Rundveehouderij

Achtergrond 1048 x bekeken 1 reactie

Nomaden en emancipatie

Waterputten voor nomaden opknappen is heel welkom, alleen moet het werk wel gebeuren met uitsluitend mannelijke lastdieren. Dat blijkt geen goed idee.

We wilden indertijd in een project de Kuchi (schapenhoudende nomaden) helpen om hun putten na 6 jaar op te knappen en uit te diepen. Daarvoor werd een lijst gemaakt van de benodigdheden: stro en hout om de putwand in het deel met los zand te bedekken, wat handgereedschap, kabels en rubberen emmers om zand en mensen op en neer te takelen en dromedarissen als “kraan”.

Veel huur voor eigen dieren

In het lijstje stond ‘huur van dromedarissen: 800 dollar voor 6 maanden’. Dat werd me te gortig: het waren hun putten en hun eigen dromedarissen, dus zag ik niet waarom het project zou moeten betalen. “Als ze niet in de puttenbouw hoeven te werken, kunnen we er brandhout mee transporteren. Dan maken we al gauw 150 dollar per maand”, was hun antwoord, waar geen speld tussen te krijgen was.

Ik besloot maar eens naar de veemarkt te gaan en vond daar al gauw dat je voor 400 dollar een heel knappe eenbulter kon kopen. Dus besloot ik het plan drastisch te wijzigen. Cordaid zou dromedarissen kopen, maar wel met een kleine variatie.

Hoe ver kun en mag je gaan?

Ik riep de stamhoofden bij elkaar en vertelde ze dat ik niet akkoord ging met hun huurvoorstel. Cordaid zou zelf eenbulters kopen en die met voer gratis ter beschikking stellen.
Een hoongelach volgde: of ik echt dacht dat je zomaar een dromedaris van de straat aan dat specialistische werk kon zetten? Hun eigen beestjes waren immers speciaal daarvoor getraind!
Toen ik vroeg of die beesten na 5 jaar in een vluchtelingenkamp zich het werk nog zouden herinneren, moesten ze toegeven dat ze inderdaad weer zouden moeten trainen, dus “onze” dromedarissen waren acceptabel.

Alleen vrouwelijke dromedarissen

Toen had ik de moed om te zeggen dat ik alleen maar vrouwelijke dromedarissen zou kopen. De mannelijke zijn immers een dead end: geen nakomelingen en als ze doodgaan einde oefening.
Dit ging tegen hun traditie in en veroorzaakte grote verontwaardiging en hoongelach. Ik begreep er duidelijk niets van, want vrouwelijke dieren kunnen niet werken: die zijn drachtig of geven melk.

Hardwerkende vrouw doet borstvoeding erbij

Toen ik ze vroeg of als hun vrouwen zwanger waren of een kind zoogden ze in de tent mochten toezien hoe pa de tarwe maalde, het brood bakte, het brandhout zocht, water haalde, de schapen molk en kaas maakte, keken ze elkaar wanhopig aan wat ze hier weer op moesten antwoorden.

Vrouwtje gewoon vaker takelen

Eentje had opeens een antwoord: “Vrouwelijke dromedarissen zijn niet zo sterk als mannelijke!” Daar kon ik me wat bij voorstellen.
Ik vroeg ze wat een vrouwelijke dromedaris kan optakelen in vergelijking met de mannelijke: 70 kilo tegen 100 kilo. Ik zag een voor de hand liggende oplossing: de vrouwelijke dromedarissen moeten drie keer takelen tegen de mannelijke twee keer!

Misplaatste mannelijke eer gekrenkt

Een stamoudste met indrukwekkende baard sprong op en riep geëmotioneerd uit: “Bij mijn baard: ik slacht die dieren van je nog liever dan dat ik aan het werk gezien wil worden met een vrouwelijke dromedaris!”

Ik sprong op mijn beurt op, greep hem bij zijn baard, schudde zijn hoofd en maakte knipbewegingen met mijn vingers in zijn baard. Ik vertelde hem met een grijns dat als hij hulp wilde hebben om zijn put op te knappen, hij twee dagen de tijd had om aan de slag te gaan met die vrouwelijke dromedaris. Anders zou zijn put uit het project worden gegooid.

Nomaden kiezen eieren voor hun geld

Mijn actie had kennelijk zo veel indruk op ze gemaakt, dat ze zich de volgende dag bij de lokale partner meldden om het materiaal en hun “takel dromedaris” op te halen. Ze vertelden: “Anton heeft ons gesmeekt om zijn vrouwelijke dromedarissen te gebruiken: hij heeft zelfs onze baard aangeraakt. We hebben maar besloten om voor deze ene keer dit soort fratsen te accepteren!”

De 30 dromedarissen waren er na 6 maanden 40 geworden. Niemand verzet zich nu nog tegen het werken met vrouwelijke dromedarissen. Nu nog de kerels aan het brandhout zoeken, tarwe malen, brood bakken en kaas maken.

Foto's: Anton van Engelen

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    Bert

    Nou Anton.Daar is lef voor nodig om die oude bedrijfs hoofd aan zijn baard te komen.
    Want voor zelfde geld was je er nu niet meer geweest. Want hier in Kazakhstan waar de traditie veel en veel minder is dan in Afghanistan zou ik niet graag een dorps hood aan zijn baard trekken.Dat zou een tumult geven ma. hele dorp zou met je aan de stok kunnen krijgen.Maar ja jouw plan was hun helpen en als een baardige dat dan niet wil ten koste van het hele dorp dan mot je soms wat strijd lustig op treden.En ze kennen je al langer dan van die dag dus accepteren ze wel wat meer van je

    Ga je goed
    Bert

Of registreer je om te kunnen reageren.