Varkenshouderij

Achtergrond 213 x bekeken

Brij via de trein

Bij een bezoek aan een groot bedrijf leer je altijd. Dit keer zag ik een splinternieuwe em hypermoderne brijvoerinstallatie, en ook de manier waarop het tot voor jaren ging.

Wie wilde er als jong ventje niet graag treinmachinist worden? Als bestuurder van een krachtige, moderne locomotief bij de Nederlandse Spoorwegen, dat is prachtig én geeft zekerheid. Immers, er is niets betrouwbaarder dan een trein van de NS… die is altijd te laat. Kijk, dat is pas zekerheid. Alle gekheid op een stokje, we hebben het in deze weblog over de ‘brijvoertrein’.

Onnauwkeurig wegen

Tijdens een bezoek aan een varkensbedrijf met 2.000 zeugen en 17.000 vleesvarkens kwamen moderne en oude tijden met elkaar in aanraking. Het bedrijf verstrekt brijvoer aan de vleesvarkens, de rest van de varkens staat op droogvoer. Op weg naar de brijvoerkeuken kwamen we langs een grote weegschaal. Omdat we met een groepje mensen waren, werd er wat geouwehoerd en binnen de korste keren moest iedereen efkes op de weegschaal. Mét kleren aan, het staat zo onbeleefd om zo op het varkensbedrijf de kleding uit te doen, bleef de wijzer steken op een voor mij gunstig gewicht... op de weegschaal thuis slaat de wijzer een stukje verder door. Ben overigens wel benieuwd wát men weegt op die weegschaal, want het verschil was 4-5 kilo.

Nieuw en oud

De brijvoerkeuken was een moderne Howema, tegenwoordig behorend tot Big Dutchman. De keuken was zeer netjes ingericht en zag er brandschoon uit. Prachtig. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat onze eigen brijvoerkeuken nog niet in de schaduw van deze prachtige keuken mag staan.

Na de nodige uitleg van de computer en bijbehorende installatie vertelde de bedrijfsleider dat hij ons ook een stukje ‘historie’ wil laten zien. Hij liep naar buiten en wees naar de grond. Daar lagen rails, enkele kilometers over het bedrijfsterrein van stal naar stal. Toen wees hij naar een oude, ietwat roestende ‘brijvoertrein’… prachtig! Je kon er zo bij weg fantaseren hoe dit vroeger functioneerde. Achter ‘het stuur’ op een knalhard en in de winter ijskoud ijzeren zadel zat de machinist. Zo rond als een Michelin-mannetje (drie lagen kleding aan). Stel je voor dat dat manneke in de winter bij min 20 graden, ijskoude wind en sneeuw een 20 minuten moest rijden alvorens hij bij de laatste stal aankwam... En dat bij de een-na-laatste trog nét de voorraadbak leeg is... zou hij dan helemaal terugrijden om nog even een 100 kilo brijvoer op te halen? Of zou hij ervoor kiezen om een alcohol-houdend drankje naar binnen te werken om het innerlijk weer een beetje op temperatuur te krijgen?

Ik vond het een mooi stukje historie. Alhoewel, het mag dan wel historie zijn, maar ik had die kilometers treinrails er wél uitgesloopt... Veel tonnen oud ijzer, en dat is knetterduur.

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.