Rundveehouderij

Achtergrond 369 x bekeken 7 reacties

Islamitisch slachtfeest met wodka

Slachtfeest op zijn Kirgizisch: ik mag ze wel, deze wodka-moslims!

Afgelopen donderdag was de dag voor Eid al-Adha, oftewel het slachtfeest. Een Kirgizische medewerker maakte een grap over de economische crisis en of de ‘wereldbank’ niet voor een schaap voor hem en zijn collega’s kon zorgen. Nou weten we al precies dat als er over de wereldbank zonder hoofdletter wordt gesproken het eigenlijk gaat over mijn eigen portemonnee. Als sympathisant met de Islam (ik geloof dat elk geloof zijn engerds heeft, die het voor de grotere groep verstiert, of dat nou Taliban in Waziristan, settlers op de West Bank of Hindoe-fanaten in Amritsar zijn, om maar een paar voorbeelden te noemen) heb ik een rammetje gedoneerd, want… wie het breed heeft laat het breed hangen. En zo heb ik mijn plicht gedaan om op die dag vlees aan de armen te geven.

Vrijzinnige versie van de islam

Ik werd uitgenodigd voor de lunch de volgende dag, en het door mij geschonken beest was al gedemonteerd en pruttelde vrolijk in een grote kookpot. Het koppie werd in de kolen schoongebrand van haar en verdween toen ook in de pot. Iedereen werd binnen uitgenodigd rond de tafel met salades, limonade, gebruikelijke fruit en… wodka. Want… er moet natuurlijk wel getoast worden op de Eid! Dus mij werd de eer gegeven de eerste toespraak te mogen geven. Ik heb hun wodka-versie van de islam de hemel in geprezen, met zijn interpretatie van ‘kijk naar jezelf!’ , die niet zo makkelijk oordeelt over anderen en zeker niet véroordeelt . Volgens mij is dat een basisgedachte, die in alle grote boeken van de verschillende religies duidelijk naar voren komt. Maar er is in elk geloof altijd wel een oudtestamentisch tegenwicht te vinden voor een liberale opvatting.

Stevige prak met aardappelen en schaapsvlees… én wodka

Na de eerste toast begon het bacchanaal: eerst een stevige prak van gekookte aardappelen met stukken schaap, natuurlijk gekookt met hompen vet erbij, zodat je verdraaid snel moet eten zodat het vet niet op je lippen stolt. De tweede gang was een mooi arrangement van lever, met wat ik eerst dacht vis er tussen. Maar dat bleken lekkere plakjes schapen-vetstaart te zijn. Als pennywafels gleed deze lekkernij naar binnen. Natuurlijk wordt dat afgedekt, gedesinfecteerd en gesmeerd met wodka, alhoewel met al dat vet het toch al vrij makkelijk wegglijdt.

Ogen en oren van schapenkop eten

Toen even een luchtje scheppen, want het ‘pièce de résistance’ zou hierna komen. Toen ik weer goed en wel achter de afgeladen tafel zat, kwam de gastheer met een grote grijns met mijn bord met forse stukken schaap en die schoongebrande en gewassen schedel. Als eregast werd mij uitgelegd hoe het koppie van zijn vel te ontdoen, de oren en ogen te demonteren en allemaal in kleine stukjes te snijden en vervolgens van alles een stukje te nemen, net als alle anderen aan de tafel. Een gekookt oog is zo ongeveer ontploft en ziet er van binnen zwart gestreept uit. In ieder geval zal ik alle mensen die met mij die ogen verorberd hebben, weer terugzien. Dat oren eten is dan ook duidelijk: we zouden van elkaar horen en die huid zou ons beschermen tegen kwaad van buiten. Het deed me denken aan vlees eten bij de Masai, lang geleden in mijn studenten-praktijktijd. Ook daar was elk onderdeel van het dier voorbestemd om door een bepaalde categorie mensen te worden gegeten. Vrouwen mogen het vlees dat mannen eten niet zien, dus er wordt geslacht ver van de vrouwen: drie keer raden welke delen voor de vrouwen zijn. Juist, de staart, de pens en met een beetje geluk de nek.

Liever vlees van karkas dan uit een cellofaanbakje

Op zo’n moment krijg ik toch een beetje begrip voor mensen die weer wat meer bewust met hun voedsel willen omgaan en die willen weten wat ze eten. Want zeg nou zelf: wat in de supermarkt ligt, is toch wel erg ver verwijderd van hoe het er levend uitzag. Ik zie toch liever iemand met een mes mijn stukje vlees uit een karkasdeel snijden dan zelf tussen al dat plastic te moeten grabbelen. Vlees eten heeft op deze manier bij ons een hoop van de mythe en zijn charme verloren. Was het probleem bij ons al dat wachten bij de slager, omdat die voor iedereen het gewenste moest klaarmaken? En dan heb ik het nog niet eens over dat stukje leverworst, dat je cadeau kreeg. Want dat komt zeker nooit meer terug!

Foto's: Anton van Engelen

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Bert

    Hoi Anton.Heel mooie blog en heel goede uitleg.Ook in Kaz gaat het zo meestal. Snap nu ook waarom je een fiets over al koopt na dat vet energie rijke eten. Hoe gaat ie in Afrika waar je nu bent?
    Groeten en mooie feestdagen kerel

  • no-profile-image

    willem van den Akker

    Geweldig stuk Anton, met interesse gelezen. Wist je dat Maarten Rooijakkers uit Aarle Rixtel een nieuwe varkensstal gebouwd heeft met sky box en dat hij slachtdagen wil gaan organiseren. Kunnen bezoekers vanuit de skybox een varken aanwijzen dat dan voor hun op de door hun gewenste manier geslacht word. Zal jou wel aanspreken.

  • no-profile-image

    Monique Vos

    .... Dat ziet er byzonder smakelijk uit! Ik lust wel een stukje schaap met aardappelenprak hoor, met wodka natuurlijk! Voor die schapenkop, tja.. Ik heb een oom die van het jaarlijkse kerstkonijn de kop op zijn bord kreeg, de ogen apart bakte en met smaak op at. Ik weet hoe een oog er van binnen uitziet, dus misschien, na een heleboel glazen wodka... grijns!

  • no-profile-image

    casev

    Skaapkop.... Ook in Zuid Afrika is dit `n populair eten, maar ik heb het altijd laten staan. het idee alleen al..... Doe mij maar `n stuk vlees waarvan je niet ziet waar het zat....

  • no-profile-image

    Ed Bakker

    Anton ik denk toch dat ik de wodka meer gesolicteerd had dan de rest zeker in den beginne ik ben namelijk niet zo'n beste slager
    Fijne Kerst en 'n plezierige oud en nieuw gewenst
    Groeten Ed

  • no-profile-image

    Bourgondiër

    Het leven voor en met voedsel begint een werelds cabaret te worden. Dit verhaal is een prachtige aanvulling op de discussie hier in Nederland en kan worden toegevoegd aan het steeds maar uitdijende cabaret: Vlees heeft altijd toekomst. In discussie is de bron van het vlees. Gaan we het maken van dieren, of van melk of van akkerbouwprodukten.
    Naar mag worden aangenomen zal Nederland lei(ij)dend zijn in deze discussie.
    In Afrika en in Azië zullen ze wel afwachten wat uit de Nederlandse discussie naar voren komt. Met een glimlach naar ik mag aannemen. Mits de hongersnood hun het lachen niet doet vergaan.
    Het eigen vermogen van de wereldbank was zeker flink geslonken? Je hebt toch wel minstens 2 wodka's gedronken. Hoezo heb je dan maar 1 dier geschonken? Die mensen kunnen toch met zijn allen niet op 1 been lopen?

  • no-profile-image

    Henk Makkink

    Beste Anton,geweldig leuk om je blogs te lezen. Beide zijn we naar 't Baudartius geweest, beide hebben we in Wageningen gestudeerd, beide doen we iets in de landbouw, toch hebben we een totaal ander leven.
    Ik ben melkveehouder(ouderlijk bedrijf overgenomen) geworden en ben blij met mijn keuze, toch wekken jouw verhalen mijn interesse in andere werelden/beschouwingen op.In een van je blogs zag ik Nico van Wageningen ook nog langskomen, die mij ook van de studie bekend is, zo zie je maar weer soms is de wereld groot .... soms is die klein..
    VEEL SUCCES en de groeten,
    Henk Makkink

Laad alle reacties (3)

Of registreer je om te kunnen reageren.