Rundveehouderij

Achtergrond 1082 x bekeken 2 reacties

Zoektocht naar zaagsel en een klauwbekapper (1)

Probeer het maar eens: zaagsel bestellen in het buitenland, als je het plaatselijke dialect niet spreekt.

Na 2,5 jaar en drie bestellingen verder, zeg ik met een diepe zucht vanuit mijn tenen: niets is moeilijker dan het bestellen van zaagsel in een vreemd land, wanneer je het dialect niet beheerst en men je als ‘die buitenlander’ ziet.

Zaagsel in dit bosrijke land toch duur

In een land dat voor 80 procent uit bos bestaat en waar veel houtzagerijen zijn, zou je denken dat je op iedere straathoek zaagsel kunt kopen, én dat het als afvalproduct ook bijna gratis is. Fout gedacht, daar kwam ik gelijk achter al tijdens mijn eerste week in Noorwegen. Zaagsel wordt gebruikt als muurisolatie en kost net zoveel als het transport naar de boerderij.

Harde houtkrullen

Andere boeren uit de omgeving rijden met aanhanger of platte wagen naar het dichtstbijzijnde depot van de Felleskjøpet (voercoöperatie), en kopen kutterspon (houtkrullen), het enige strooisel dat daar op voorraad wordt gehouden. Een zak van 30 kilo kost €13,25 en is niet alleen loodzwaar om te tillen, ook de keihard samengeperste krullen uit elkaar slaan, waar ik een schep voor gebruik, kost veel kracht. Maar de grootste nadelen zijn de slecht absorberende werking van de krul en de kale hakken van de koeien. Kortom, wij hebben liever het zaagselhok gevuld, waar behalve voor de opslag van kunstmest ook ruimte is voor zo’n 20 kuub zaagsel.

‘Kan jeg bestiller sagflis?’

Wanneer je een verwaarloosde boerderij in het buitenland overneemt, komen er ontzettend veel dingen op je af. De snel slinkende zaagselberg was wel een van de kleinere zorgen, maar het moest wel opgelost worden. De boerderij-eigenaar gaf me het telefoonnummer van diegene die het zaagsel altijd leverde, met de opmerking: “Hij is vrachtwagenchauffeur, woont een uur van ons vandaan en regelt zelf de bestelling bij de zagerij. Het is een wat oudere man, maar nog erg kras.” Ik sprak toen een beetje Noors en had voordat ik belde, zinnen als ‘ik wil graag zaagsel bestellen’ en ‘wanneer kunt u zaagsel komen brengen’ op een kladje geschreven. De man, hoe kras ook, begreep er helemaal niets van, en ik begreep hem ook niet.

‘Jeg snakker ikke Engelsk’

Een gesprek in het Engels had ook geen zin, want Noren die 65 jaar en ouder zijn, hebben geen Engels op school gehad. Beide pogingen liepen op niets uit, en ik vroeg of de eigenaar zelf wilde bellen. Ik zat erbij toen ze de man belde, en de enige woorden die ik verstond, waren de naam van de boerderij en het woord sagflis (zaagsel). Voor de rest kan je rustig stellen dat het Trønderse dialect klinkt, zoals de Friese taal niet-Friezen in de oren klinkt. En wat hier dan erg meespeelt, is dat je een vreemde bent, ook al had ik de naam van de boerderij wel gezegd. Het dialect en het ‘ons kent ons’ braken het ijs, en met een paar dagen zou het zaagsel gebracht worden.

Klauwbekapper

Het zeker 70 jaar oude mannetje reed in zijn Scania het erf op, precies op het moment dat de veearts en Johan met veel moeite een kreupele vaars in de klauwbekapbox hadden gekregen. De klauwbekapper, die in het verleden altijd de koeien bekapte, had laten weten de komende weken helemaal vol te zitten. En de veeartsen vertelden dat zij de klauwbekapcursus hadden afgerond, maar dat het nog maanden zou gaan duren voordat de klauwbekapbox er zou zijn.

Maffe buitenlanders

Nu stond er achter onze stal een nogal antiek uitziende klauwbekapbox, maar zoals de veearts zei: “Die is alleen voor kleine koetjes.” En deze vaars was allesbehalve klein. Waarop Johan met de moed der wanhoop zei:, “Erin met de koe.” Wat dus gebeurde. Maar ik weet zeker dat de veearts gedacht heeft dat we een stelletje maffe buitenlanders waren. Hij heeft echt zijn best gedaan het bewuste achterbeen van de koe met touwen op te trekken, maar het mocht niet baten. De vaars vertrok geen poot, en ook geen spier, toen net op dat moment de chauffeur zijn wagen liet kiepen en al het zaagsel eruit stroomde.

Big Mama

Het was een komisch gezicht de nogal mager gebouwde veearts bezig te zien, en de vaars met haar kont uit de box stekend met op de achtergrond het mannetje druk doende het zeil van de Scania te trekken. Op dat moment gaf ik haar de naam Big Mama en zij is uitgegroeid tot de meest imponerende koe die we hebben. Bij lange na niet de oudste, maar wel de hoogste in rang. Ik had toen geen treffender naam kunnen verzinnen.
In deel 2 lees je alles over de klauwbekappers die er niet alleen een bloedbad van maakten, maar ook drie kreupele koeien achterlieten. Wordt vervolgd, dus.

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Ed Bakker

    Vera ik lees altijd met veel interesse je blogs nou ja sneeuw is hier ook ruim 3 maanden van het jaar ons deel alleen is het landschap veel vlakker maar de landbouw is bij jou wel heel anders en ook zo leuk te lezen dat om de kost te verdienen het ook met de keinere cijfers kan .Tja het mannetje van 70 ,tja ik ga zelf ook langzaam die kant uit ha! ha! en z'n scania is ook zo rond de 40 jaar oud . Stooien ze bij jullie geen zout?

  • pierre ben

    ik heb een houtkachel dus komt er droog zaagsel heb diverse zakken staan gratis zonde om bij de afvalstraat af te leveren.Vriendelijke groet Ben uit Huissen

Of registreer je om te kunnen reageren.