Rundveehouderij

Achtergrond 105 x bekeken

Stemmen: per koe, per liter of per boer?

Ik was op de vergadering om een Portugese associatie van melkveehouders op te richten. Aan de naamskeuze werd zeker een half uur besteed. Minstens zo belangrijk is hoe de contributie en zeggenschap bepaald worden.

In Portugal is 70% van de melkveehouders verenigd in de grootste coöperatie (een groep van drie coöperaties eigenlijk). Net als in Nederland doen de coöperaties niet wat boeren willen, ondanks dat ze in handen zijn van die boeren. In Portugal zijn de melkveehouders niet -of althans niet effectief- georganiseerd in een NVM, LTO of DDB. Nu de keten onder druk staat, wordt dat gevoeld als een gemis. Bij protestacties van de afgelopen tijd waren er wel ad-hoc boerenleiders, maar die spraken zonder een mandaat. En politiek gezien kunnen ‘melkveehouders’ niet meepraten omdat ze geen andere stem hebben dan die van de coöperaties, terwijl die vooral de belangen van de industrie verkondigen.

Daar zit dus ruimte. Het initiatief van een aantal boeren om een melkveehoudersorganisatie op te richten lijkt dus een welkome poging om boerenbelangen beter voor het voetlicht te krijgen. Tijdens de vergadering waren een twintigtal melkveehouders uit het hele land genodigd, en ze bleken te leveren aan allerlei verschillende melkfabrieken. Ook positief was de eensgezindheid over het doel: een faire melkprijs, maar ook meer duidelijkheid scheppen in de milieuregels en licentieplichten.

Sceptisch over de koers

Toen het ging over de inhoud hoorden we een veelvoud van meningen: Sommigen willen de kant op van regulering, net als de DDB, en de European Milk Board. Ook het milkmarketingplan van Otten werd genoemd. Anderen willen gewoon eindelijk eens een sector organisatie die de belangen van boeren voor het voetlicht kan brengen bij allerlei betrokkenen, van pers tot politiek tot industrie en anderen.

Wellicht is het door de verdeeldheid tussen de Nederlandse boerenorganisaties LTO en DDB dat ik wat terughoudend ben. Beide organisaties zijn immers voor een faire melkprijs, maar denken dat te kunnen bereiken via compleet tegengestelde strategieen. Hóe gaat in dit geval die faire melkprijs 'bevochten' worden? En vooral ook: hoe gaat een kritische massa van de melkveehouders als achterban verkregen worden? Daar wordt opvallend genoeg eigenlijk niet over gepraat. Het lijkt of men ervan uitgaat dat als er een soort geografische dekking is dat er dan vanzelf een kritische massa achter je komt staan.

Wie betaalt en bepaalt wat?

Even zwaait de discussie naar hoe betaling van de nieuwe organisatie geregeld moet worden. Een heikel punt in Portugal, waar de verschillen tussen melkveebedrijven groot zijn en bovendien regionaal verdeeld. Van oudsher zit de melkveehouderij noordelijk, schaalvergroting heeft vooral in het ruimere (want drogere) zuiden kans gekregen. Een schatting op basis van statistieken is dat in het zuiden zo'n 20% van de melk geproduceerd wordt, door slechts 3% van de bedrijven. Moet de oudere boerin uit Minho die 5 koeien melkt hetzelfde bijdragen als de zakenboer aan de kust met 1.000 beesten? En hoe zit het dan met zeggenschap? Krijgt een grote boer meer stemrechten? Is het quotum -immers een officieel bekend kental- dan maatgevend, of het aantal koeien?

Deze discussie wordt door de organisatoren van de vergadering gesust met de conclusie van "gewogen bijdrage, nader te bepalen".
Resultaat is dat een groepje aangewezen wordt die huiswerk gaan doen. Er is nog het nodige huiswerk te doen voordat de associatie een succes wordt, zoveel is duidelijk.

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.