Rundveehouderij

Achtergrond 173 x bekeken

Menselijke aanpak kweekt begrip

De menselijke factor wordt te vaak vergeten door management, in alle planning en in projecten. Als je daarmee rekening houdt, ga je anders naar de mensen kijken.

Naarmate ik langer werk met de Kirgizische veterinaire dienst en hoe meer ik daar de mensen ken en dus ook meer van ze weet, hoe meer ook ik hun onkunde en onvermogen begin te vergoelijken. Zo is er de ADHD-achtige baas van het dierziektedepartement, die me toevertrouwde dat hij vroeger een overtuigde communist was, dat hij jarenlang commandant van een kernonderzeeër was geweest en nu een slopende, leukemie-achtige kanker heeft. Als hij zichzelf een beetje in de gaten houdt, denkt hij het nog wel wat jaren te kunnen uitzingen.

Menselijke benadering

In het begin dacht ik, dat we met zo’n man nergens zouden komen, nu probeer ik alles wat ik van hem weet te verdringen en probeer hem maar een beetje op het rechte pad te houden. Hij reageerde nooit op e-mails als ik elders was, omdat bleek dat hij niet wist hoe hij zijn Yahoo-account moest openen: we vonden meer dan 1.000 ongelezen berichten van de laatste twee jaar, toen ik hem liet zien hoe dat moet.
Of neem de altijd chagrijnige schoonmaakster, die me op een dag op een rustig moment gelaten vertelde over haar dochter, die drie jaar geleden onnodig overleden was omdat niemand in het ziekenhuis een poot wilde uitsteken. Ik lach haar nu maar vriendelijk toe als ik haar zie, en er komt tegenwoordig een grimlach terug. Of neem de directeur van het spul: toen zijn vader overleed en ik hem condoleerde, liet hij mij een foto zien van een oude norse man met witte baard en een borst vol sovjet-medailles. De directeur had er tranen bij in z’n ogen.

$10 voor diner voor sommigen erg veel geld

20 november was hier de Dag van de Landbouw en er zou een dinertje voor alle werknemers van de veterinaire dienst zijn. Ook ik werd uitgenodigd, en ik was vereerd. Ik hoorde gelukkig dat iedereen hiervoor $10 op zijn of haar salaris gekort zou worden. Dat lijkt niet veel voor een lekker etentje, maar als de salarissen tussen de $80 en maximaal $ 150 per maand liggen, dan is het een hele klap geld. Ik heb daarom een bijdrage naar draagkracht gegeven.
Ik ging naar het feest in pak en das. Ik geloof dat ik sinds mijn studententijd niet meer zo enthousiast gedanst heb en dat was niet vanwege de wodka, die ik zo veel mogelijk ontloop, maar door de mensen. Iedereen danste uitbundig op zijn of haar eigen wijze, zong karaoke of sentimentele Kirgizische liefdesliederen met Bor de Wolf-achtige uithalen: alle tegenstellingen en de interne strijd in de veterinaire dienst waren even vergeten en weg.

Vladimir (79) knutselde veterinaire wet in elkaar

Tijdens het dansen viel me een oude man op, die er geen genoeg van leek te krijgen. Bij navraag was dit de befaamde Vladimir van 79, de deskundige veterinaire wetgeving, die deels vanuit huis werkt en deels op kantoor. Hij was me nog niet opgevallen, dus maandag meteen eens bij hem langs in zijn kantoor. En dan zie je hoe hier letterlijk met knippen en plakken uit oude wetgeving en regels de nieuwe veterinaire wet in elkaar geknutseld wordt door een man uit de oude doos. Niks raamwerk-wetgeving, primaire en secundaire wetgeving: alles in een, want zo hebben we het toch altijd gedaan? Zolang Vladimir de wet moet maken, zal er op dat front weinig veranderen. Maar hier stuurden ze hem niet naar huis toen hij 60 werd!

Massa-ontslag, goed nieuws?

De overheid heeft echter recentelijk besloten dat 40 procent van alle werknemers eruit moeten. Dat is waarschijnlijk het beste nieuws voor de kans op een beetje meer innovatieve en moderne veterinaire wetgeving. Vladimir zal nu eindelijk op zijn 79e echt met pensioen moeten. Ik heb zijn portret dat ik geschoten had tijdens het feest met twee jonge collega’s, maar vergroot en ingelijst, alvast als afscheidscadeau. Ik vraag me af hoe lang hij het overleeft na 56 jaar werken in de veterinaire dienst, nu hij opeens thuis moet zitten met een pensioentje van rond de 30-40 dollar per maand.

Adopteer een opa of oma

Het is geen wonder dat hier een NGO ‘babushka/dedushka adoption’ (adopteer een opa of oma) actief is. Het leven voor gepensioneerden is vreselijk moeilijk. Bejaarden wiens kinderen vertrokken zijn, zijn op zichzelf aangewezen. Je zou bijna zeggen: laat Vladimir alsjeblieft nog een tijdje doorknippen, schrijven en plakken, want of de diergezondheid hier met een moderne veterinaire raamwet beter zal worden, valt te bezien.

Laat Vladimir blijven!

In ieder geval gaat weer iemand met ouderwetse toewijding voor het werk en veel interessante verhalen er uit. Ik moet het nog zien of iemand met computer ‘knippen en plakken’ in zijn eentje ook een hele veterinaire wet voor een land in elkaar kan knutselen… Zo zie je dat ook een internationale consultant maar een mens is en bij tijd en wijle niet rationeel redeneert, maar zich door emoties laat leiden: Laat Vladimir alsjeblieft nog een tijdje blijven knippen en plakken!!

Foto's: Anton van engelen

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.