Rundveehouderij

Achtergrond 117 x bekeken 1 reactie

Ramekers’ wachtgeld net een worst

In een Kamerdebat geeft minister Donner geen inzicht over zijn rol in het vaststellen van de vertrekregeling van productschapsvoorzitter Ramekers.

Het vaststellen van de vertrekregeling voor productschapsvoorzitter Ramekers vindt minister Donner net zoiets als worst maken: proef het eindproduct, maar laat de smaak niet bederven door het bereidingsproces te aanschouwen. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid gunde de Tweede Kamer gisteravond geen enkel inzicht in de wonderlijke wijze waarop vanaf maart 2008 is gewerkt aan Ramekers’ wachtgeldregeling. Het gaat om het eindresultaat, en dat is conform de cao en de hedendaagse opvattingen over sobere vertreksommen.
Kamerlid Ulenbelt (SP), die dit interpellatiedebat had aangespannen, en andere Kamerleden wilden meer weten over de luxueuze regeling die enkele bestuurders hadden afgesproken. En over een verordening die het PVV-bestuur had aangenomen na ruggespraak met de Sociaal-Economische Raad (SER), en later toch weer door de SER werd afgekeurd. Een ongebruikelijke gang van zaken, vonden ze, en in ieder geval strijdig met de transparantie die de code goed bestuur voorschrijft.

Er zijn fouten gemaakt

Maar het debat met Donner leverde geen snipper nieuwe informatie op over dit gerommel. ,,Er zijn fouten gemaakt”, wilde Donner dan nog wel zuinigjes toegeven. ,,Maar dat gebeurt overal waar mensen werken. De controlesystemen hebben gewerkt en er ligt nu een deugdelijk besluit. Eind goed al goed.”

Weinig bevredigend voor al degenen die willen weten wat er zich nu precies heeft afgespeeld, zeker voor de heffingsplichtigen die Ramekers’ vertreksom moeten betalen, hoe versoberd die ook is. Daarom diende Ulenbelt een motie in die de regering vraagt een onderzoek in te stellen. Maar daar begint Donner helemaal niet aan en ik acht aanneming van die motie ook niet kansrijk.

Niet overtuigend

Donners stelling dat de controlesystemen goed hebben gewerkt overtuigt mij ook niet. Hij doelt op het toezicht van de Toezichtskamer van de SER. De minister zelf houdt geen toezicht, zo legde hij nog eens omstandig uit. Die kan alleen in het allerlaatste stadium het besluit vernietigen. Maar zover is het in dit geval niet gekomen.

Onzichtbare hand

Vast staat wel dat de minister persoonlijk heeft ingegrepen toen de SER-toezichtskamer de nog altijd te luxe wachtgeldregeling dreigde goed te keuren. De woordvoerder van de minister heeft mij dat verteld, evenals functionarissen en bestuurders van het productschap, die zich zeer verwonderden over de ingreep van de minister. Niets daarover is gisteren duidelijk geworden. Het enige raadselachtige dat de minister zich over deze ingreep liet ontvallen is de opmerking ‘dat er ook in het leven van de staat onzichtbare handen zijn’. Hij zei dat helemaal aan het slot van het debat, toen de voorzitter al wilde afhameren. ,,Wij hebben ministers om ervoor te zorgen dat het systeem goed werkt”, sprak Donner. ,,Het systeem heeft goed gewerkt.”

Maar of het systeem ook goed had gewerkt zónder Donners ingreep, weten we dus niet.

Foto

Henk Dokter

Eén reactie

  • no-profile-image

    Sociaal

    Meneer Henk Doktor, het is niet zo dramatisch voor de heffingplichtigen als u het hier stelt, hoor.
    De heffingen zijn toch al betaald. Dus ze worden er niet mee verhoogd. Dat is al een hele geruststelling.
    Bovendien de heffingen zijn fiscaal aftrekbaar. Dus dat komt minder hard aan.
    Blijft de kritiek op het old boys netwerk nog wel overeind. En dat is nu waar heel Europa nu over praat. Welke tv-zender je ook bekijkt in Duitsland, Frankrijk, België, de UK en in Nederland.
    Was het in 1980 normaal dat de topmanager 10 tot 20 keer het laagst betaalde salaris in eigen bedrijf op zijn salarisstrookje kon lezen. Nu is dat 200 tot 500 keer dat laagste salaris.
    Nu zijn er vele ondernemers die dat normaal vinden. Maar zij vergeten dat we deze beloningen zien bij niet zelfstandigen oftewel loontrekkenden. En daar gaat eenieder zijn salaris aan afmeten. Het gevolg is een giga loonspiraal die uiteindelijk door de bedrijven opgehoest moet worden.
    Bovendien de topmanager in loondienst is in de positie van een machtswellusteling gekomen. De overheid heeft allerlei fancy beloningsvormen onder dwang van die topmanagers (we gaan in de USA of in de UK werken) uiteindelijk uit concurrentie overwegingen goedgekeurd.
    En daarmee is de gehele economie op een zeephelling gekomen. Als topmanager accepteer je wel een lage basisbeloning ( dat loopt hier en daar al in de miljoenen) als je maar een goede bonus krijgt of wat nog veel aantrekkelijker is veel opties en aandelen. Want met het laatste kun je als topmanager een goed pensioen mee binnnenhalen. Ja, je jast de winst omhoog en verkoopt het bedrijf aan een concurrent of een hedgefonds. Zo is Numico verkocht aan de vorige werkgever van de laatste CEO de heer Bennink. Deze meneer heeft 2 jaar gewerkt bij Numico en krijgt daarvoor € 63 miljoen. Danone is de lachende voormalige werkgever van Bennink. Ook zijn CFO deelt mee in de winst met € 32 miljoen uit bonussen. In 2 jaar hebben deze heren de olvarit in prijs verhoogd en personeel ontslagen, terwijl het bedrijf winstgevend was toen ze aantraden. Zo is weer een NL-icoon omzeep geholpen. Dit als voorbeeld om maar aan te geven, dat er vele ongewenste effecten zitten aan deze USA-routing van het beloningsstelsel sinds 1980.
    Een herbezining is nodig, maar zal door de politici worden tegengehouden. Zij zien ook graag dat hun toekomstige baantjes na hun politieke carriére goed betaald blijven.
    En de boer en tuinder? Die wordt zoet gehouden middels inkomenspolitiek. Daar zullen maar weinigen de status van miljonair behalen, velen zullen afvallen, omdat de liberalisering zijn tol gaat eisen.
    De stijgende kosten moeten terugverdiend worden door enorme schaalvergroting van de bedrijven.

Of registreer je om te kunnen reageren.