Rundveehouderij

Achtergrond 232 x bekeken 1 reactie

Terug van reis in verleden (3)

Liouda is met onze kinderen gereisd naar de regio waar ze opgroeide. Daar vonden ze het graf van haar moeder, een emotioneel moment.

Na het toerist spelen in Kazhan zijn Liouda, Antonina en Mathei naar Chistopel in Tatarstan gereisd. Dat dorp is tijdens de rode revolutie is ontstaan. Het ligt op de plek waar de Wolga en diens zijrivier de Kama samenkomen, middenin een drassig, bosrijk gebied. De Bolsjewieken, de revolutionairen dus, kwamen vanuit het westen en moesten over de rivier heen. Dat ging niet zo makkelijk omdat de tegenstanders aan de andere kant lagen.

Bos in vluchten en paddenstoelen eten

Veel mensen vluchtten zwemmend of met een klein bootje het drassige gebied in. Ze hadden daar alles voorhanden: hout om huisjes te bouwen, zeer vruchtbare grond en veel bessen en paddenstoelen. Het leger kon er amper komen zonder boten. Alleen in de winter misschien, als de rivier dichtgevroren was. Maar dan hielden de bewoners zich schuil in bossen, waar ze overal schuil- en voedselplaatsen hadden aangelegd. Zodoende werd het een berucht dorpje. Velen vluchtten erheen in die jaren.

Ontmoeting met haar oude lerares

Dat Chistopel is het dorp waar Liouda op kostschool zat. Die school staat er nog steeds. Daar praatte Liouda met een oude lerares, die zich haar nog heel goed kon herinneren. Ze was destijds de beste leerling van de hele school.

Edel gedrag aangeboren?

Toen ze van Liouda’s achtergrond hoorden, snappen ze daar ook wel de reden van. “Je was een aparte meid, met aparte manieren en een apart gedrag. Dat is dus het gedrag van een dame geweest”, kreeg Liouda te horen. Ik heb zelf ook vaak gelezen dat het karakter en de manieren van edelen niet aangeleerd zijn, maar er al in zitten bij de geboorte.

Wat is die grote school van vroeger nu klein!

Nu Liouda volwassen is, leek de school veel kleiner dan vroeger. Dat is iets wat we allemaal wel kennen denk ik. Van de voormalige haard en kachel in de school was nu alleen de schouw nog maar over. Ze herinnerde zich dat ze daar 's morgens als ze uit de koude slaapkamer kwamen, alle kinderen er meteen heen ging om zich te warmen. Ze heeft een foto gemaakt van het ijzeren hek waar ze eens haar tong tegen hield toen het heel hard vroor. Ze werd wel gewaarschuwd dat niet te doen, maar ja, Liouda. Dus vroor haar tong vast aan het hek. De juf moest met een ketel warm water haar losdooien. Wat hebben Antonina en Mathei gelachen toen Liouda het hun vertelde en Liouda weer haar tong tegen hetzelfde hek hield.

Oude huis gevonden

De volgende ‘opgave’ was het vinden van het graf van de moeder van Liouda. Dat ging nog niet zo gemakkelijk. Op de eerste dag in het gehucht in het verre Tartarstan kon Liouda haar moeders graf niet vinden. Op de tweede dag vond ze via haar tantes een oudere man, die het wel aan kon wijzen. Toen was het graf zo gevonden. Dat lag er verwaarloosd bij. Liouda`s moeder ligt er in begraven met haar twee dochters, die met haar bij de brand zijn om gekomen. Liouda en een oud-klasgenote hebben er twee dagen voor nodig gehad om het graf weer wat meer graf te maken en er een gedenkteken op te verven.

Dagen bij een graf bivakkeren, met een wodkaatje

Het is een gebruik in het orthodoxe Rusland dat de nabestaanden met gedenkdagen bij een graf blijven en daar wat eten en drinken. Liouda heeft daarom bijna twee dagen met enkele tantes gebivakkeerd bij het graf. Haar tantes zijn rond de 80, de oudste is zelfs 89 jaar. Die dames drinken nog heel regelmatig hun wodkaatje. Nou ja wodka, ze lengen ziekenhuisalcohol van dik 90 procent aan met eigengemaakte jam of vruchtensap en soms met water. Ze wilden het elke dag op een drinken zetten met Liouda, maar daar deed mijn vrouw niet aan mee. Die oudjes zijn nog heel gezond en fit. Ze hebben allemaal hun man overleefd. Misschien wel doordat de wodka er zo goedkoop is? Een halve liter kost er nog minder een pakje kauwgum, zag Liouda tot haar grote verbazing.

Emotioneel weerzien

Het was natuurlijk een heel emotioneel weerzien voor Liouda en haar tantes. Die hebben elkaar een dikke 25 jaar niet gezien. Via de ene tante kwam ze weer bij een andere bekende uit het verleden, die haar weer in contact bracht met andere familieleden en bekenden. Het leek en voelde alsof alles zo georganiseerd was voor haar, zei ze. Alles ging vloeiend van de een naar de ander.

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    Bert

    Hoi Paul
    Dat laatste heb ik zelf ook al een paar keer gedacht.
    Groeten.

Of registreer je om te kunnen reageren.