Redactieblog

459 x bekeken 4 reacties

Actiegroepen

In vrijwel elk landbouwontwikkelingsgebied (LOG) is een actiegroep, die zich ten doel stelt landbouwontwikkeling tegen te houden.

Zo’n actiegroep organiseert hoorzittingen, ontplooit burgerinitiatieven, schrijft brieven, zit wethouders op de nek. Op zich ligt het wel voor de hand dat burgers (en in een aantal gevallen ook boeren) in actie komen bij zo’n LOG, het gaat immers meestal om forse ontwikkelingen en grootschalige ruimtelijke ingrepen. Nieuw is dat tegenwoordig elk initiatief van een individuele boer het actiewezen lijkt aan te wakkeren. Op het moment dat een plan voor uitbreiding van een bedrijf in het plaatselijk advertentieblad verschijnt, komt de buurt bij elkaar om af te spreken dat alles op alles wordt gezet om dat te keren.

In de krant stond een verhaal over een pluimveehouder te Zieuwent die wil uitbreiden. Dertig buurtbewoners zijn tegen. Zo staan landbouw en omgeving tegenover elkaar. Hoe los je dat op? Je kunt proberen met elkaar in gesprek te komen. Maar dat zou betekenen dat je iets moet toegeven. Actiegroepen willen dat vaak niet, "daar valt niet mee te praten" en boeren willen dat ook vaak niet, want "het past binnen de regels" en "waar bemoeien die mensen zich eigenlijk mee?".

Als men besluit de juridische weg te volgen kan men het uitvechten tot de Raad van State. Ik ben de laatste dat te ontraden, maar er zitten ook nadelen aan: kosten voor de actiegroep, kosten voor de boer en een hoop vertraging, verstoorde verhoudingen. Het is misschien tijd voor enkele alternatieve strategieën voor conflictbeheersing.

Intussen moeten boeren zich maar troosten met de gedachte dat je pas echt iets voorstelt als je een eigen actiegroep hebt. Zo heeft de pluimveehouder uit Zieuwent nu dezelfde status als de G20, de Afghanistan-top, Noord-Korea, Schiphol, de Amsterdamse Effectenbeurs, het LOG Azewijn, de riolering in Aalten, en ga zo maar door. De Zieuwentse pluimveehouder telt mee, hij is iemand. Uit de voorbeelden valt nog een troost te peuren: actiegroepen bereiken zelden iets. Daarom wil ik er zelf ook eentje. Er zijn genoeg anti-Bruil-sentimenten, wanneer komt er nou eens een echte actiegroep?

Laatste reacties

  • no-profile-image

    gert

    Soms is het toegestaan door de uitkeringsinstanties dat de personen in actiegroepen zich hier mee bezighouden,omdat het als vrijwilligerswerk wordt beschouwd,omdat deze personen het vertikken om op een andere manier de handen uit de mouwen te steken.Vaak zijn het gesjeesde studenten.

  • no-profile-image

    pieter

    kijk maar eens of die actiegroepen de uitkering wel terecht ontvangen. Vaak is het van dat volk wat de hand op houd en er illegaal nog wat bij klust. Ze gunnen een ander geen suc6 omdat ze zelf gefaald hebben.

  • no-profile-image

    Herman Schober

    De teneur van dit artikel is dat actiegroepen die zich verzetten tegen bepaalde ontwikkelingen binnen de (intensieve) veehouderij, zich vervelende, verwende lieden zijn die alleen hun eigen belang op de voorgrond stellen. de heer Bruil stelt zelfs dat je "pas wat voorstelt wanneer je een "eigen" actiegroep hebt". Bruil keert het dus om. Je mag blij zijn dat er mensen en organisaties tegen je (uitbreidings)plannen zijn. Het geeft je een zekere status. Naar mijn idee en uiterst twijfelachtige status, maar toch! Zou het ook zo kunnen zijn dat in de samenleving zo langzamerhand het besef begint door te breken dat niet alles wat kan ook moet en mag? En dat groei en uitbreiding niet tot in het oneindige door kan gaan? Dat er aan de (intensieve) veehouderij zo veel negatieve aspecten vast zitten - dierenleed, milieuproblemen, biodiversiteit, honger in de wereld - dat veel mensen het nog langer vertikken dat allemaal maar zoete koek te slikken? Het feit dat in Noord-Holland geen megastallen komen omdat de provinciale staten daar in meerderheid een stokje voor steken is een geweldig succes voor iedereen, mens en organisatie, die vindt dat de grenzen bereikt, ja zelfs al lang overschreden zijn. Het is prima dat organisaties als de Partij voor de Dieren, Wakker Dier, Varkens in Nood, Bont voor Dieren, Milieudefensie en vele andere (actie)groepen de hakken in het zand zetten omdat ze inzien dat als het zo verder gaat als het nu gaat over enige decennia er niet meer genoeg voedsel en drinkwater voor de wereldbevolking zal zijn. Nu sterven er al 40.000 kinderen per dag op de wereld door ondervoeding. Dat zal alleen nog maar toenemen als we onverminderd de landbouwgronden in de wereld blijven gebruiken voor verbouw van veevoer en vleesconsumptie niet drastisch zullen verminderen. Nee, als ik de heer Bruil was zou ik maar niet zo trots verkondigen dat actiegroepen als compliment voor de boeren in kwestie kunnen worden beschouwd. Je zou je b.v. eens kunnen verdiepen in de beweegredenen van al die bezorgde mensen en, al dan niet schoorvoetend, moeten toegeven dat niet alles wat hun motiveert als wereldvreemd, als anti-boersentiment moet worden bestempeld.

  • no-profile-image

    Lie

    Tegenwoordig kent men geen honger in West Europa en daardoor is een grote kloof ontstaan tussen de burger en de voedselproducent(boer). Vroeger zaten in de actiegroepen nog mensen met verstand van dieren en de agrarische wereld ,die hadden ook nog echt als doel om het welzijn voor dier en boer beter te maken, tegenwoordig zijn het alleen nog mensen met theoretische achtergrond en dus geen practische ervaring, alles moet via regeltjes en moties worden geregeld en daardoor zijn ze lang niet altijd bezig om het welzijn van het dier te verbeteren. Het is erg jammer dat er niet samengewerkt kan worden met de agrarische industry om te brainstormen en zo tot oplossingen te komen die voor beide partijen werken.

Of registreer je om te kunnen reageren.