Home

Nieuws 196 x bekeken

Verduurzaming veehouderij staat stil door ellenlange procedures

Doetinchem - Veertig procent van de Brabantse boeren die bezig zijn met bedrijfsontwikkeling zitten klem in vergunningsprocedures en kunnen mogelijk daardoor niet tijdig aan de dier- en welzijnseisen en mestverwerkingseisen voldoen in 2013. Ook in andere provincies met een grote veedichtheid is sprake van een impasse. Niet omdat procedures worden opgehouden door bezwaarprocedures van actiegroepen maar vooral omdat overheden op elkaar wachten.

Boeren in Overijssel hebben het wel minder lastig dan de Brabantse veehouders, zegt Roelof Steenbeek van LTO Noord Overijssel. Maar het probleem dat het vrijwel onmogelijk is een vergunning te krijgen voor “Vijftien tot twintig procent van de veehouderijbedrijven hebben geen uitbreidingsmogelijkheden omdat ze gelegen zijn nabij Natura 2000-gebieden. Dit zijn voornamelijk melkveehouderijbedrijven. Zij worden op termijn uitgekocht”, aldus Steenbeek. De provincie werkt momenteel aan een inventarisatie. De druk op de intensieve veehouderij is minder groot omdat zij gebruik kunnen maken van luchtwassers en zodoende de emissie kunnen beperken. Overijssel heeft 26 Natura 2000-gebieden, de meeste van alle provincies. Deze zijn geconcentreerd in de Kop van Overijssel en in het oostelijk deel. “De overige geschatte 85 procent van de veehouderijbedrijven kunnen wel vergund worden”, aldus Steenbeek. Actiegroepen spelen in Overijssel veel minder een rol, al speelt de megastallendiscussie wel in Provinciale Staten. Volgens Steenbeek geeft de impasse rondom de Programmatische Aanpak Stikstof (PAS) nog het meeste oponthoud. “Er is sprake van een bestuurlijk vacuum. Zolang het Rijk geen duidelijkheid geeft over de PAS kunnen provincies niet vooruit. Ik verwacht dat medio 2013 duidelijkheid komt en de nieuwe PAS-verordening verankerd kan worden samen met de herijkte EHS in het beleid van de provincie. Dan kunnen bedrijven ook weer vergund gaan worden en doorontwikkelen. We zitten nu in een tussenfase.”

Herman Mertens, woordvoerder van de LLTB laat weten dat in Limburg eveneens de afgifte van vergunningen wordt vertraagd door regelgeving en niet zo zeer door ‘tegenwerking’. De LLTB heeft met de provincie Limburg afspraken gemaakt over het toepassen van nieuwe technieken in ruil voor ontwikkelruimte. Echter in de praktijk blijkt het voor ondernemers vaak onhaalbaar om aan de huidige emissienormen te kunnen voldoen. “Dit wordt geregeld in de PAS, maar dat kan nog een jaar tot anderhalf jaar duren voor hier duidelijkheid over is”, zegt Mertens. De Limburgse provincie en gemeenten zijn zeker niet onwillig, maar zitten zelf ‘gevangen’ in een web van regelgeving. Mertens schat dat het alleen al in het gebied rond De Peel om enkele honderden veehouderijbedrijven gaat die klem zitten in vergunningsprocedures en niet kunnen voldoen aan de dier- en welzijnseisen in 2013.

Dirk-Jan Schoonman, voorzitter van LTO Noord Gelderland kent geluiden als uit Noord-Brabant en Limburg niet. Tachtig procent van de Gelderse veehouderijbedrijven die aan bedrijfsontwikkeing willen doen, moeten een Nb-wetvergunning aanvragen. “Er zijn bij mij geen problemen bekend met de toekenning van Nb-wetvergunningen. Boeren lopen in Gelderland niet vast vanwege vele procedures.

Overheden in de noordelijke provincies nemen ook ruimschoots de tijd om vergunningsprocedures te doorlopen. Hilbrand Sinnema van LTO Noord Groningen: “Het zijn ellenlange proceduretrajecten geworden. Veehouderijbedrijven kunnen zo maar drie tot vier jaar bezig zijn met het rondkrijgen van een bedrijfsuitbreiding. Maar ik ken ook wel gevallen die zes jaar bezig zijn.” De intensieve veehouderij heeft het in Groningen het moeilijkst. Discussies over megastallen spelen in het Noorden ook.”

Of registreer je om te kunnen reageren.