Rundveehouderij

Achtergrond 161 x bekeken 1 reactie

Schapen, wodka en leraren

Op veel grootschalige landbouwbedrijven zuipen werknemers zich nog klem na uitbetaling van het loon. Bij een feest ga je over je nek van de delicatessen.

De gewone man leeft hier nog als 70 jaar geleden in West-Europa. De meeste gezinnen leven van soep met aardappelen, wat vlees en groente er in. Brood en spek erbij, en dat is de standaardmaaltijd.

Bij een feest gaat het heel anders. Dan komt de hele familie en moet het gastgezin complete maaltijden klaarmaken. De eregast krijgt de gekookte schapenkop met de ogen, tong en hersenen er nog in. De traditie is dat de eregast het oog moet opeten. Het schijnt een lekkernij te zijn, maar je gaat er al van over je nek als je dat ziet. Deze traditie stamt natuurlijk nog van de tijd dat de Kazachen nomaden waren en vrij rondreisden.

Het wodka drinken is nu duidelijk minder dan 10 jaar geleden. Er zijn er nog steeds veel die wodka zuipen tot ze er bij neer- of doodvallen maar toch, het misbruik is duidelijk minder. Maar op veel grootschalige landbouwbedrijven zie je nog steeds de lagere werknemers dronken rondwaggelen als ze hun salaris hebben gekregen. Dat is echt levensgevaarlijk, zeker als het ook nog eens trekkerchauffeurs of elektriciens zijn. Gelukkig heb ik nu geen mensen meer in dienst die zo zuipen.

Het zal niet verwonderen, maar de armste mensen vind je buiten de grote steden in de kleine dorpjes op het platteland. Die mensen leven van heel weinig. Ze worden ook nauwelijks voor hun werk betaald. Ze moeten vaak voor minder dan €100 per maand hard werken. Hun huisjes zijn meestal gemaakt van lemen blokken of rieten wanden bezet met leem. De meesten hebben enkele koeien, schapen of een varkentje. Slechts weinigen hebben een groentetuin op het platteland. Er is namelijk vaak groot gebrek aan water in de zomer.

Hoe verder van de stad, hoe slechter de scholen. Het lerarensalaris is heel laag. Ze kunnen meer verdienen met wat huisverkoop van bijvoorbeeld melk. Het gevolg is dat er weinig leraren zijn, waardoor de klassen op het platteland snel 40 kinderen tellen, met een groot leeftijdsverschil tussen de kinderen.

Ik sprak vorige week met een Kazachse Turk die in de Sovjet-tijd hierheen verhuizen moest. Zijn zoon zat in de derde klas van de lagere school en kon niet schrijven. En hij was niet de enige.

Nu de economie zo hard vooruitgaat door de hoge olie- en mineralenprijzen (en Kazachstan heeft daar veel van), wil de overheid dit jaar veel geld investeren in het bouwen van scholen en het inzetten van meer leraren. Maar waar halen ze ineens goede leraren vandaan in een jaar tijd? Ik moet het nog zien gebeuren.

« vorige | volgende

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    George van Cranenbroek

    Hey Bert , alles goed met jouw? Gelukkig kan ik hier weer wat verhalen van je lezen. Groeten uit Budel.

Of registreer je om te kunnen reageren.