Rundveehouderij

Achtergrond 314 x bekeken

Voermengwagen met shampoo

De voermengwagen moet nog draaien, en dat lijkt te lukken ook. En Bert gaat op bezoek bij de directie van het bedrijf dat neventak van een shampoofabriek blijkt.

De voermengwagen kreeg ik maar niet op gang. Eerst moesten de olieventielen van de slang anders. Dat vergde twee dagen. Toen moest er nog stroom komen voor de weeginrichting. En de dagen tikten maar weg. Matrix had me gezegd: ‘zorg dat ie werkt voor je weg gaat’. Dus heb ik de stroom maar weggelaten. Ze weten ook zonder weeginrichting wel ongeveer wat ze per dag aan pakken hooi, krachtvoer en bieten ze gebruiken. Dus die stroom is van later zorg.

Eindelijk, op de laatste dag, begonnen ze de menger te verplaatsen. En na de middag gingen ze laden. En ja hoor, hij deed het en het voeren ging stukken makkelijker. Meer heb ik er niet van gezien. Ik moest naar de twee directeuren om afscheid te nemen.

Die zaten op kantoor op hun mineraalwater-, limonade- en shampoofabriek. Ze maken daar rond de 300.000 liter water en limonade per dag en 10.000 kilo shampoo per maand.

Een mooie fabriek; ze maken zelf de pet-flessen die ze later in vorm blazen. Dus er is geld om een mooi veebedrijf te maken dat later makkelijk winstgevend zal worden.

De oude veearts is een verhaal apart. Het is een heel goede kerel. Erg actief, hij vraagt alles 10 keer en schrijft het dan nog verkeerd op. Maar hij had tijd zat, dus bleef hij alles herhalen tot zijn assistent het al uit zijn hoofd kende.

De beste man zei me dat zijn vrouw en dochter naar Israel waren verhuisd. Hij wilde niet mee. ‘Ze schieten daar te veel’, zei hij me.

Hij zou in maart met pensioen gaan. ‘Of denk je dat ik het niet haal tot mijn pensioen’, vroeg hij me. ‘Jawel, jij haalt het wel, al is het maar 1 maand.’ ‘Al is het maar 1 maand dat ik van de staat pensioen krijg, dat moet genoeg zijn. En als ik dan weg ben, heb ik toch 1 maand pensioen gehad’. Hij zat daar echt mee, dat ie minstens 1 keer pensioen wou beuren.

De directeuren zijn gewone mannen van rond de 40 jaar. Ze zeiden me dat ik maar moest blijven, omdat ze zo veel goeds over me gehoord hadden. De aandrang werd sterker nadat ik hun zei dat ik geen veehouder heb gezien op hun bedrijf.

Dat is zeker gevaarlijk, om een investering van ruim 1 miljoen euro in gebouwen en vee te laten draaien zonder daar een echte veehouder te hebben. Je moet iemand hebben die koeien kent en weet wat er voor nodig is om het gezond en rendabel te houden.

Als ze niet oppassen, zullen maar heel weinig koeien een kalf krijgen. Want nu zie je nog melk komen elke dag. Maar als er geen melk komt, ben je een jaar te laat met het nemen van maatregelen. En dat gevaar is daar duidelijk aanwezig.

Het is hetzelfde als op het bedrijf in Kazachstan. Daar geven de koeien nu in plaats van 5 à 6.000 liter per dag nog geen 2.000, omdat het er een jaar lang een rotzooitje was en geen koe drachtig.

Ik heb ze gezegd dat ik niet weg kan uit Kazachstan. Ook niet als ze een contract maken voor 2 jaar. Want wat moet ik dan na 2 jaar? Dan moet ik eerst alles in Kazachstan aan de kant doen om hier 2 jaar te zijn, en daarna heb ik dan niks meer.

‘Maak maar een plan’, zei ik ze, ‘dan kom ik wel een dag of 10 elke 2 maanden, of op een andere manier als jullie dat willen. Dat is het uiterste wat ik kan doen. Ik moet mijn zekerheid ook houden.’

Ze zullen me zeker weer vragen als meerdere van de nieuwe vaarzen na een tijdje gekalfd hebben. Zonde als zo’n mooi bedrijf slecht draait, alleen omdat er geen boer werkt of er de baas is. Echt triest voor zo iets moois wat pas begonnen is.

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.