Rundveehouderij

Achtergrond 1092 x bekeken

Geen hobbyschapen in Noorwegen

Er zijn hier in Noorwegen veel regeltjes voor het houden van dieren. Zo is het niet toegestaan een klein aantal schapen als hobbydier te houden!

Tijdens ons eerste bezoek aan Bessaker was een dorpsbewoner zo aardig ons met de boot naar het schapeneiland Borøya te brengen. De zeearend heeft er een nest en er loopt een kudde Gammel Norsk Spælsau oftewel het Oud Noorse Staartschaap. Samen met de overweldigende natuur was dit genoeg om Noorwegen voorgoed in ons hart te sluiten. Nog geen jaar later komen er drie fleslammeren vanaf het eiland naar de boerderij.

Leuke hobby wordt papierwinkel

Wat voor mij begonnen is als een leuke hobby, eindigt in veel denkwerk en een papierwinkel. Het is namelijk niet toegestaan drie schapen voor de hobby te houden, en ik moet een plan indienen dat aantoont dat er binnen een bepaalde tijd zeker 30 dieren zullen zijn. De achterliggende gedachte is dat kleine groepjes moeilijker controleerbaar zijn dan de grotere aantallen. Hoe komt een land tot zo’n streng beleid, vraag ik me af!!

Bang voor enge ziektes

Noorwegen telt 1 miljoen fokooien die voornamelijk voor het vlees en de wol worden gehouden. Er is één boerderij die op dit moment 38 drachtige Friese melkschapen heeft geïmporteerd uit Zweden. Het is het woord ‘importeren’ waar de Noren niet zo happig op zijn. Noorwegen is namelijk vrij van een aantal ‘Europese’ ziektes, en doet er alles aan om dat zo te houden. Zo komen ziektes als mond-en klauwzeer, schapenschurft, besmettelijke abortus- en voetrot, brucellose, rabiës en blauwtong niet voor. En heeft het ziektes als Mædi-Visna en paratuberculose binnengehaald door besmette geïmporteerde dieren. Momenteel pompt de overheid een dikke 6 miljoen euro in een geitenproject met als doel voor 2010 de helft van de totale geitenpopulatie te saneren.

Halve eeuw oude omheiningen

We hebben niet genoeg weides om 30 schapen het hele jaar te laten grazen, dat zou ten koste gaan van de pinken en kalveren. Maar er is genoeg utmarksbeite (afgelegen weides) en wat ze hier ‘annet’ noemen. Deze laatste zijn de overige, vaak woeste gebieden die bij een boerderij horen en waar gras, heide en rotspartijen elkaar afwisselen. Vroeger hebben er altijd schapen op deze ‘annet’ gelopen, en overal zijn nog resten te vinden van de vergane afrasteringen. Het zal veel tijd en geld kosten om alles te vervangen. En bij het zien van de honderden en honderden bomen die gekapt moeten worden, zakt de moed me in de schoenen. Gelukkig heeft de eigenaar van het schapeneiland gezegd mee te willen helpen, zodat hij zijn schapen ook in de vallei kan laten grazen, en het landschap weer wordt zoals het in zijn kindertijd was. Ik denk (en hoop) dat er meer mensen zijn die het oprukkende bos willen stoppen en het lijkt me een goed idee om met het hele dorp aan de slag te gaan!

Schapenkoppen eten

Er is zo veel te zeggen nog, over boeren in dit fascinerende land. Veel vragen zijn er ook nog, ook voor ons. Want brengt het schaap ‘penger’ in het laatje? Is het Oud Noorse Staartschaap echt 1.000 jaar oud? Wat over de jaarlijkse jacht op de rammen? En eten de Noren schapenkoppen op het jaarlijkse sauhaufest? Ik zou zeggen: wordt vervolgd!

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.