Samen met een fotograaf toerde ik wat langs de boeren voor een sfeerimpressie. Overal werden we hartelijk ontvangen, maar op één bedrijf ging het mis. Ik stond in de deuropening en zag achter in de stal de boer bezig met roosters schoonmaken. Hij zag mij ook, maar deed niets. Daarop besloot ik naar hem toe te gaan om me voor te stellen en te vertellen wat ik kwam doen. Dat viel verkeerd.
De boer werd boos. Erg boos. Hij wees met zijn vinger naar de deur en riep: ,,Dat gaat zomaar niet! Je bent net bij een ander bedrijf geweest en nu stap je hier zomaar binnen? Dáár kun je wachten tot ik bij je kom!” En hij wees weer naar de deur.
Hij had een punt. Al hingen er nergens bordjes met teksten als ‘eerst ontsmetten’ of ‘bedrijfskleding verplicht’, het is niet bepaald netjes en hygiënisch om zomaar ergens naar binnen te stappen. Als Boerderij-redacteur had ik daar aan moeten denken. Ik bood mijn verontschuldigingen aan en stak mijn hand uit. Die werd wederom geweigerd.
De man bleef boos. Niet alleen op mij, zo bleek. Ook op ‘die verrekte toeristen die altijd zomaar kwamen gluren’. En op de melkrobot die hem elke nacht een paar keer uit bed belde met een storing. Gék werd hij ervan. Het ding ging eruit, er was alweer een gewone visgraatmelkstal in aanbouw.
Ik meende dat hiermee zijn boosheid wel verklaard was, al vond ik het wel vervelend dat ik het pispaaltje was. Later hoorde ik dat het nog weer anders zat. De echtgenote van deze boer zou binnen zodanig de baas zijn dat de boer niets te vertellen had. Dat compenseerde hij met zeer bazig gedrag in de stal. Daar was hij heer en meester en dat uitte hij door mij met een gestrekte arm de deur te wijzen: ,,En nu van mijn erf af!”
