Rundveehouderij

Achtergrond 920 x bekeken 16 reacties

Wonen in het buitenland

Het is erg nuttig en belangrijk dat er meer aandacht komt voor de sociale kant van agrarische emigratie. De verschillen tussen boeren en andere expats zijn erg groot.

Ik werd geinterviewd door een student van de HAS die kijkt naar emigratie en de sociaal/culturele verschillen met Nederland. Zo hoopt men beter inzicht te krijgen in mogelijke struikelblokken bij emigratie.

Het is erg nuttig en belangrijk dat er meer aandacht komt voor de sociale kant van agrarische emigratie. Ik verbaas me hoe weinig aandacht daar tot nog toe voor is. Expats die aan de hand van de werkgever voor hooguit enkele jaren vertrekken doen acculturatie- en taalcursussen. Internationale vrouwenclubs in hoofdsteden rond de wereld organiseren onderling workshops over de lokale cultuur en 'counselling' over hoe kinderen op te voeden in den vreemde. Ik herinner me rollenspellen, en ik weet zelfs van een ouderbijeenkomst vlak voor de zomer over op vakantie in je thuisland. -wat is de impact op je gezin?

Bij boeren gaat dat anders. Niet dat sociale aspecten niet belangrijk gevonden worden want heel veel emigratieplannen komen het droomstadium niet voorbij juist vanwege sociale redenen. Maar áls er eenmaal een 'ja' is bij een land of een locatie, dan wordt de voorbereiding weer gedomineerd door bedrijfszaken.

Natuurlijk moet er een gezond bedrijf op te bouwen zijn, dat is eerste prioriteit.
Maar er speelt zoveel meer bij emigratie. En dat ervaar je pas als het eenmaal zover is. Wat dat precies is? Identiteit, het los komen te staan van je achtergrond, een evenwicht vinden tussen aanpassen en eigenheid. Je inzetten voor je bedrijf, maar ook oog houden voor andere noden van de gezinsleden.

En wat nog meer? Ik hoor graag wat het voor anderen betekent.

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    freek

    Mijn gezin heeft Nederland nog nooit gezien en ik weet niet of dat ik dat ooit wel zou willen.
    Wat ik wel weet is dat ik als nederlander wel te maken heb met vooroordelen, wat soms goed is en soms niet zo goed is. Er zijn hier veel nederlanders die het erg ver hebben geschopt. Maar voor mij die al 22 jaar voor het eerst vader werd met 0 dollar op zijn naam is het echt wel moeilijk en dat is niet een anders zijn schuld en ik zou het niet anders hebben. Ik ben een uitvinder zonder geld haha, wat mijn vrouw van 7 jaar niet zo leuk vind. Zo heb ik veel goede ideen maar een tekort aan mensen die het nut in die ideeen zien omdat ze simpelweg geen tijd hebben.
    Wat echt jammer is de mensen die wel willen die zouden voor mij hun huis en haard op de lijn zetten, wat echt erg lief is maar dat soort onzekerheid zou je mensen die niet veel hebben laten doen. Maar misschien is dat de onzekerheid in mijzelf,en dat is volger in een geboren leider. Maar al om al dit is een prachtig land en ik zou niet meer in Nederland kunnen wonen. Goudse kaas er is geen boer in gouda

  • no-profile-image

    Bert

    Hoi Josien en Wout.
    Josien je kunt wel duizend verschillende antwoorden krijgen op je vraag voor meer informatie hoe anderen het voelen en mee kaken.Of mee gemaakt hebben.
    Mijn ervaring wil ik je best geven.1 van de duizend dus die van elkaar verschillen.
    Ik had eigen bedrijf maar voelde altijd ik moet weg. niet weg willen maar weg moeten. maar waar heen op vragen van andere antwoordde ik dan weet ik niet.Maar niet in Europa of Canada of Amerika waar alles eigenlijk is als hier(NL).Tot op een dag op nieuws was de muur is om gevallen.Bams meteen wist ik daar ga ik heen. aan de kant waar ze afgebroken wat hier word opgebouwd.En via via,daar en daar in die oost landen kwam ik hier.Eerst op wereld bol kijken waar ligt Kazakhstan.O lekker ver weg dicht bij China lekker ver weg.Ja ga mee kijken. en toen ik aan kwam hier snachts wist ik al ik blijf.
    Als je met dat gevoel weg wil uit NL.Dan kan je alles hebben. ik wou echt weg naar toen zeiden ze het eind van de wereld.Dus het echt weg willen is zo sterk dat je de problemen met taal en ander gemis echt de baas kunt.Dit dus in mijn geval.Maar mensen met partner en kinderen ja dan is het heel wat anders en daar kan ik niks over zeggen als alleen maar dat het voor hun veel moeilijker en emotioneel is dan voor mij was.
    Dus Josien dit is een van de duizend reacties die je zou kunnen krijgen.
    Maar ook ik zeg ik wil voor geen geld terug naar NL.Hier is elke dag een andere dag.Je weet niet welk succes maar vaker gedonder je de volgende dag moet verwerken
    Groeten
    Bert
    Kazakhstan

  • no-profile-image

    dirk van vliet

    Ik zit inmiddels bijna 20 jaar in brazilie en heb nog steeds mijn twijfels. bij een agraries bedrijf zijn privé en bedrijf sterk verweven dus het sociale heeft ook met "achter" te maken. je hebt in een eerder blog al een keer een balletje opgegooid over aanpassingsmoeilijkheden(07-12-2007)toen ging het meer over"achter" ikzelf heb een keer gereageerd (26-10-2007) op een blog van Monique Roovers (21-10-2007) waarin ik mijn mening over brazilie probeer duidelijk te maken.
    Naar mijn mening is het lastigste als binnen een gezin de meningen verschillen, dit zowel wat betreft het al of niet uit nederland vertrekken als het al of niet naar nederland (terug)gaan Mijn vrouw is braziliaanse en onze kinderen zijn hier geboren ze zijn hier gelukkig en ik heb niet het recht om ze dit af te pakken. dit is voor mij de enige échte reden om hier te blijven. volgens mij is de vraag of je het wel of niet naar je zin hebt niet eens het belangrijkste Het grote probleem is dat je op een gegeven moment gaat beseffen dat je het waarschijnlijk NOOIT naar je zin zult krijgen.
    groeten.

  • no-profile-image

    josien kapma

    Leuk, Dirk, Bert, Freek, dat jullie reageren. Jullie hebben allemaal een partner en gezin die uit je nieuwe land komen. Dat maakt het ook weer anders: losser/verder van NL. Maar wel meer lijntjes naar het nieuwe land, en je kinderen zijn minder 'verdeeld'.... Onze kinderen zijn hier geboren, maar toch wel heel nederlands.

  • no-profile-image

    Jeroen

    Josien,

    Ligt vaak aan personen zelf.
    Veel Nederlanders blijven graag Nederlands praten, ook wat is leuker, dan bij je Nederlandse buurman over koetjes en kalfjes praten.
    Ofwel wat ik wil zeggen, je intregatie bepaal je voo reen groot deel zelf.

  • no-profile-image

    josien kapma

    helemaal mee eens jeroen. Toch denk ik daar een stuk genuanceerder over sinds ik hier in Portugal woon!
    Daarnaast merk ik dat succesvolle integratie niet het enige is dat speelt. Wat laat je los, wat houd je vast van je thuisland? Hoezeer verbind je je identiteit als gezin aan het landbouwbedrijf? Waar wil je je oude dag doorbrengen? om maar een paar dingen te noemen.

  • no-profile-image

    Jeroen

    Als iets je vasthoud aan het thuisland, dan is keuze misschien niet duidelijk genoeg? Als je naar 5 jaar weer terug komt, is niks het zelde.
    Nederlanders, werken veel meer op hun bedrijf,waardoor ze dus niet onder de lokale bevolking komen("stom" er is meer dan het bedrijf)
    Oude dag, land waar je heen ging... je kinderen zitten daar toch...maar dat is voor vele die emigreerde toch een discussie over 15 jaar.

  • no-profile-image

    Frank

    Hallo Josien en Wout, een reactie uit Moldavie. Al 15 jaar ben ik weg uit Nederland, eerst 7 jaar in Letland (Wout weet dit nog wel) en via wat omzwervingen nu alweer bijna 6 jaar in Moldavie met een varkensbedrijf. In Letland had ik eigenlijk geen contact met andere Nederlanders, zocht dit ook niet. Dit meer ook door het feit dat de Nederlanders in Molldavie allemaal tijdelijk in het land zaten en dus een andere insteek hadden. Hier in Moldavie is het anders; er zijn een vijftal Nederlanders allemaal met een Moldavische partner en alhoewel allemaal werkzaam in verschillende taken hebben we een goed contact. Uiteindelijk bevalt dit beter, een combinatie van Nederland en Moldavie. Natuurlijk is er niet al teveel tijd, varkens komen meestal in de avond aan en tijdens het lossen ben ik altijd aanwezig. Ik spreek de taal (geleerd op “straat”) en kan mij vrij bewegen in Moldavie. Ondertussen begrijp ik meer en meer de cultuur en voel me thuis. De enkele bezoeken aan Nederland ervaar als plezierig maar ik ben altijd blij om weer thuis te komen. De regeltjes in Nederland, het verkeer en de enorme hoeveelheid menzen trekken mij niet meer. Waarschijnlijk is het ook het aard van het beestje wat successvol emigreren bepaalt; openstaan voor andere culturen en een gezond evenwicht houden tussen je eigen achtergrond en die van degene waar je woont.

  • no-profile-image

    Jeroen

    Frank,

    Jij vertaald even goed, wat ik wou verklaren. Ik heb nu wat verschillende landen omgezworen. Fam meent dat ik me moet plaatsen eens, maar ik wil nog veel meer van de wereld zien. Liefst richting oosten. En als je taal spreekt, is het leven ook erg anders. Regels, waar je gek van kan worden... en dat noemen ze democratie...

  • no-profile-image

    Halbe

    Hallo Josien. Gezien het aantal reakties houdt dit een heleboel mensen bezig. Wij wonen nu 16 jaar in Frankrijk. De eerste 10 jaar gaan zo voorbij: bedrijf opbouwen; de kinderen worden geboren en groeien op; alles wat nieuw is is leuk. Als er een keer wat tegen zit denk je algauw, het zal wel aan mij liggen, ik ken dit land nog niet.
    Maar nu durf ik te stellen dat ik de sociale structuur hier wel begin te begrijpen en nu onze kinderen naar de middelbare school gaan en straks een studie of beroep moeten kiezen, vraag ik me vaak of ik wel wil dat ze in Frankrijk blijven.
    We hebben onze kinderen in twee culturen opgevoed en ze mogen zelf kiezen waar ze hun opleiding gaan afmaken. Ze zijn in Frankrijk geboren, maar hebbende nederlandse nationaliteit. Na hun zestiende moeten ze kiezen welke nationaliteit ze willen aannemen. Doen ze niets dan worden ze automatisch frans. Ik merk dat dat ze wel erg bezig houdt.
    Onze keus van destijds komt als een boemerang terug naar het hele gezin. Dat zijn allemaal aspecten waar je bij de keus van het emigratieland geen rekening mee houdt/ kunt houden.

  • no-profile-image

    josien kapma

    Herkenbaar, Halbe. Nét toen ik een beetje gewend was aan het idee dat mijn kinderen portugees zouden worden besefte ik me: Van alle jongeren met nederlandse ouders hier gaat de overgrote meerderheid naar NL voor vervolgstudie, en blijven dan in NL.
    Ik ben benieuwd wat jullie kinderen zullen besluiten.

  • no-profile-image

    Landmand

    Wij wonen nu 12 jaar in Denemarken
    Hier zijn ongeveer 15 % van alle melkveehouders Nederlanders en waar wij wonen komt bijna de helft uit friesland. Hun kinderen spreken meestal alleen Fries en Deens.
    De mate ven intergratie is erg verchillend sommigen spreken erg slecht deens en hebben weinig kontakt met Denen ( veel van hun blijven maar een paar jaar) anderen zijn erg goed geintergeerd en hebben bijna allen kontakten met Denen. Ik zelf ga nooit weer terug naar Nederland allen voor familie bezoek.
    Maar er gaan ook velen weer terug of naar een anderland.
    Vaak omdat de vrouwen de familie missen. Ook degenen die al een bedrijf hadden in Nederland hebben vaak moeite om zich aan te passen.


  • no-profile-image

    Johan

    Het gezegde luidt: Het gras lijkt altijd groener aan de andere kant van de heg. Dan zul je het eerst een keer moeten maaien en dan zien of het weer snel hergroeit en weer zo groen wordt.
    M.a.w., het kijkt allemaal fantastisch maar als de realiteit weer terug keert dan ziet het er vaak toch ietje anders uit, met name op het sociale vlak. "Oh, maar wij hebben een prima sociaal leven hier" hoor ik vele emigranten al zeggen. Jawel maar in de meeste gevallen betekent het contakten met andere Ned. emigranten. Het is ons wat het sociale leven betreft op zijn zachtst gezegd niet meegevallen hier maar wij zitten ook in een streek met heel weinig recente emigranten en als je het van de Canadezen moet hebben, blijf dan maar thuis. Het zijn allemaal wel vriendelijke mensen, daar niet van, maar het is allemaal zo dun, zo oppervlakkig. Hier geldt zoals, ik geloof Doemaar ooit zong: "Vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom". En dat realiseer je je pas na een aantal jaren en als je wat ouder wordt. Ook de manier waarop je kinderen als die wat ouder worden, zich in deze maatschappij proberen te handhaven maakt e.e.a. dan duidelijk. Ik weet niet zeker of ik nu in Nederland weer gelukkiger zou worden dan hier maar als ik het gras aan de andere kant van de heg eerst eens even had gemaaid en ik had gezien hoe slecht de zode er onder vandaan was gekomen, dan had ik wel in mijn eigen tuintje gebleven.

  • no-profile-image

    josien kapma

    Dank Johan, heel goed dat ook dit perspectief een keer duidelijk gezegd wordt.

  • no-profile-image

    Johan

    Hallo Josien,
    Bedankt voor je compliment.
    Ervaar jij en evt. de rest van het gezin het zelfde daar in Portugal ?

  • no-profile-image

    Monique

    Ik begrijp Johan heel goed. Toen we naar de Eifel verhuisden zo'n 3 1/2 jaar geleden waren we vol goede moed. De mensen hier waren zo ontzettend vriendelijk (lees nieuwsgierig). Maar ik hoorde al snel dat mensen in de Eifel net als de Eifel in de winter zijn, koud en kil. Het werd trouwens ons gezegd door een eifeler boer. "Let maar op" zei hij, "je komt er vanzelf achter" Ik kon het in het begin niet geloven maar wat is het moeilijk om vriendschappen te houden. Ik heb het al zoveel maal meegemaakt dat ook ik voorzichtig ben geworden en een beetje afhoudend. Door ervaring rijker geworden. Namelijk: in het begin word je ontzettend hartelijk ontvangen en dan, opeens, is het over. Ze hebben even in je tuintje gekeken en weten dan genoeg. Dat was voor mij erg wennen. Mijn man heeft er niet zoveel problemen mee maar ik vind het echt heel erg moeilijk. Ik heb hier nu eindelijk na drie jaar een "echte" vriendin. Iemand bij wie je niet op je woorden hoeft te letten, die niet snel op haar teentjes getrapt is, geen officieel gedoe. Gewoon heerlijk jezelf zijn. Een lach en een traan met elkaar kunnen delen. En ja, je begrijpt het al, die vriendin is een nederlandse!

Laad alle reacties (12)

Of registreer je om te kunnen reageren.