Boerenblog

165 x bekeken

Biologisch of lokaal?

Biologisch kampt met flinke overproductie: de grootste Noorse zuivelaar weigert extra biologische melk. Tegelijkertijd loopt een lokaal initiatief als een trein.

Hier in Noorwegen is de actuele discussie of het nu biologisch of lokaal moet zijn. Aanleiding is de weigering van zuivelgigant Tine om meer Økologiske bønder (biologische boeren) te contracteren voor zijn melkproductie. Te veel aanbod, te weinig vraag. Tine krijgt de biologische melk gewoon niet verkocht. De helft van het aanbod wordt inmiddels gemengd met reguliere melk en verkocht als gewone melk. Kostbare melk, want Tine moet wel de 75 øre (zo’n 9,5 cent) per liter extra voor biologische melk ervoor betalen.
Vanaf maart 2010 is deze extra vergoeding voor biologische productie van melk voor de nieuw bijgekomen boeren al stopgezet, maar toch komt er dit jaar toch nog wel een aantal boeren bij, door de inmiddels in gang gezette ommezwaai naar biologisch produceren.

Lokale producten scoren in nationalistisch Noorwegen

Het loopt dus niet lekker met de biologische zuivel in Noorwegen. Behalve voor boeren die wonen in de ‘Røros Traktene’, de omgeving van Røros. Dit koudste plekje van Noorwegen, waar wij dus ook wonen, heeft al tien jaar een eigen meieri. Toen Tine besloot de plaatselijke zuivelfabriek hier te sluiten namen de boeren de eigendom ervan over. Deze Røros Meieri verwerkt álle biologische melk uit de omgeving tot plaatselijke en landelijke specialiteiten.
En dit gaat gepaard met een volledig verkrijgbaarheid in de landelijke supermarktketen Coop en gedeeltelijk in een groot deel van de andere ketens. De producten zien er gelikt uit door verpakkingen met daarop typisch Røros-achtige taferelen, zoals dik in wol aangeklede mensen op een slee, en bovenal het lokale karakter van Røros. Met andere woorden, de marketing van ‘koop dit product en je steunt rechtstreeks het platteland van Noorwegen’ werkt hier in het enigszins nationalistisch Noorwegen heel goed.

Tjukkmjølk: dikke, lang houdbare melk

De producten waar Røros Meieri op mikt, zijn dan ook de Noorse klassiekers:
Rømme, een milde vorm van crème fraiche, of Skjørost, de Noorse variant van cottage cheese. Die wordt hier als hoofdmaaltijd gegeten samen met die rømme, een beetje suiker en wat rauwe ham en droge worst.
En dan maakt ze ook nog Tjukkmjølk, een bijzonder soort verzuurde dikkere melk, die overigens op het platteland nog steeds thuis ook gemaakt wordt voor speciale gelegenheden. De smaak is flink wennen voor de doorsnee buitenlander, maar roept bij de Noor de smaak van oma’s kwaliteit op. Tjukkmjølk werd overigens in de Røros-gebieden vooral genuttigd omdat het een zuivelproduct is dat lang houdbaar is. Het werd door de boerin gemaakt in de zomer, de boerin ging daarna met dieren en al naar de bergboerderij, en de mijnwerkers die thuis op de boerderij bleven en in de kopermijnen van Røros werkten, konden met een flinke voorraad ‘tjukkmjølk’ de hele zomer door.

Liever lokaal dan biologisch

De Noor loopt dus niet warm voor kaal biologisch, maar wel voor echte producten die rechtstreeks van de boer lijken te komen en de eigen cultuur en historie onderstrepen, maar dan wel via het supermarktkanaal.

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.