Rundveehouderij

Achtergrond 402 x bekeken 2 reacties

Vee kopen met zakken vol roepies

Voer en vee kopen in oorlogsgebied valt niet mee. Zeker niet als gelddonoren in de ontwikkelingssamenwerking traag zijn en weinig kennis hebben. Een hele opgave.

Goedbedoelende ambtenaren gaan door de aanvraagformulieren, vinken wat af, geleiden de papieren door, broeden erop, vergaderen erover en als je geluk hebt voldoet de aanvraag aan alle criteria en krijg je bericht dat je mag beginnen met je project. Lastig als je voor een zaaizaadproject die toestemming midden in de zomer krijgt, of in ons geval als je voor de aankoop van veevoer en schapen toestemming krijgt lang na de oogst van graan; dan is de prijs al ongeveer 50 procent hoger dan net na de oogst en de schapen zijn zo’n 30 procent duurder omdat er goede winterregen valt hier in Zuid Afghanistan en er dus gras komt.

Financieel Nieuwjaar op… 1 april

Hoewel we erop gerekend hadden in juni te beginnen met het programma kwam de toestemming en het geld in december en moeten we ‘klaar’ zijn voordat het nieuwe financiële jaar begint op, in dit geval, 1 april (geen grap!). Dat klaar zijn betekent dat het geld, zoals dat wel genoemd wordt, ‘verspijkerd’ moet zijn. Het moet dus een officiële bestemming hebben. En je moet alles dan ook nog eens goed kunnen verantwoorden voor de accountants.

Project uitvoer onder de radar

Een project doen in een oorlogsgebied, wat Zuid-Afghanistan toch echt is, vergt hier en daar wat aanpassingen. De Kuchi, traditionele schapen en geiten houdende Afghaanse nomaden, zijn de enigen die in dit zuidelijke gebied redelijk veilig kunnen rondlopen, dus we kunnen ze niet in het veld controleren. Ik heb een projectgroep van zes mensen, die ik geselecteerd heb omdat ze me betrouwbaar leken. Dat hebben ze tot nog toe nog niet beschaamd (voor zover ik kan controleren!).

Zakken vol Pakistaanse roepies

We geven deze mensen letterlijk zakken vol Pakistaanse rupees (oftewel roepies, de veehandel hier gaat daar nog helemaal in), waarmee ze schapen, geiten en voer gaan kopen. Foto’s vormen het bewijs van wat er gekocht is.

Schapen met kleurcodes

Om nu te voorkomen dat hetzelfde schaap twee of drie keer gekocht wordt, bepalen we bij elke zak geld wat de kleurcode is. We hebben nu de schapen met een groene staart en die met een rode rug gehad. Nu gaan we verder met de blauweschouderschapen. Het veevoer dat ze gebruiken, is gehakseld tarwestro en helekorrelgerst en mais.

Katoenzaadkoek voor schapen

Het is me niet gelukt ze ook aan de katoenzaadkoek te krijgen want dat vinden ze hier ‘te warm’ voor de schapen. Terwijl het uitstekend voer is voor schapen, rond het lammeren en voor een goede melkgift. Zonde dat onbekend onbemind maakt. De meeste Kuchi hebben tussen de tien en 30 schapen. Dus zelf voer gaan kopen en vervoeren als je geen dromedaris of tractor hebt, is lastig. En deze voerservice wordt zeer op prijs gesteld: het voer wordt meteen voor cash gekocht. Die cash wordt dan weer verrekend met het volgende voorschot en een vergelijkbaar bedrag gaat naar de bankrekening bij de Credit Union om te voorkomen dat het Kuchi-comité steeds met cash heen en weer moet, want daarvoor lopen ook hier teveel criminelen rond.

Enten tegen pest, miltvuur of schapenpokken

Omdat de schapen die uitgedeeld worden een lening vormen, willen we zorgen dat die lening ook op de been blijft. De basis diergezondheidswerkers enten voor het bloed (enterotoxaemie), tegen schapen- en geitenpest (PPR), miltvuur en schapenpokken. De kosten van de entingen worden geïnd als de lammeren verkocht worden in het voorjaar. We hopen dat de Kuchi volgend jaar, met het geld in de Credit Union, zelf op het juiste tijdstip voer kunnen kopen. Zo kunnen ze het, wanneer iemand voer nodig heeft, van hun eigen associatie betrekken: dichtbij huis en goedkoper dan op de markt.

2.500 schapen, 400 melkgeiten en 100 ton voer

Het stro begraven we onder dekzeilen in het zand (handig, zo’n trekker met een nivelleerblad eronder!). Het graan gaat in tenten of in kleine, onopvallende lemen schuurtjes met een bewaker. Op deze manier LIJKT het toch mogelijk in betrekkelijk korte tijd zo’n 2.500 schapen, 400 melkgeiten en 100 ton voer te kopen met voor het grootste deel analfabeten, die allemaal wel een goed geheugen hebben en af en toe op kantoor in Kandahar de data komen ‘downloaden’. Ze kunnen nooit langer dan een dag van huis zijn, anders krijgt de Taliban argwaan. Het is tot nog toe goed gegaan. Maar ik houd toch mijn hart vast en zal blij zijn wanneer het 1 april is en de poet op moet zijn!

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Henk

    Mooi verhaal, ik bewonder je lef, boerenverstand en de maner waarop je creatief omgaat met bureaucratie. Is een coöperatie niet iets voor die Kuchi-schapenhouders?

  • no-profile-image

    Anton

    Hoi Henk, ja mijn hoop is dat het inderdaad een Kuchi associatie wordt, het woord "cooperatie" is hier een beetje beladen want de communistische regimes gebruikten die naam om boeren onder de duim te houden. Het groepje van 6 verkoopt nu het veevoer,het geld gaat naar de credit union, die ze gaat trainen om een "echte" groep te worden en zo hopen we dat we de anderen ook mee kunnen krijgen en ze volgend jaar kapitaal hebben om zelf weer voer te kopen. Zelfs 25% boven de marktprijs is geen probleem, want ....in de woestijn afgeleverd is heel wat waard!

Of registreer je om te kunnen reageren.