Rundveehouderij

Achtergrond 968 x bekeken 13 reacties

Daar gaan ze

Ik heb mijn vrouw en kinderen op de trein gezet. Ze gaan bijna 50 dagen naar Siberië, op zoek naar het graf van Liouda’s moeder.

Mijn vrouw Liouda (48) heeft al meer dan 20 jaar nauwelijks contact met haar familie. Haar moeder en zusters zijn omgekomen bij een brand. Haar vader is al kort na haar geboorte in de gevangenis in Siberië beland. Of hij nog leeft is onbekend.

Liouda heeft de laatste jaren vele brieven geschreven naar mensen die haar familie mogelijk kunnen kennen. Een van de brieven kwam bij de oudste postbode van de oblast (regio) waar ze geboren is. Die vrouw hield een van de brieven, die gericht was aan een niet meer bestaand adres, bij zich en vroeg her en der rond. Ze had zelf wel eens gehoord van die familie maar wist het fijne er verder ook niet van.
In die, laten we zeggen, onontdekte wereld hebben de mensen een heel andere mentaliteit dan hier ten Westen van Moskou. Een beetje zoals het in de jaren zestig ging in Nederland, toen de melkkannenoplader nog tijd had om met de boer en vooral zijn vrouw te praten, daar ook zijn middagmaal vaak kreeg of zijn morgenei gebraden op brood met stroop gelegd. Ik herinner me nog dat er eens een hand door het keukenraam kwam, een ei op de mik legde, ik hoorde een lach en weg was alles. Nou, zo leven ze daar nu nog op het platteland in Siberië.

Maar goed, die postbode kwekte overal over: ‘Weten jullie nog toen en van toen en die en die?’ Op een dag zei een op een bankje zittend krakkemikkige oudje tegen haar: ‘Ja ik weet dat nog. Het huis brandde af en daarna was er veel trammelant. De KGB pakte meteen de man op die al vaker had vastgezeten.’

De oude postbode vroeg verder en kwam zo bij een tante van Liouda uit. Ze gaf haar die brief en natuurlijk wilde ze weten wat er in stond na het vele werk dat ze erin gestoken had. De tante opende de brief en werd lijkwit. Ze huilde en huilde en de oude postbode moest haar in de keuken zetten en kalmeren. Na ruim een jaar was de brief aangekomen waar die aan moest komen. Liouda had ons telefoonnummer in de brief gezet en begin december vorig jaar kwam een telefoontje uit Rusland. De verbinding was heel slecht, maar Liouda begreep meteen dat het een van haar tantes was. Arme Liouda, dat was een hele belevenis om na dik 20 jaar weer eens met haar jonge leven in contact te komen.

Liouda is geboren op een arrenslee. Moeder en dochter waren bijna bevroren toen ze eindelijk door al de bossen in Kazan in het hospitaal aankwamen. Daar zijn ze meteen naar de sauna gebracht. Nadat die flink opgestookt was, kwam er pas kleur op het kind en de moeder. Ze is daarna bij een andere moeder in het ziekenhuis aan de borst gelegd, een moeder die ook net bevallen was en goed gezond. Zo kreeg Liouda, zoals we als veehouders zouden zeggen, de eerste biest binnen van een ander. Dat was destijds niets bijzonders in de Sovjet-Unie, het was gewoon een eis van het systeem. Heb je biest over, dan moet je die geven. Daar heeft mijn Liouda dus haar eerste energie van gekregen. Pas twee dagen later, na veel vragen, kreeg haar moeder haar terug. Ze pakte het ontdooide wicht in en is met dezelfde arrenslee teruggegaan naar haar… nee het was geen dorp en ook geen gehucht, het was ergens in het bos, zes huisjes van hout, meer was er niet.

Toen het huis afbrandde, is Liouda naar een kostschool van de Sovjets gegaan. Nadat ze daar enkele jaren geweest was, is een tante haar gaan zoeken. Die heeft haar daar weggehaald en meegenomen naar haar huis. Ze had een zoon van ongeveer dezelfde leeftijd als mijn vrouw.

Liouda wilde niets liever dan kijken waar haar wortels liggen, een gehuchtje in de omgeving van Kazan, zo’n 4.000 kilometer van hier. Vandaag is ze dus met onze twee kinderen daarheen vertrokken. Ze gaan van Almaty eerst naar een tante in Perm, daarna naar een tante in Tomsk. Ze moeten ook een heel stuk met een boot over de Wolga en een zijrivier ervan om te komen waar Liouda geboren is.
Vandaag zijn ze dus vertrokken. Ik stond met een onderhemd aan de riek in de hand op ons bedrijf toen de trein langskwam. En maar zwaaien, en maar zwaaien.

Laat Liouda haar moeders graf daar vinden. Ik heb haar gezegd dat als ze dat vindt, ze haar een warme groet van mij moet doen. Liouda zei: ‘Zeker, ik zal daar lang bij haar zitten en heb heel veel te vertellen over mijn leven. En jij, mijn Bert, hoort bij mijn leven.’
Ik hoop dat ze haar moeders graf vindt. Ze heeft altijd heel veel van haar gehouden en praat en droomt nog vaak over haar.

Liouda en de kinderen gaan nu ruim 50 dagen weg. Ik heb al gebeld hoe het in de trein is. Gelukkig gaat dat heel goed. Mathei heeft een leeftijdsgenootje gevonden. Wat ben ik daar blij om. Hij zit vol energie en luistert wel, maar dan op zijn manier.
Ze zaten nog geen minuut in de wagon of Mathei had zijn manneke al gevonden. Daarmee waren mijn wensen vervuld. Mijn wens was al meer dan zes maanden dat hij een vriendje zou vinden op die trein, anders zou de hele wagon op de loop gaan. Want ze moeten er wel dik 68 uur in zitten tot Perm.
Mathei en het vriendje waren al aan het dammen voor de trein vertrok. Het andere manneke schijnt net zo iemand te zijn als onze Mathei, want zijn ouders hadden Liouda verteld dat ze dolblij waren dat hun zoon ook een speelkameraad had gevonden.

Ik probeer me voor te stellen wat Liouda moet meemaken als ze het graf van haar moeder vindt. Liouda is ijzersterk. Ik ken haar al 16 jaar als mijn liefste, als alles. Ik hoop dat ze daar haar hart kan luchten, en als een bloemetje terugkomt. Ik begrijp haar en zij weet dat. We hebben hier al jaren over gepraat. Het geluk van samen kinderen hebben gaat heel ver, neem dat van mij aan. En ja, ik heb er alle vertrouwen in dat ze met zijn drieën weer terugkomen.

Foto's: bert van Lier

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Cor

    Kippenvel. Erg mooi verhaal.

  • no-profile-image

    Co Scholten

    Wat een verhaal!, jammer dat je niet met ze mee kunt reizen om het samen te kunnen meemaken.

  • no-profile-image

    Wout Kranenburg

    Wat een prachtig verhaal Bert. Deze kant kende ik nog niet van je maar erg mooi. Ben trouwens wel benieuwd hoe jij je de komende 50 dagen zult houden. Sterkte en groeten van onze fam, Wout.

  • no-profile-image

    Ed Bakker

    Bert wat schrijf jij hardverwarmend over je vrouw en kinderen echt mooi om te lezen Ik heb heel veel over de oude soviet unie en het oude rusland gelezen( zelfs ooit 'n russiche taal cursus gevolgd maar helaas bijna alles vergeten)zodoende kan ik me er veel bij voorstellen van de reis van je vrouw en kinderen Hoop het verslag te lezen en fotos te zien van dit onmetelijk grote land met al z'n verschillende culturen
    Ed

  • no-profile-image

    Jeroen

    Bert,

    Heb je mooi geschreven.

    groeten,

    Jeroen

  • no-profile-image

    Mieke Bouwman-Romijn

    Hoi Bert,
    Wat een levensverhaal en wat goed verteld en er zal vast wel een goede reden zijn dat je zelf niet mee gaat. Ik hoop dat je vrouw het graf van haar moeder vind en dat je kinderen deze reis als de gebeurtenis van hun leven blijven herinneren. Wil je een keer een vorkje meeprikken je bent altijd welkom in Kootwijkerbroek. Heel veel sterkte in de komende nog 49?? dagen.

  • no-profile-image

    Alice

    Een ontroerend verhaal met heel veel liefde geschreven. Dit zijn de echt belangrijke dingen in het leven.

  • no-profile-image

    Fret

    Bert, das een mooi stuk. Dit is de andere kant van het leven die veel mensen, in de drukte met hun bedrijf, wel eens willen vergeten. Succes

  • no-profile-image

    RIta Dorst

    Dag Bert,

    Vanmorgen aan het ontbijt zegt Co'nn tegen mij: "Ik kreeg een mail van de Boerderij en daar stond een weblog in van Bert van Lier. Die ken ik van de tijd dat ik in Almaty woonde. Het is zo'n hartverwarmend stukje, dat zou je moeten lezen." En nog geen minuut later las ik wat je geschreven hebt en inderdaad, hartverwarmend. Wat een mooi verhaal. We hebben op de kaart opgezocht waar jouw Liouda en kinderen heen reizen. Wat een afstanden! En hier al mopperen als je een half uur in de file staat.... En wat een vrouw van ijzer. Die komt zeker bij jou terug, die laat zich door geen Wolga tegenhouden :-). We houden jouw weblog in de gaten en een hartelijke groet uit Zeewolde, Rita Dorst, ik ben het vriendinnetje van Co'nn dat bij hem op de boerderij woont.

  • no-profile-image

    Johnny Hogenkamp

    Hé Bert, fascinerend verhaal. Hopelijk gaat het je vrouw en kinderen goed tijdens de lange reis en het verblijf. Met 51 Nederlandse varkenshouders zaten we drie jaar terug in de trein van Moskou naar Saransk viceversa. Totaal 12 uur heen en 12 uur terug. Prima volbracht, al is 68 uur natuurlijk fors meer. Nou maar hopen dat je vrouw nog veel van haar roots terug vindt. Jij veel succes gewenst tijdens het eenzame thuisverblijf.

    http://www.boerderij.nl/1029565/Landbouw/Nieuws/Goedkoper-dan-roosters.htm

  • no-profile-image

    piotr

    Altijd een feest van herkenning die weblogs van jou, zit ook al tien jaar in voormalige Oostbloklanden. Maar Kazan aan de Wolga is toch de hoofdstad van Tatarstan en ligt toch niet in Siberie?

  • no-profile-image

    Jeroen

    Kazan is inderdaad in Tartarstan, maar ze zijn verder gegaan.
    Mooi stad.

  • no-profile-image

    Maartje

    Bert, wat een prachtig verhaal! Je had in Kazachstan natuurlijk al wat verteld. Maar je hebt t heel treffend en met veel liefde opgeschreven.

    Groetjes, Maartje

Laad alle reacties (9)

Of registreer je om te kunnen reageren.