Redactieblog

1690 x bekeken 1 reactie

Koe (her)kennen

Voor ik het door heb, zit mijn jas al halverwege de bek van een koe. Ik draai me om en kijk in een paar grote, vragende ogen.

“Jij bent een nieuwsgierig beestje”, denk ik bij mezelf. Eens kijken hoe je heet. En vol verwachting haal ik het briefje uit mijn kontzak, dat ik eerder de dag had uitgeprint, juist voor dit doel.

Annie 130. En ineens schiet me het moment te binnen, alweer drie jaar geleden, toen de vrachtwagen met drachtige vaarzen net uit Nederland was gekomen. Ik wilde toen van alle dieren een foto maken, voor het geval later beide oornummers zouden ontbreken (iets dat hier nogal eens gebeurt) en we de dieren nog niet van kop of kont zouden herkennen.

Ik stond midden tussen de dieren en de helft liep van schrik achteruit. De meeste bleken aardig schichtig. Iets dat we van onze Roemeense koeien helemaal niet kenden. Die waren zo mak als lammetjes. Gelukkig waren niet alle vaarzen zo bang. Er was er eentje die bijna op elke foto kwam, omdat ze me maar bleef achtervolgen: Annie 130! “Dat nieuwsgierige heeft ze dus nog steeds”, denk ik lachend.

Ik loop het rijtje af en ben blij dat we in de nieuwe melkput zoveel ruimte hebben bij de kopkant van de koeien. Of het ooit nog een rapid-exit wordt, weten we niet. Maar het geeft mij nu in ieder geval wel de mogelijkheid om ‘onze koeien’ weer te leren (her)kennen. Tijdens het melken kan ik makkelijk de oornummers lezen, hun naam opzoeken en hun vlekken in mijn geheugen opslaan.

Drie jaar lang, sinds ik na de geboorte van de eerste niet meer molk en er ook nog eens een vrachtwagen ‘vreemde’ vaarzen bij kwam, heb ik het gevoel moeten missen dat ik de koeien allemaal bij naam ken. Iets dat ik wel heel graag wil.

Net als van het jongvee. Dat hier wel geboren werd, maar daarna naar de oude plek ging. Ze komen nu allemaal langzaam weer ‘bij ons’ terug. Hier naar de nieuwe plek. Eerst de melkkoeien. Omdat de grote vrachtwagen uit het dorp niet kan, rijden we zelf met de veewagen op en neer. Zo hebben we er elke dag een aantal meer aan de melk hier. En heb ik elke dag de kans om weer een paar nieuwe koeien (opnieuw) te leren kennen.

Als ik terug loop, aai ik Annie nog maar een keer lekker over haal bol.

Eén reactie

  • koestal

    Mooi verhaal,heel moedig om in Roemenie te gaan boeren

Of registreer je om te kunnen reageren.