Boerenblog

211 x bekeken 13 reacties

Concurrenten of collega's?

Rondom 10 liet vooral de tweespalt onder boeren zien. Deze onderlinge strijd is groter dan de strijd tussen boer en maatschappij. Laten we eerst de gelederen sluiten.

Het verdriet van de boeren. Zo werd de aflevering van Rondom 10 van zaterdagavond aangekondigd. Het verdriet had met name betrekking op de zeven boeren die dagelijks hun bedrijf beëindigen. Niet alleen de boer was met dit bedrijf getrouwd, maar soms ook zijn gezin, familie en personeel. Onder de gasten waren schrijnende voorbeelden van mensen die het er zichtbaar moeilijk mee hebben. Niemand stopt immers voor zijn plezier het bedrijf. De voedselketen levert voor de primaire voedselproducent nauwelijks of geen marge. Je kunt tot op heden beter verdienen aan boeren dan met boeren. Zelfs enkele coöperatietopbestuurders en belangenbehartigers hebben dit trucje ontdekt. Ze koppelen het voortbestaan van hun zetel niet aan de verdiensten van hun leden, maar aan die van hen zelf. Veel boeren voelen zich gekleineerd door grootmachten in de toeleverende en afnemende industrie.

Ieder in zijn waarde laten

De discussie in het programma wende zich al snel richting de strijd tussen boeren onderling. Kleinere boeren vinden dat ze weggedrukt worden door megabedrijven en vinden steun bij welzijns- en milieuorganisaties. Grotere boeren vinden dat ze moeten produceren wat de markt vraagt vinden steun bij het gros van de consumenten, die immers vaak hun portemonnee als spreekbuis inzetten. Milieu en welzijn hebben echter niets met grootte te maken, maar veel meer met beleving. Meerdere dierwelzijnsorganisaties geven aan dat onder voorwaarden agroproductieparken mogelijk moeten zijn. Van sommigen moeten deze dan op een bedrijventerrein en niet op het platteland, maar elk bedrijventerrein was vroeger platteland. Ik zie dan ook geen verschil tussen een megabedrijf en een agroproductiepark. Daarmee resteert enkel nog de gunningsfactor tussen klein en groot, waarbij ik persoonlijk het liefst er tussenin zit. Niet te groot om overzicht te houden en niet te klein vanwege kritische massa en een sociaal leven.

Vergaand samenwerken toegestaan

Uitzonderingen daargelaten, de maatschappij maakt zich niet druk over onze overlevingskansen. Wie maakt zich immers dagelijks druk om het vertrek van de postbode, bankemployé en buurtsuper? Sinds het platteland door meer burgers en buitenlui bewoond wordt dan boeren, is een boerenonderneming bedrijfsmatig gelijk gesteld aan andere business. Daar moeten nog veel boeren aan wennen, maar het biedt ook genoeg voordelen. Omdat er nog enorme aantallen boeren zijn in verhouding tot hun leveranciers en afnemers is het vanwege mededinging toegestaan om vergaand samen te werken. Deze unieke positie benutten we echter nauwelijks, vooral vanwege onderlinge competitiestrijd. Twee bekende oneliners in de uitzending vond ik treffend. “Wat is veel? Een haar op je hoofd is weinig, maar een haar in je soep is veel”. Jan Schuttert verwoorde hiermee dat emotionele discussies nooit eindigen in winnaars. Marc Jansen verwoorde de ratio: “Pessimisten hebben een excuus, optimisten hebben een plan”. Ook veel bedrijfsbeëindigers komen in hun nieuwe situatie vaak tot betere plannen dan ze ooit tevoren hadden.

Positie voedselproducenten versterken

Mooi dat ook veel boeren een plan hebben en nog mooier wanneer ze tot gezamenlijke plannen komen. Dat bedrijven stoppen is van alle tijden en zal aanvankelijk gepaard blijven gaan met een gevoel van gemis. Bedrijven die overblijven zullen echter evengoed veel gezonder moeten worden dan vandaag het geval is. Dat hebben boeren voor een groter deel dan wordt aangenomen zelf in de hand. Het rendement van de toekomst ligt voor veel boeren in horizontale samenwerking met collega’s. Samenwerking in de verticale voedselketen is ook belangrijk, maar laten we eens beginnen om onze eigen positie als primair voedselproducent te verstevigen. In deze wereld hoef je het gelukkig niet altijd met iedereen eens te zijn en kritiek leveren is eenvoudig. Eerste stappen zetten is moeilijker, maar samen beter te doen dan alleen.

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    wmg

    kikkers krijg je nooit in een ton springt altijd wel een uit

  • no-profile-image

    arievanbommel

    hou zou een samenwerking met over het algemeen toch wel eigenzinnige varkensboeren er dan uit moeten zien, geef mij eens wat handvaten. er moet iets veranderen want zo gaat het ook niet langer

  • no-profile-image

    john

    Als groep boeren eerst je varkens voor het komende jaar verkopen: afspraak levering 1 000 000 varkens voor 2011. Extra eisen: gem 95 kg etc. Vaste prijs afspreken. (1,45 kg geslacht of iets dergelijks) Daarna met een groep boeren deze vraag zo efficient mogelijk produceren. Dan bereiken we iets met Maar jah zo ver is het nog lang niet.

  • no-profile-image

    W Geverink

    En als de slachterij vindt dat 1.45 per kg te veel is en je succes wenst in de toekomst dan moeten jullie iemand vinden die ruimte heeft om 4000 extra varkens per dag te slachten. Met aandere woorden, dan heeft de slachterij je nog bij de ballen.

  • no-profile-image

    john

    het zit hem juist in het stukje extra eisen. Dit moet die 1 000 000 varkens onderscheiden van de rest... Dan kan het niet zo gaan van we laten jullie varkens even links liggen want die andere varkens kennen deze eisen niet.. Daarnaast moeten ze ergens anders varkens regelen en is er contractbreuk...

  • no-profile-image

    W Geverink

    Ok John als je jezelf nog meer eisen op wil leggen is mooi. Bij mijn weten heeft het hoger leggen van de lat geen positief effect gehad op de prijs van het product van de deelnemers. Alleen de prijs voor de mensen die er niet aan deelnamen werd lager. Kijk naar het IKB. Begin jaren tachtig liep ik rond bij een van de pilotbedrijven van toen dat programma werd opgestart. De extra eisen die aan het nederlandse varkensvlees werden gesteld moesten toen voor ons de deur openen naar de japanse markt. Het leek een goed idee maar het pakte allemaal wat anders uit. De Japanse markt werd niet veroverd en de slachterijen maakten van varkens geproduceerd onder IKB de nieuwe standaard. Nu zitten we als boer vast aan een hele hoop regels, burocratie en papierrompslomp zonder dat het vlees veiliger geworden is of meer geld opbrengt.

  • no-profile-image

    Keutelboer

    Beste heer van Bommel . Handvaten geven om samen te werken is moeilijk . Ik denk dat het belangrijkste van samen werken is elkaar kunnen vertrouwen en elkaar wat gunnen . Maar het is de vraag of er nu een vuist te maken is aan de verkoop kant . Er is bijna overal meer dan genoeg van . De winst moet dan te behalen zijn in afleveren van volle vrachten dieren of produkten . Dit door korte laad tijden en bij niet volle vrachten bv bij buurman vracht vol kunnen maken enz. Aan de inkoop kant ook volle vrachten of in de buurt samen volle vracht in korte tijd te lossen enz. Maar dit gebeurt meestal al zoveel mogelijk . En een leverancier die al uitgeknepen is kan ook niets meer en blijft ook niet bestaan . En een afnemer zal als hij kan uitwijken naar andere aanbieders als hij de prijs te hoog vindt .Mijn idee is dat boeren daar te veel mee bezig zijn . Het met een groep proberen zo goedkoop mogelijk in te kopen en zo duur mogelijk proberen hun produkt te verkopen . Dit is natuurlijk wel een vorm van samenwerken , maar voor een afnemer of leverancier die elk jaar weer in de rij mag gaan staan om een prijs te maken ook niet altijd een vaste basis om op te bouwen . En op lange termijn ook niet een basis om in een bedrijf te investeren .Dit omdat de boeren zo groot worden dat ze met een grote groep die komt of opstapt veel te veel omzet schommelingen geeft . Het idee van John is een goed idee kan als handvat dienen . Maar dan vind ik dat je dan ook bij de slachterij binnen moet kunnen kijken in hun bedrijfsvoering . Dat je dan weet wat voor produkten ze er van maken en wie wat afneemt , hoeveel , wat het opbrengt en wat is de kostprijs van het produkt tot aan de afnemer. En de slachterij moet bij de boer ook in de kast kunnen kijken . Van is spul gezond , hoeveel komen er ,wanneer ,wat is de kostprijs enz. Zodat de afnemer altijd voldoende aanvoer heeft van dat speciaal dier of produkt en de boer het altijd op tijd kwijt is . En dan komen de handvaten van vertrouwen en gunnen van pas om tot een prijsvorming te komen . Dan mag op korte termijn niet de hoogste opbrengsprijs voor de boer een rol spelen .En voor de afnemer niet de laagste inkoop prijs . Men kent elkaars kostprijs en moet dan samen tot een prijs komen die gekoppelt is aan de verkoopprijs van het eindprodukt . En zal dan op langeretermijn een stabielere prijs beuren en als goed is gemiddelt een betere prijs . Ik zie dit nog niet gebeuren . De meeste slachterijen zijn rijke familie bedrijven en een van een rijke ZLTO . Deze hebben als waren de boeren niet direkt nodig in een overschot markt . Zij zullen dus proberen hun marge zo hoog mogelijk te houden . En al zeker niet hun kostprijs bloot leggen . Dan kan een volgend handvat zijn houd ogen en oren open en zodra er een slachterij over te nemen is ,neem als groep boeren die slachterij over met personeel . Dan heb je de kennis erbij . Maar dan komt het verhaal van elkaar vertrouwen en gunnen weer om de hoek kijken .

  • no-profile-image

    boer

    Johnny, de oplossing is zo simpel n.l. minder produceren. Vreemd dat bijna niemand dit wil begrijpen. Ook de N.V.V lacht je vierkant uit. Prima, maar ik blijf wel lachen om al het geklaag van de boeren, want ze roepen de slechte prijzen over zichzelf af. Het mooie is dat je er geen kwartje voor hoeft te investeren, mooier kan het niet. Omdat de oplossing zo simpel is moet er meer achter zitten, maar wat? Verder zijn de indieners van die megastallen geen normale boeren meer, maar vaak handelaren, makelaars, enz. die dit alleen maar doen om de belasting voor te blijven.Ze misbruiken de L.O.G. gebieden, die bedoeld waren om knelgevallen in het land op te lossen.

  • no-profile-image

    natuurboer

    Boeren als concurrenten onder elkaar. Was het maar zo simpel. Boeren zijn echter niet alleen elkaars concurrenten, maar ook elkaars leverancier en afnemer. En handelstechnisch wordt het dan een stuk moeilijker om collega`s te worden. Varkenshouders hebben nu eenmaal de neiging om akkerbouwers tegen elkaar uit te spelen, om te zien welke akkerbouwer, zowel in binnen- of buitenland, het goedkoopste varkensvoer (graan) kan leveren. Terwijl andersom de akkerbouwers op hun beurt de varkenshouders tegen elkaar uitspelen, om te zien welke varkenshouder bij de geleverde varkensmest het meeste geld wil toegeven. En om nog maar een keer dicht bij huis te blijven. Hoe is met de collegialiteit gesteld tussen de zeugenhouders als biggenleveranciers en de varkensmesters als afnemers van biggen.? Varkenshouders hebben ook nog een link naar de melkveehouders als leveranciers van het broodnodige weipoeder als dierlijk eiwit voor varkensvoer. Hoe staan melkveehouders en varkenshouders echter tegenover elkaar op het gebed van mestproductie.? Met dit soort handel kunnen per definitie boeren dus al geen collega`s meer zijn en blijft tweespalt (eeuwig) bestaan. Voor meer collegialiteit zullen boeren toch wat verder moeten kijken dan hun eigen sector. En elkaar niet alleen als concurrenten gaan beschouwen, maar ook als als elkaars afnemer en leverancier.

  • no-profile-image

    keutelboer

    Beste Boer Drijfzand . U heeft gelijk . Maar dan moet men dit in de hele EU afspreken en proberen de markt af te sluiten voor vlees van buiten de EU . Dit kan en mag niet . Dus zou deze maatregel maar een kort effect hebben , want andere zullen dit gat snel opvullen .En wat Natuurboer Friesland stelt klopt ook . En daarom is het moeilijk om afspraken te maken tussen boeren onderling . Men kiest voor winst of minder verlies op korte termijn .Handel is een vorm van gunnen en vertrouwen . Uit alles blijkt dat het vertrouwen niet groot is en dat men elkaar niets meer kan gunnen omdat er niet veel meer te verdelen is of niet gunt . De afnemers zullen zolang die strijd tussen boeren heerst hier gretig gebruik van maken . Als er een tekort komt zullen ze proberen andere markten aan te boren om goedkoper in te kopen .Als vertrouwen tussen de boeren er al niet is ,zal er altijd misbruik van gemaakt worden .Want neem maar aan dat de meeste afnemers elkaar goedkennen en als nodig is elkaar de bal toespelen . En ze dus nooit echt te veel betalen . Waren de boeren het onderling maar zo goed met elkaar eens . Dan zou er van de marge van afnemrs waarschijnlijk iets meer bij de boer terecht komen . maar als men elkaar niet vertrouwt en niets gunt , gaat de ander met de winst lachen .

  • no-profile-image

    boereke

    We zijn concurenten ipv colega s want de mesters vinden de biggen te duur maar volgens mij zijn de slachtvarkens te goedkoop. Vond het jammer dat de championteler geen bedrag noemde want de consument heeft echt geen idee van hoe weinig wij beuren.

  • no-profile-image

    john

    verticale of horizontale samenwerking klinkt allemaal heel mooi. Maar het effect wordt nog veel mooier als we beide combineren > er komt dan een vierkant! nog mooier wordt het als ook de perifirie meedoet dan krijg we een BLOK. Daar hoeft nog maar een woordje voor MACHT. En dan zijn we waar we zijn moeten. Een brede samenwerking van zaad tot karbonaat met ondersteuning van partijen die ook een economisch belang hebben in het afleveren van een goed product. Als ik zie hoeveel partijen eigenaar zijn geweest van een stukje vlees voordat het op het bord ligt van de consument begint er bij mij al van alles te rinkelen.. eerst de fokker, dan de biggenhandelaar, dan de vleesvarkenshouder, dan de varkenshandelaar, dan de slachterij, dan de de grossier, dan de dorpsslagerij en dan komt de consument! 7 partijen die vechten om een stuk van de marge die de consument besteedt.. Ik zie wel iets in een BLOK tot aan de dorpslager/supermarkt. Daarna na kan de winst verdeeld worden aan de hand van arbeid en economisch belang. Iedereen krijgt daarin waar hij of zij recht op heeft. Geen gespeculeer in de keten, geen tegenstrijdige belangen. Gewoon een goed product wat de consument graag afneemt. Daarnaast een vlotte terugkoppeling van de afnemers. Voordat nu informatie over de kwaliteit van het vlees, de hoeveel te produceren vlees etc teruggekoppelt is naar de basis hebben we nu 7 bruggen. Door dit om te zetten naar 1 brug. Kan het blok vele malen efficienter produceren dan dat we nu doen! Winkelprijzen van vlees gaan niet veel op en neer, de consumptie in nederland (ongeveer 42 kg) verandert ook niet. Daarom ga als nvv of andere onafhankelijke organisatie van boeren bij de super aan tafel zitten. Regel een opdracht en zoek daarna de nodige partijen bij elkaar om de opdracht te vervullen. Uiteindelijk zullen er in Nederland straks markten overblijven: export vlees, export vleesvarkens, export biggen. De risico's van de export blijven dan ook bij de partijen die voor de export produceren en niet bij de hele keten!

  • no-profile-image

    boer

    Uiteraard moet er een Europees quotum komen. Als voorbeeld moeten we naar de veehouderij kijken. In 1982 schreeuwde iedere koeieboer moord en brand. Achteraf is het een zege gebleken. Voor import van buiten de E.U. moeten we niet zo bang zijn, dat wordt ons aangepraat door de tegenstanders. Zoals het de laatste 15 jaar gaat in de varkens, zo gaan we bijna allemaal naar de klote. En het ergste is dat iedereen die op ons erf komt, zich een breuk lacht, om ons geploeter.

Laad alle reacties (9)

Of registreer je om te kunnen reageren.