Redactieblog

1538 x bekeken 7 reacties

Terug naar de stilte

"Sssssst", zegt de boer tegen zijn dochter, terwijl ze samen door het weiland lopen. "Hoor je dat?" Ze is nog klein en spitst haar oren. "Nee, ik hoor niets", is haar antwoord.

"Ssssssst, dan moet je heel goed luisteren", herhaalt hij. "Maar ik hoor écht niets", kijkt het kleine meisje haar vader vragend aan. "Dat is de stilte" zegt hij zacht, "mooi hè?".

Wij zijn nu ook stil, ruim dertig jaar later. Zijn dochter vertelt het prachtige levensverhaal van haar muzikale vader tijdens zijn avondwake. Als klein meisje zat zij 's ochtends heel erg vroeg ademloos te luisteren naar het pianospel van haar vader beneden in de boerderij. Hij speelde dan zomaar een uur, nog voor het melken. Haar woorden klinken als noten van een hartverwarmende melodie. Hoe vaak heeft hij in de kerk aan het orgel gezeten en zijn koren begeleid? Gezamenlijk hebben zijn zonen en dochters berekend dat het meer dan duizend keer geweest moet zijn. En dan te bedenken dat diezelfde grote handen, die zo feilloos en gevoelig de toetsen wisten te bespelen, even daarvoor misschien nog wel een zware verlossing hadden gedaan.

Vroeger thuis op zijn ouderlijk bedrijf, was er nooit ruimte geweest voor muziek en moest er alleen gewerkt worden. Pas toen hij zelfstandig woonde kwam daar tijd voor. En hij heeft het heel zijn leven volgehouden. De muzikale melkveehouder, of misschien was hij wel de melkveehoudende musicus. Altijd konden ze op hem rekenen. Nooit liet hij verstek gaan. Zijn vrouw en kinderen zorgden ervoor dat het werk thuis gewoon door ging. En toen hij ruim tien jaar geleden zijn bedrijf overdeed aan zijn oudste zoon, die in het noorden van Nederland ging boeren, zei hij er zelf over: "Nu de koeien niet meer loeien is er volop ruimte voor mijn uit de hand gelopen hobby!"

Men wist hem te vinden. Ook zijn muzikale genen heeft hij, naast de liefde voor de natuur en het vee, ruimschoots doorgegeven. Zijn kleindochter zingt tijdens de wake een lied dat iedereen kippenvel bezorgt. Ze wordt daarbij begeleid door haar moeder en vader op piano en klarinet. Morgen begraven zij hun lieve melkveehoudende musicus in de aarde. De aarde die ons zoveel geeft. Dan keert hij terug naar de prachtige stilte. En zijn muziek leeft voort in een ieder die er van heeft mogen genieten.

Laatste reacties

  • alco1

    Het is goed dat ook boeren weten dat er ook nog iets anders is dan alleen maar werken. Je werkt om te leven, maar leeft niet om te werken.

  • Fermer

    Je hebt een mooi stukje geschreven Claudia.
    Deze man had naast zijn boer zijn nog een andere passie, mooi om te lezen hoe hij dit met zijn gezin inpaste.
    Om te reageren op @Alco, ik denk dat heel veel boeren het 'boeren' niet als werken zien, maar meer als een levenswijze, waar veel voldoening uitgehaald kan worden. Nu met het 'moderne' boeren en met een vrouw die steeds vaker buitenshuis werkt, is het een stuk eenzamer geworden op het erf. Als dan daarnaast je eigen deskundigheid, inzicht en werkwijze steeds meer gebonden/ingeperkt wordt door (vaak onbegrijpelijke) regelgeving, wordt het boeren denk ik veel meer ervaren als werken. Om dan nog voldoening uit je leven halen, zal je meer tijd moeten vrijmaken voor iets ernaast.
    Mooi dat bovenbeschreven muzikale melkveehouder beiden had en ervan genoot.

  • alco1

    Ik kan volledig met je ingaan @emmerei. Dat door vaak onbegrijpelijke regelgeving ook ik het werk steeds meer zie als 'slaafs werken'. Wat ben ik dan blij dat ik nog mijn voetbal potje kan spelen en ook steeds vaker pak ik mijn gitaar, om eens lekker van me af 'builen'.

  • ed12345

    Claudia ,in een woord prachtig geschreven stuk,echt heel mooi

  • minasblunders1

    Ik kreeg er ook kippenvel van. Complimenten Claudia!

  • vlooswijk

    Beste Claudia,
    namens het meisje wat het verhaal vertelde, hartelijk dank voor deze ode aan mijn vader in de Boerderij, mooi.
    groetjes Petra

  • piet.blokland

    Stil van Claudia ..

    Florina Blokland.

Laad alle reacties (3)

Of registreer je om te kunnen reageren.