Pluimveehouderij

Achtergrond 122 x bekeken 2 reacties

Wachten op kerstmenu

Twee scharrelkippen wachten op hun kerstmenu. Een kerstverhaal van Theo Stokkink met aquarel van zijn zus Marie-Helene. Samen werken ze aan een boekwerkje vol kippenverhalen en dito aquarellen.

Overal klonken flarden van zoetgevooisde kerstliederen, het vormde een stemmig decor voor hun eigen gekeuvel. Dagen achtereen dwarrelden er al witte vlokken op de bodem van de ren. Kerst moest dit jaar op een duimendikke laag sneeuw gevierd worden. Het kon niet anders.

Wachtend op de jaarlijkse delicatesse werd Ria door een oude bekende aangesproken. ‘Sorry, mijn geheugen laat me in de steek, ik ben even je naam kwijt, hoe was het ook weer?’ Ze waren duidelijk de jongsten niet meer, hun poten staken diep in de koude sneeuw en waren ruw en vuil, vol mest en slijk. Nou zeg, ken je me niet meer?’ antwoordde Ria. ‘Toen ik uit de schaal kroop stond jij vlak naast me. Weet je nog? Jij zei dat je niet meer precies wist wie je moeder was.’ ‘O, Ria! Ja, nou zie ik het. Ik was de weg kwijt en onder een andere kloek verzeild geraakt, weet je nog? Het was daar ook zo’n drukte toen. Meid, wat leuk om je hier tegen te komen. Je bent wel veranderd!’
‘Ja, dat is zeker lang geleden,’ antwoordde Linda. Het klonk nogal snobistisch, ze kwamen elkaar immers minstens tien keer per dag tegen. En weg was ze, Linda, achter een spin aan. Het viel ook niet mee om in deze omstandigheden je kostje bij elkaar te scharrelen. Dagenlang al waren ze volledig aangewezen op de voedselbanken.

Buiten adem kwam Linda even later terug. Onverrichter zake. ‘Ik red het niet meer,’ gaf ze hijgend toe en zakte naast Ria door de sneeuw, ‘zo’n dikke zie je ook maar zelden, zeker niet in de winter.’ ‘Hij was je gewoon te snel af,’ schamperde Ria terwijl er zich steeds meer kippen rondom hen verzamelden. Met z’n allen stonden ze te wachten op het moment dat er iets extra’s op de sneeuw kwam te liggen: het kerstmenu: de afgekloven botjes van fazanten, reeën, wilde zwijnen of kalkoenen.

Hoewel ze gewend waren om de kerst uitbundig te vieren, gebeurde dat altijd wel met gemengde gevoelens. Enerzijds omdat het plezierig was om zelf eens niet aan het spit te hoeven hangen, anderzijds was er het leed van anderen die het op deze dagen wel te beurt viel, een ware kaalslag. ‘Herinner je je het nog,’ ging Linda verder, ‘hoe vredig het was toen, met z’n allen lekker onder dat warme dons?’ Jazeker, warm en vredig…en dat is nou pas echt de kerst gedachte,’ bedacht Ria opeens devoot. Een lang ogenblik lieten ze deze overweging bezinken tot ze in de verte ‘I am dreaming of a white Christmas’ hoorden zingen.

‘Als het menu nu niet meteen geserveerd wordt, kunnen we het niet meer vinden,’ riep Ria opeens verontwaardigd. ‘Dan staan we hier voor niets in het donker te wachten,’ voegde ze er bitter aan toe. ‘Je ziet er anders nog best goed uit, ik herkende je niet eens,’ zei Linda om haar oude vriendin wat op te beuren. Niettemin kon ze het niet nalaten er snibbig aan toe te voegen: ‘Facelift gehad?’ ‘Nee hoor, ik pronk niet met andermans veren,’ reageerde Ria beslist. ‘Voor de kerst, misschien toch een beetje?’ hield Linda aan. ‘De kerst, de kerst…’ sputterde Ria. ‘Zodra de sneeuw gesmolten is neem ik lekker weer een stofbad. Ik zie er al naar uit. Desondanks blijven er altijd nog wel luizen tussen mijn veren hangen. Door stof en zweet worden ze gauw vuil en vettig. Ik moet er wekelijks mee naar de visagiste.’ ‘En nagellak?’ bleef Linda doordrammen. ‘Kind, dat heb ik nooit gedaan. Nee, ik houd mijn nagels wel scherp. Je kunt er zo gezellig mee….’‘Scharrelen!’ riep Linda enthousiast en sprong meteen overeind. ‘Ja, het zou inderdaad heerlijk zijn om weer eens echt te kunnen scharrelen,’ bevestigde ze toen alle omstanders zich naar haar luide gekakel hadden omgedraaid. ‘Wat je zegt, meid,’ bevestigde Ria. ‘Dit jaarlijkse lijken pikken haalt het slechtste uit de kip naar boven.’

Foto

Administrator

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Fred Greebe

    Afgelopen zomer was ik een paar dagen door Ju en Theo te logeren gevraagd op de Veluwe.
    Theo was toen al bezig met het schrijven van zijn verhaaltjes. Hij had daarvoor een serie aquarellen op tafel liggen van kippen die gemaakt waren door zijn zus.
    Omdat ik zelf als hobbyist ook aquarelleer, weet ik uit ervaring hoe moeilijk het is om tot een geslaagd resultaat te komen.
    Vol bewondering heb ik de orginele aquarellen van de kippen bekeken. De levendigheid waarmee de kippen weergegeven waren, was treffend. Vol lof was ik over de helderheid en de prachtige transparantheid van de kleuren. Kleine meesterwerkjes waren het!
    Fijn om hier even van mijn waardering blijk te kunnen geven. Mogen nog vele van deze prachtige portretten volgen!
    Fred Greebe.

  • no-profile-image

    Jacq

    Ik heb die aquarellen gezien. Prachtig!
    Ga zéker eens kijken in Frankrijk!
    Veel succes in de toekomst en vooral doorgaan :-)
    Jacq

Of registreer je om te kunnen reageren.