Home

Foto & video 274 x bekeken

Vlaamse bodemsensing- en gps-dag

Eerder deze week werden Vlaamse studenten en telers bijgepraat over de mogelijkheden van gps en sensoren. Het materieel kwam ook in actie.

Foto

  • Eerder deze week werden Vlaamse studenten en telers bijgepraat over de mogelijkheden van gps en sensoren. Het materieel kwam ook in actie.
    Tekst & foto's: Matthijs Verhagen

  • Een trekker met gps; het is in België minder vaak te zien dan in Nederland. Reden te meer voor de organisatie om er met de themadag wat meer bekendheid aan te geven. Dat Nederland toch wel thuis is in de gps-techniek, bleek uit het aantal geel-zwarte kentekenplaten op de standhouders-parkeerplaats.

  • Naast gps ook aandacht voor bodemsensing. Hier twee kaarten die de geleidbaarheid van de bodem weergeven.

  • In combinatie met opbrengstmeting op de combine zijn de data te matchen; techniek die ook in praktijk al voorhanden is.

  • Hier de praktijk. De sensoren in de slee meten de geleidbaarheid van de bodem. In combinatie met de gps-gegevens kan zo een perceel in kaart gebracht worden. Voorwaarde voor een correcte meting is wel dat de grond voldoende vochtig is.

  • Jacob van den Borne, aardappelteler in de grensstreek, legt de toehoorders uit wat het toepassen van precisielandbouw voor zijn bedrijf betekend. De spuitmachine is voorzien van verschillende sensoren die onder meer de ontwikkeling van het gewas meten. De gegevens worden direct draadloos doorgestuurd naar de Isobus-terminal, voor plaatsspecifieke aansturing van de spuitmachine. Daarnaast worden alle gegevens opgeslagen en na verwerking met elkaar vergeleken. De sensoren worden niet alleen onderling vergeleken, maar ook met data van remote sensing-systemen, zoals bijvoorbeeld Mijnakker.

  • Diverse sensoren worden getest op de spuitmachine, waaronder Greenseekers en OptRx-sensoren. Jongste uitbreiding zijn deze Fritzmeier-sensoren, die niet alleen technisch gezien mooie techniek herbergen. Ook optisch lijkt het wel een kunstwerk. De sensor bestaat feitelijk uit zes verschillende sensoren. Deze zes sensoren werken ieder met een ander soort licht. Het uiteindelijke doel is om de biomassa (-ontwikkeling) en afgeleiden daarvan zo exact mogelijk in kaart te brengen.

  • Ter demonstratie is de sensor omgekeerd aangesloten. Ondanks het geringe kleurverschil met het dorre gras wordt het gefreesde deel door de sensoren op de spuitboom herkend. Dat deel wordt bespoten. Normaal gesproken (bij loofdoding) werken de sensoren uiteraard andersom. Bij veel bladmassa gaat de dosering omhoog.

  • Sensoren werken niet alleen dichtbij, maar ook op afstand. Satellietbeelden zijn daar een bekend voorbeeld van. Vliegtuigjes met sensoren aan boord kunnen deze data ook verzamelen. Bij bewolkt weer vliegen zij onder het wolkendek. Satellieten kunnen dat uiteraard niet. De vliegtechniek is niet duur. Aanschafprijs van het afgebeelde vliegtuig ligt gelijk met de waarde van een nieuwe fiets. De sensoren aan boord maken het vliegtuig geavanceerd. Deze kosten enkele tienduizenden euro's. Ook het omzetten van de meetgegevens in bruikbare informatie voor de teler is hogere wiskunde. Het bedrijf Aurea Imaging zet dit vliegtuig in en verzorgt dit.

  • Het vliegtuigje heeft een accu en elektromotor aan boord. Hiermee kan het 25 tot 50 minuten in de lucht blijven. Met een afstandsbediening bleek het lastig om exact rechte lijnen te vliegen, iets wat belangrijk is om betrouwbare metingen te krijgen. Een vooraf ingesteld vluchtplan in combinatie met een gps-autopiloot biedt nu uitkomst. In één vlucht kan zo 100 hectare gecoverd worden.

  • De Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek (Vito) heeft dit vliegtuig in gebruik.

  • Het onderzoeksvliegtuig kan sensoren met een gewicht tot liefst 10 kilo mee de lucht in nemen.

Of registreer je om te kunnen reageren.