Boerenblog

6813 x bekeken

Budgetboeren (2)

Liefde is: manlief blij maken met de aankoop van 60 ton afgedankte kalk voor de prijs van 30 ton... en naderhand samen lachen om de kat in de zak.

Boodschappen doen is geen hobby van Wilma en mij. We doen het zo weinig mogelijk en dat komt neer op eens in de twee weken. Terwijl ik bij de ene supermarkt, die de laagste prijzen heeft, twee karren vol laad, haalt Wilma bij een duurdere dertig stuks ‘brood van de maand’, dat voor 14 kronen (€1,87) verkocht wordt. De normale prijs ligt tussen 22 en 28 kronen (€2,94 en €3,74), dus een mooie actie. Normaal gesproken is Wilma eerder klaar met het snijden van de dertig broden, behalve die ene keer toen ik wel vier karren vol had kunnen laden, zo lang duurde het. Net toen ik het op het punt stond een alarm te laten uitgaan, kwam ze de supermarkt in gerend.

Kalk voor de helft van de prijs
“Boer Per Ola belde”, legde ze uit, zich het zweet van het hoofd vegend. Per Ola is een bevriende boer in de buurt. Zijn vrouw heeft een kinderdagverblijf op de boerderij waar de kinderen van Maarten en Wilma twee keer in de week naar toe gaan. “Hij kan een partij kalk kopen voor de helft van de normale prijs en vroeg of wij ook wilden. Ik heb 60 ton besteld.” Mijn mond valt open en sprakeloos duw ik de karren richting de kassa. Wilma en haar man Maarten hebben 10 hectare maaibare weide, waar ze bij aankomst in 2010 ook al het nodige opgestrooid hebben. De gangbare regel is eens in de vijf jaar 4 ton kalk per hectare, wanneer de gemiddelde Noorse boer zijn weide ploegt en opnieuw inzaait.

Nieuw te ontginnen land
Maar Maarten en Wilma houden niet van gangbaar en hebben te weinig hectares om te ploegen en zo een snede te missen. Dus vraag ik: “Wat moet je met zoveel kalk? Kun je het overhouden en opslaan?” Wilma antwoordt optimistisch: “Deze kalk is niet bedoeld voor de weides die we al hebben. Hij is voor de 5 hectare nieuw te ontginnen land. Dat is voornamelijk veen en erg zuur, dus de kalk komt wel op.”

Niet aanraken
Thuis aan de keukentafel komt de rest van het verhaal. Maarten doet er het zwijgen toe tot Wilma vertelt dat het om een partij afgedankte kalk van een papierfabriek gaat. Dat de kalk niet nat mag worden, omdat hij dan warm wordt. En dat je bij het strooien goed moet opletten er niet mee in aanraking te komen… dat de trekkercabine helemaal dicht moet zijn. “Nou lekker hoor”, barst hij uit. “Ga je het zelf op het land brengen?” Slap van de lach hang ik aan tafel. In gedachten zie ik Maarten al van top tot teen gehuld in een beschermingspak en met een kap op z’n hoofd op de trekker zitten.

Geen miskoop
Naderhand blijkt het verhaal iets anders te zijn en is de kalk gelukkig geen kat in de zak. Het gaat niet om gebruikte kalk, maar om een verkeerd ingekochte partij door de papierfabriek. De korrel bleek te grof voor het bleekproces, vandaar de weggeefprijs. Maar hoe zit het met de gevaarlijke reacties? Maarten zoekt het uit en roept even later naar Wilma: “Het gaat om ongebluste kalk. Wat we overhouden kan ik mooi op het onderste gedeelte van het huis smeren. Dat scheelt weer enkele liters verf.” Wilma: “Ik snap er niets meer van.” Waarop Maarten antwoordt: “Heb je vroeger als kind geen beeldjes van gips gemaakt?”

Foto

  • Budgetboeren (2)

Of registreer je om te kunnen reageren.