Rundveehouderij

Achtergrond 372 x bekeken

Wildwest op Ierse landgoederen

Het lijkt vandaag wel of elke Ierse boer op een landgoed woont. Prachtige omgeving, maar dat wil bepaald niet zeggen dat het met het vee ook prachtig gaat.

De eerste visite vandaag is een ‘bullock’ (os) met waarschijnlijk hersenvliesontsteking. Het dier houdt zijn kop scheef en loopt af en toe in cirkels. Eerst zetten we hem in de ‘crush’. Bijna alle boeren hebben hier zo’n fuik met aan het einde een hek waarin je koeien met hun kop vastzet. Heel handig, want het vleesvee loopt de hele zomer buiten en is dus niet gewend aan mensen. Eenmaal vastgezet volgt verder onderzoek. De os heeft flinke koorts en krijgt daarvoor een hoge dosis antibiotica in het bloed, samen met ontstekingsremmers en vitamine B1. Een gebrek aan die vitamine komt hier nog wel eens voor.

Op weg naar de volgende visite krijg ik een telefoontje dat er een koe met kopziekte (magnesiumgebrek) is. Een echt spoedgeval want koeien kunnen er zeer snel aan sterven. Dus de route verlegd en op naar die koe. Het bedrijf bevindt zich op een oud landgoed: een oprijlaan, een landhuis en daaromheen weiden, omringd door dikke eiken. Prachtig. Op het bedrijf zie ik de boer een dode koe wegbrengen met de trekker. ‘Te laat’, denk ik. Maar nee, die koe was al even dood, ook door kopziekt. In het veld lag echter nog een andere. Met de auto het veld in.

De Charolais-koe is geen lieverdje, vertelt de boer al bij voorbaat. Ze ligt in de wei. Voorzichtig vangt de boer haar met een neustang. Nadat ze de eerste fles calciummagnesium in haar bloed heeft, knapt ze op. Terwijl ik haar meer magnesium aan het geven ben, springt ze op en stuift weg met de tang nog in de neus en de naald nog in haar huid. Ze is weer terug in de kudde met andere Charolais en Limousines. De boer op zijn quad, ik in mijn auto en de Border Collie drijven de hele kudde de stal in. Vervolgens gaat die gekke koe in de crush, waar ze haar resterende twee flessen magnesium krijgt.

De laatste call van de dag is voor kalveren met longontsteking. En weer op een landgoed! Zo kom je nog eens ergens! Ik schrik als de boer me vertelt dat de kalveren 4 maanden oud zijn. Ik schatte ze op een maand, zo klein zijn ze! Ik vraag of hij ooit onderzoek naar BVD heeft gedaan. Het verbaast me dat hij de ziekte kent, want de meeste boeren hier hebben er nog nooit van gehoord. Hij vertelt me over de problemen met zijn kalveren. Na een tijdje hierover gepraat te hebben, besluiten we via bloed- en melkonderzoek vast te stellen of BVD inderdaad op zijn bedrijf heerst.

« vorige | volgende »

Foto

  • GXDOWNLOADS-BOE001865D01

Hanneke Mertens

Of registreer je om te kunnen reageren.