Rundveehouderij

Achtergrond 755 x bekeken 5 reacties

Zoektocht naar zaagsel en een klauwbekapper (3)

Het valt niet mee om als boerin uit het ene Noorse dorp een bestelling te regelen met een man uit het andere dorp. Knap asociaal naar buitenstaanders soms, die gesloten dorpjes.

Na ongeveer negen maand komt het einde van de zaagselbult in zicht, en vol goede moed belde ik het zaagselmannetje om een nieuwe lading te bestellen. Ik was niet langer ‘die vreemde buitenlander’ en zowaar, ik kon hem en zijn dialect een beetje volgen. Al snel werd duidelijk dat hij niet meer reed en de Scania had verkocht… Kortom, een welverdiend pensioen. Hij gaf me het telefoonnummer van een andere vrachtwagenchauffeur, die na mij aangehoord te hebben, alleen zei: “Ik bel volgende week terug”, wat dus niet gebeurde. Na een week nog een keer gebeld, met hetzelfde antwoord. Wat toen volgde, is een herhaling van deel 1 in deze blogserie. De eigenaar van de boerderij belt met deze man en het ijs is gebroken zodra de achternaam is gevallen (grote, rijke boer), ook al woont men 100 kilometer verderop.

Telefonisch contact niet gewenst

Een paar dagen later reed de chauffeur met 20 kuub zaagsel het erf op en waren we weer voor een tijd gered. Bij de bestelling die daarop volgde, stond ik er echt van te kijken dat de hoorn er maar zo opgegooid werd. Niet alleen door een oude moeder, die al kijvend de meest onverstaanbare dingen door de hoorn riep, ook andere gezinsleden en de chauffeur zelf hadden er overduidelijk geen zin in. Nu heb ik al vaker gemerkt dat voor sommigen een vrouw op de boerderij niet telt. Het is blijkbaar alleen de boer die de zaak aan de gang houdt! Dus heeft Johan ook een paar keer gebeld, maar zonder succes.

Niet-sociale dorpjes

Er is dus een heel groot verschil tussen een havendorp waarin wij wonen en waarin van oudsher handel werd gedreven, en een dorpje in de binnenlanden waar geen kip te bekennen is. Wat ook speelt is dat in ons dorp het visserstoerisme een belangrijke rol speelt. Wekelijks komen een paar busladingen met toeristen – vooral Duitsers – hun geluk op zee proberen. En het dorp heeft er voor gekozen een emigratiebureau in te schakelen, om zodoende mensen van buitenaf aan te trekken. Kortom; men staat hier open voor elkaar en iedereen wordt warm ontvangen.

14 jaar zonder een groet!

Wonend in zo’n ‘warm’ dorp, had ik er nooit bij stilgestaan dat het ook anders kan zijn. Tot op een dag de inval-veearts Ingrid bij ons op de bank zit en haar hart uitstort. Zij kwam 14 jaar geleden vanuit de stad in zo’n klein dorpje wonen. Nooit keek er iemand naar haar om en meerdere malen nodigde zij de buren uit, zat klaar met koffie en taart, maar niemand die kwam! 14 jaar zonder een groet op straat en een babbel in de supermarkt. Onbegrijpelijk! Ik denk dat in de ogen van de dorpelingen zij ‘die stadse’ is, gescheiden en een alleenstaande moeder, en niet ‘een van hen’. Sinds kort woont Ingrid, nu haar dochter van de lagere school af is, weer in de stad.

Zaagsel cadeau van het dorp

Terug naar het zaagsel. Na een stuk of zes telefoontjes heb ik het met deze zaagselchauffeur wel gehad, ook met het verhaal van Ingrid nog in mijn achterhoofd. Er brak weer een houtkrulperiode aan, met de bijbehorende kale plekken op de hakken van de koeien. De oplossing, hoewel een tijdelijke, kwam uit onverwachte hoek. Tijdens het jaarlijkse Fiskefestival is er altijd een expositie in het dorpje. Dit jaar was het thema ‘miniatuurbootjes’, en deze stonden uitgestald op bergen zand. Althans, dat was wat ik dacht. Tót een paar dagen later de festiviteitencommissie het erf opreed met bergen vuilniszakken vol met het ‘zand’, dat heel erg fijn zaagsel bleek te zijn. Dit gecombineerd met de grove houtkrul was een prima mix.

Aannemer brengt uitkomst

Het fijne zaagsel was afkomstig van een kleinere boer die zijn quotum had verkocht en een zagerijtje was begonnen. Een dusdanig klein zagerijtje dat hij ons nooit 20 kuub zou kunnen leveren. Balen! De zoektocht ging dus verder. En die eindigde toen ik de rekening van een aannemer ontving die jaarlijks voor de erfverharding een berg grind aflevert. Ineens dacht ik aan zijn kiepwagen en na een telefoontje reed nog geen week later de grindman het erf op.

Slimme ondernemer

Nu komen we op de kosten. In het verleden kregen we een rekening van de zagerij, en de beide chauffeurs stuurden een rekening voor de rit. Het kwam toen neer op €15,34 en €20,29 per kuub en €209 voor de rit. De grindman bracht behalve de berekende transportkosten van €280 ook het zaagsel in rekening, dat hij blijkbaar zelf ingekocht had. De prijs per kuub bedroeg nu €28,90. Dat is bijna het dubbele van de eerste rit van twee jaar terug. Dan schiet ik toch wel even in de lach. Ik denk dat deze aannemer een gewiekste zakenman is!

Wéér een nieuw probleem

Het blijft ploeteren met dat zaagsel. In de krant stond dat de zagerij waar ons zaagsel vandaan komt, een nieuw te openen bio-energiecentrale zal gaan bevoorraden, zodat de levering aan particulieren drastisch af zal nemen. Nou dat weer! Heb je eindelijk een chauffeur gevonden, kun je weer op zoek naar een nieuwe zagerij!

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    hilda

    hej, als eens gedacht aan zelf stro fijn hakselen en dit als strooisel te gebruiken( geen idee trouwens of er granen bij jullie verbouwd worden)

    hilda

  • no-profile-image

    ED Bakker

    Vroeger was het in nederland ook niet altijd eenvoudig als ik vroeger de ouderen hoorde (die zouden nu ver over de honderd zijn als ze nog leefde)was b.v. zaken doen met iemand van een ander geloof vaak uit den boze en verkering hebben met een meisje uit een ander dorp dan moest je al niet bang aangelegd zijn voor een bezoek aan betreffende deerne werd de tocht door de weilanden gedaan door het dorp was toch wel iets te gevaarlijk
    Maar nooit gedacht dat in 2010 er noch plaatsjes in europa waar dit nog niet veel verder is

  • no-profile-image

    Kees

    Leuk stukje Vera! 13 Jaar geleden kon je met een aanhanger het zaagsel (sagflis) nog gratis ophalen bij de houtzagerij. Vorig jaar was het alleen nog te krijgen bij FK en peperduur!
    Nog iets over het begroeten. Hier in het zuidoosten van het land zijn vrij veel mensen vrij stug. We namen een (slekts) boerderij over (på odel). Nadat we 5 jaar in het dorpje hadden gewoond begon een aantal mensen ons ineens terug te groeten. Dat schijnt de normale termijn te zijn om iemand welkom te heten hier.
    Verder kun je te maken krijgen met het bygdedyr = dorpsdier, het verschijnsel dat het hele of halve dorp zich tegen je keert of je gaat tegenwerken. En het kan gebeuren dat je buitengesloten wordt (fryse ut). Het bygdedyr is nog steeds springlevend in Noorwegen.
    Hollanders zijn vrij direct en dat werkt niet altijd in je voordeel in Noorwegen. Noorwegen is nog steeds een uithoek in Europa en men wil dat graag blijven. En in deze dunbevolkte uithoek op het platteland heb ik vaak meegemaakt dat men de hoorn op de haak gooide als men mijn buitenlandse accent hoorde of onbehouwen/grof reageerde. Als mijn noorse vrouw dan dezelfde mensen opbelde werd zij normaal te woord gestaan (hyggelig samtale). Tsja wonen en boeren in Noorwegen is toch wel heel anders dan in Nederland.

  • no-profile-image

    Vera

    *Hilde, op zich een goede tip want er wordt wel graan verbouwd, maar de prijs van stro en 't laten brengen, zullen ook niet gering zijn. Een hakselaar is in deze (pacht)situatie een (te) dure aanschaf; er wordt 'maar' 22 kuub per 10 maand verbruikt.
    *Kees, ik sta er wel van te kijken, wat je daar allemaal schrijft. Ik had enige twijfels bij deze blog, en heb me afgevraagd of de 'gesloten dorpjes' alleen in deze uithoek (schiereiland Fosen) zou spelen. Maar in zuidoost No dus ook! Tja, en direct zijn... ik vind het zo moeilijk om het niet te zijn. Wacht maar tot de blog over de 4,5 uur durende keizersnede is geplaatst. Ik denk dat je heel hard zult lachen! Groet van

  • no-profile-image

    kleinkromhof

    Leverd zaagsel door heel europa.
    www.kleinkromhof.nl

Laad alle reacties (1)

Of registreer je om te kunnen reageren.