Varkenshouderij

Achtergrond 1421 x bekeken

Terug naar het speenvarken

Veel Nederlanders hebben geen idee meer waar hun karbonaadje vandaan komt. Dat is elders wel anders. Daar kijken ze vanaf een tribune toe bij de slacht van dieren.

Ik vraag me af hoeveel Nederlanders nog weten van welk deel van een dier de verschillende stukken vlees komen die ze kopen in zo’n eng plastic bakje met barcode in de supermarkt. Of interesseert dat ze niet meer? Ik kan me herinneren uit mijn kindertijd dat mijn grote held Jacob, een veeboer met drie koeien, twee pinken en een of twee kalfjes (dat kon begin jaren zestig nog!) in Wijk en Aalburg één keer per jaar in het najaar zijn varken liet slachten. Als het gegil voorbij was durfde ik te gaan kijken en zag dan met be- en verwondering hoe iedereen met dat karkas bezig was: worstvulsel malen, darmen schoonmaken, terwijl het beest rustig aan de ladder hing met een stok tussen zijn achterpoten om het karkas open te houden. Jacob legde me geduldig uit dat die bruine bonen de niertjes waren, liet het hart en de longen zien en zo wist ik al vrij vroeg waar vlees vandaan komt.

Chinees Nieuwjaar

Op de dag van het Chinese Nieuwjaar hier in Laos even langs de heer Bounsoum. Die is met 8.000 legkippen de grootste commerciële pluimveehouder in Luangprabang in Laos. Ik ben er om erover te praten wat hij vindt van het huidige vogelgriep-compensatiesysteem. We zaten op de veranda en allerlei gerommel binnen, in de woonkamer, trok mijn aandacht. Toen ik eens goed bleek er een compleet varken op de salontafel te liggen alsof het in slaap was; maar zijn ruggengraat lag ernaast dus niemand hoefde hem meer vast te houden. De familie was bezig met een ceremonie met magische blokjes, op een dienblad werden (magische?) papieren verbrand en glaasjes Laotiaans gedestilleerd uit rijst werden naast het karkas gezet, bij wijze van spreken voor wanneer hij weer wakker zou worden. Het was duidelijk dat de heer Bounsoum niet erg met zijn aandacht bij het gesprek was, want van deze ceremonie hing toch maar mooi zijn succes voor het volgende jaar af. We hebben hem een gelukkig Nieuwjaar gewenst en zijn snel weer vertrokken.

Consumentenbeleving bij vlees

Die ladder en dat directe contract met waar vlees vandaan komt, zijn de Nederlanders kwijt geraakt. Zelfs in de landbouw. Ook boeren komen zelden in de weinige varkens-demontagebedrijven die Nederland nog rijp is (oké, er zijn de slachterijen, maar misschien dat ik toch nog te veel het ambachtelijk slachten in gedachten heb?) om te zien hoe hun product vermarktbaar gemaakt wordt. Ik heb met Willem van den Akker, varkenshouder uit Berlicum, een redelijk verhitte e-maildiscussie gehad over of hij zich nou echt een producent van een bulkproduct moet noemen of dat het toch meer moet zijn dan een bulkproduct. Moeten we ernaar streven dat de consument zich weer herinnert dat zijn karbonade nog altijd uit een levend dier komt?

Slachthuis met publieke tribune

In Abu Dhabi is een slachthuis naast de veemarkt. Je kiest je geit, schaap of lam uit, waarna je vervolgens achter de man met de kruiwagen naar het slachthuis kuiert, waar je het vlees in wording overhandigt aan een slachter en vervolgens naar de publieke tribune gaat om te zien hoe je dier geslacht wordt. Dat gaat ritueel, rustig en uitermate snel en vakkundig. Je kunt door het open raam nog wat aanwijzingen geven hoe je het karkas gesneden wilt hebben en dan krijg je het vlees in een plastic zak mee naar huis.

Markt voor speenvarkens

Misschien is er in Nederland een markt voor speenvarken als de biggenprijzen weer eens slecht zijn, kan het ‘bureau Vlees’ (bestaat het nog?) foldertjes maken over wat voor appel nou in dat bekje moet en recepten geven voor de vulling? Nee Willem, ik wil er nog niet aan dat je jezelf als bulkproducent wilt zien: er moeten toch nog wegen zijn om vlees uit de bulk sfeer te halen/houden?

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.