecht komt. Mij lijkt die schaal het robuuste model.

Eén reactie

  • RPG

    Eerst maar eens de grondstoffenmatrix van de CVB terugzetten naar de data van de jaren 80 en 90. Sinds `Lelystad` begin deze eeuw vele grondstoffen opnieuw gewaardeerd heeft, naar zgn. praktijkonderzoek, is de vc in Nederland alleen maar gestegen. Dit in combinatie met een verscherpte mestwetgeving (lees minder eiwit en P) heeft geleid tot wat Raymakers bedoelt in zijn schrijven. De palmpitschilfers en de zonnebloemschroten toch maar beter aan de herkauwers, of helemaal niet voeren. Zijn bovendien ook nog met toxinebelaste exoten met allerhande neveneffecten van zeug op big. Streptococcen en oorrandnecrose varen er wel bij. Dierenartsen trouwens ook.....

Of registreer je om te kunnen reageren.