Boerenblog

3550 x bekeken 2 reacties

'Respect voor dieren in Mongolië'

In Nederland is respect voor dieren altijd een hot item, en dan vooral volgens bepaalde clubs vanwege een gebrek eraan. Hier in Mongolië merk ik ook veel respect voor het leven, weliswaar vanuit een andere inslag.

Mongolië is een boeddhistisch land. Mijn ervaring is dat de Mongolen heel veel respect hebben voor het leven in de breedste zin van het woord. Je kunt dat in alles merken. Vooraf dacht ik nog wel eens dat ik hier mensen zou aantreffen die schoppend en slaand koeien zouden opdrijven en veeprikkers en hooivorken die klaarstonden. Het tegendeel is waar. De werknemers hier zijn heel erg rustig met de koeien. Dit heeft ook effect op de koeien. Het zijn erg rustige dieren die zich niet snel gek laten maken. Misschien komt dit ook door het Montbéliarde ras, maar de werknemers hebben mijn inziens hier de meeste invloed op.

<em>Foto's: Albert Boersen</em>
Foto's: Albert Boersen

Niet de wijze West-Europese boer uithangen

Het werkt heerlijk, zulke rustige koeien en mensen. Dat Zuid-Amerikaanse of Zuid Europese temperament zie je hier niet bij de mensen. Soms zie je zelfs bijna te weinig temperament. Nu ik hier ongeveer 5 weken ben, hebben we één koe die eigenlijk al 3 weken ziek is. Ernstig ziek. Ik wil nog niet te veel ingrijpen en niet de wijze West-Europese boer uithangen, dus observeer ik vooral hoe hier gewerkt wordt.

Ik zag zelf 3 weken geleden nog maar één oplossing voor de koe: de dood. Elke dag gaat ze namelijk verder achteruit. De dierenarts hier weet eigenlijk niet goed hoe hij het dier moet oplappen. Maar doodmaken doen ze niet. Ze zijn zo respectvol voor het leven dat ze het dier ook niet kunnen afmaken. Ik vrees nog een lijdensweg voor het dier. Ik zou ook niet weten hoe dat nu moet. Ik kan die koe niet op een nette manier uit haar lijden verlossen bij gebrek aan middelen hier.

'Respect voor dieren in Mongolië'

Lijdensweg nog wel respectvol voor dier?

Vanuit het personeel is mij nog nooit verteld dat er een dier doodgegaan is. Van drie weet ik dat ze stierven, omdat we die zelf gezien hebben of omdat ik er naar vroeg. Het liefst zeggen ze niks en wordt het doodgezwegen.

Is zo'n situatie dan nog wel zo respectvol voor het dier, vraag ik me af. Eigenlijk weet ik het wel. Op een gegeven moment is het dier afmaken misschien wel de meest respectvolle handeling. Zolang dit op een ethisch verantwoorde manier gaat natuurlijk.

Beetje bang voor dode dieren

Een week eerder, een lastige geboorte. Ik werd er bij geroepen. Ik zag een voorpoot en een neus. Toen ik in de tong kneep wist ik genoeg. Er zat geen leven meer in. Een teruggeslagen voorpoot, gelukkig een klein kalf waardoor de geboorte redelijk verliep. Achteraf bedacht ik me dat zij ook al wisten dat het kalf dood was. Ze stonden met drie man te kijken hoe ik een dood kalf aan het verlossen was. Het lijkt wel alsof ze een beetje bang zijn voor dode dieren.

Laatste reacties

  • flyinghollander

    Weet niet in hoe bij jou, maar in Rusland zijn er wel middelen die je in het bloed kan spuiten zodat het hart stopt.
    Denk dat je moet zoeken in overdosis spierverslapper als je de lijdensweg wil verkorten, want dat is toch ook niet de manier wachten tot dat ze zelf dood gaat.

  • M. Zwiep

    Ik werk sinds een half jaar in China (Shaanxi en Heilongjiang), geitenhouderijen zijn hier ook in opkomst waarin ik een bijdrage lever aan de opzet en opstart. Hier wil het geval dat subsidies vaak lijdend zijn, met andere woorden. Het maakt op een bepaalde datum niet uit hoeveel leven er nog in een dier zit. Zolang dit dier maar leeft en aanwezig is ontvangt men subsidie.

Of registreer je om te kunnen reageren.