Pluimveehouderij

Foto & video 521 x bekeken 2 reacties

ASG-onderzoekster bezoekt Chili

ASG-onderzoekster Thea Fiks-van Niekerk bezocht Chili. Ze informeerde de Chilenen over de EU-welzijnsprotocollen die worden ontwikkeld (project Welfare Quality).

Foto

  • Vleeskuikenstallen in Chili zijn doorgaans zeer groot. Ze bestaan uit meerdere eenheden van elk 8 tot 12 stallen naast elkaar. Thea Fiks: „Op deze foto zijn er twee te zien, maar er stonden er een stuk of zes en iets verderop nog zo’n aantal. Op de vleeskuikenbedrijven wordt een strikt hygiëneprotocol gehanteerd. Bij de toegang tot het voorterrein was een installatie die auto's volledig (ook aan de onderkant) afsproeit met water met een ontsmettingsmiddel erin. Om het bedrijfsgedeelte met de stallen staat een prikkeldraadomheining. Bezoekers hebben alleen toegang nadat ze volledig gedoucht zijn en bedrijfskleding aan hebben getrokken. Alle materialen die worden meegenomen het terrein op worden in een speciale kast ontsmet met formaline.”

    (foto’s: Thea Fiks-van Niekerk, tekst: Thea Fiks/Hans Bijleveld)

  • De vleeskuikenstallen in Chili zijn doorgaans volledigdaglichtstallen, die van binnen zeer licht zijn. Luchtinlaten zitten in de zijmuur, ventilatoren zowel in de zijmuren als achterin (afwisselend lengte- en dwarsventilatie). Aan het plafond hangen heaters. De verlichting is vrij simpel met gloeilampen.
    In een van de stallen is een test gedaan met donker zeil om de stal donker te maken. De resultaten in de donker gemaakte stallen bleken minder goed: de kuikens groeiden minder en hadden een slechtere pootkwaliteit. De verklaring werd gezocht in het feit dat de dieren dan minder lopen en dus minder vaak bij de voertonnen komen en daardoor minder eten.

  • Onderzoekster Sue Haslam beoordeelt het exterieur van kuikens. Beatriz Zapata schrijft de scores op. Zapata is medewerkster van de Universiteit van Chili en deed het merendeel van de coördinatie van de trainingsweek. Zij gaat de studenten begeleiden om het welzijnsprotocol daadwerkelijk op bedrijven te gaan toepassen. De man op de foto is Roberto van de overkoepelende organisatie waarbij bijna alle pluimveebedrijven zich hebben aangesloten en die daardoor zeer machtig is (in elk geval vallen de drie of vier grote integraties onder deze koepel). „Wij mochten alleen op bedrijven komen als hij erbij was”, aldus onderzoekster Thea Fiks.

  • Er wordt gekeken hoe de kuikens lopen, de zogenaamde gait-score. De kuikens worden dan rustig met een stokje gestimuleerd om uit de omheining te lopen. Dan wordt een score 0 (zeer goed) t/m 5 (niet meer in staat te lopen) gegeven. Omdat de kuikens hier nog vrij jong waren liepen ze bijna allemaal behoorlijk goed. Enkele cijfers: de Cobb-kuikens waren ten tijde van dit bezoek 28 dagen oud en wogen 1,365 kg. De stal is 138 meter lang en 12 meter breed. Er zijn 20.555 kuikens geplaatst. Met een uitval van ongeveer 1,5 procent op het eind en een eindgewicht van circa 3 kg is de bezetting op het eind van de ronde iets boven de 35 kg per m2.

  • Het legpluimveebedrijf (in Chili per definitie een kooibedrijf) dat de onderzoekers bezochten was een klein familiebedrijfje. Thea Fiks: „Het hygiëneprotocol was daar duidelijk minder streng. We hadden wel overalls en plastic overschoentjes meegenomen, maar de pluimveehouder vond het niet strikt nodig.” Wel was er in de gang naar de stal een in de grond verzonken ontsmettingsmat.
    Het bedrijf fokte de leghennen zelf op. Hoewel de kuikens bestemd zijn voor de legbatterij, worden ze op de grond opgefokt. Zeer veel licht, want aan beide kanten komt het daglicht volop naar binnen. De kuikens werden op dit bedrijf gekapt op 4 dagen en nog een keer op 9 weken. Dit is vrij gebruikelijk in Chili (en ook in Uruguay). Thea Fiks: „Door dit strenge kapbeleid zagen we weinig pikkerij. Slechts enkele kuikens hadden een wat aangepikte staart.”

  • De legstal, die bestond uit twee zijmuren van volledig gaas, is een zeer lichte stal. De lichtsterkte aan de zijkanten was ongeveer 1.000 lux en tussen de rijen in circa 80 lux. De stal heeft natuurlijke ventilatie, maar er zitten ook een paar ventilatoren in het dak (die door de wind werden aangedreven). ASG-onderzoekster Thea Fiks: „Het was een aangenaam klimaat in de stal. 's Middags werd het wat warmer en zagen we redelijk wat hennen hijgen.”

  • De kooien van de legbatterijen (3 rijen van 4 etages hoog, van het Spaanse merk Zucami) waren 61 cm breed en 53 cm diep. Er zaten wat wisselende aantallen hennen in, variërend van 8 tot 10. ASG-onderzoekster Thea Fiks: „Dat komt dus neer op een ruimte per hen van respectievelijk 323, 359 en 404 cm2 per hen. Dat is ongeveer gelijk aan hoe het in de VS is.” Er werd met een hopper gevoerd, zo'n 11 voerbeurten per dag.

  • De eieren werden automatisch getransporteerd naar een inpakker. De trays werden vervolgens in dozen gepakt. ASG-onderzoekster Thea Fiks: „Omdat het Chileense legbedrijf een klein familiebedrijf was, dat zich niet kon veroorloven om in één keer alle hennen te vervangen, werden de hennen per rij vervangen, zodat er drie verschillende leeftijden in de stal waren. De hennen werden minimaal één keer geruid, doorgaans op ongeveer 72 weken leeftijd. Dan werd het voer weggenomen en werden de lichten uitgedaan (wel was er dan daglicht). Afhankelijk van het seizoen duurt het dan 9 tot 15 dagen voordat de hennen een kwart van hun gewicht hebben verloren en in de rui zijn. Dan krijgen ze weer voer en begint de volgende cyclus. Water werd niet afgesloten. Op het moment van het bezoek waren aanwezig 22 en 74 weken oude Hy-Line-hennen en 90 weken oude LSL-hennen.”

  • Het resultaat van twee keer snavelkappen. ASG-onderzoekster Thea Fiks: „Geen wonder dus dat de bevedering van de hennen er ondanks het hoge lichtniveau zo goed uit zag!”

  • De kooien waren niet voorzien van nagelgarnituur, wat bij de hennen lange nagels tot gevolg heeft.

  • Training van het beoordelen van leghennen op bevedering, verwondingen, snavelafwijkingen en eventuele ziekten. Aan de training deden behalve Chilenen ook Mexicanen, Brazilianen en Uruguayanen mee.

  • Slachterijen in Chili werken (nog) niet met containersystemen, althans niet een van de kleinere slachterijen die de Europese onderzoeksters Thea Fiks en Sue Haslam bezochten. Thea Fiks: „Hier meten we de temperatuur in de kratten op de vrachtwagen. Die varieerde van 25 tot 30 graden. Dankzij een afdak, ventilatoren en een vernevelingsinstallatie (die vanwege ons bezoek uit stond) lukt het de temperatuur goed laag houden. We zagen wel wat kuikens hijgen, maar het viel erg mee. Het was een warme dag, iets van 34 graden.”

  • ASG-onderzoekster Thea Fiks: „De kratten met vleeskuikens werden met een vorkheftruck van de vrachtwagen gehaald en even in opslag gezet. Daarna werden ze met de vorkheftruck op een verhoging gezet, waar twee mannen ze een voor een op een band sleurden. Nadat de kuikens eruit waren gehaald, werden de kratten direct door een reiniger gehaald en met de vorkheftruck afgevoerd en weer op de vrachtwagen gezet.”

  • Beoordeling van borstblaren. Er waren nauwelijks problemen met borstblaren, zo vertelt ASG-onderzoekster Thea Fiks.

  • Beoordeling van voetzool- en hakproblemen. ASG-onderzoekster Thea Fiks: „Anders dan bij borstblaren waren er wel de nodige voetzool- en hakproblemen.”

Administrator

Laatste reacties

  • no-profile-image

    marinus bossers

    Ik wilde het reisverslag lezen en de foto's bekijken, maar ik heb alleen de 1e foto en onderschrift gezien en gelezen.
    ik ben erg benieuwd naar de rest.
    groeten marinus bossers

  • no-profile-image

    Robert Bodde, chef Boerderij.nl

    U gebruikt waarschijnlijk FireFox als browser. De fotoplayer werkt sinds kort niet meer goed op dat platform, daar wordt aan gewerkt. Via IE6 en IE7 werkt de fotoplayer wel goed (totaal 15 foto's..)

Of registreer je om te kunnen reageren.