1485 x bekeken 3 reacties

'Hoezo voedselverspilling?'

De overheid ziet het verwerken van laagwaardige voedselresten tot veevoer als voedselverspilling. Fraai is dat! Mijn veevoerbedrijf valt in de categorie verspilling.

Het gaat in Nederland en de wereld al jaren over het feit dat wij, de mensen, onze aardbol te veel belasten. Als het zo doorgaat met voortplanten en consumeren, is één aardbol niet voldoende. Maar de optimisten zien genoeg mogelijkheden om het beter te doen. Om meer te halen uit dezelfde aardbol en zodoende alle monden te voeden.

Een belangrijk deel van de oplossingen vindt men in de sfeer van hergebruik. Met mooie termen als cradle to cradle, recyclen, upcyclen, circulaire economie, hernieuwbare grondstoffen en biobased economie wordt aangegeven dat we efficiënt moeten omgaan met onze energie en grondstoffen. 'Gewoon' efficiënt zou ik zeggen, want ieder ambitieus bedrijf probeert efficiënt te werken.

De Verspillingsfabriek

Ik was laatst op bezoek bij de Verspillingsfabriek in Veghel. Cateraar Hutten zet zich daarmee op de kaart als een innovatief en ambitieus bedrijf dat werk maakt van het verminderen van verspilling van voedsel. In de Verspillingsfabriek worden soepen en sauzen gemaakt van producten (voornamelijk groenten en fruit) die worden afgekeurd door supermarkten en cateraars. Kromme komkommers, gevlekte tomaten en te kleine sinaasappels vinden zo toch hun weg naar de consument. Een mooi initiatief en eigenlijk jammer dat het nodig is. Er wordt te makkelijk voedsel weggegooid. Bang om iets verkeerds te eten (waar wordt je tegenwoordig niet ziek van), of gewoon omdat men niet weet hoe echt eten wordt gemaakt en waar het vandaan komt.

De Verspillingsfabriek oogst terecht veel lof. Echter, die lof zou de Nederlandse veehouderij ook moeten krijgen. In de Nederlandse veehouderij worden al jaren bijproducten gevoerd. Producten die vrij komen bij de productie van humane voeding en die anders als afval zouden eindigen. Voorbeelden van dergelijke producten zijn bietenpulp, tarwegries, bierbostel, raapzaadschroot, palmpitschilfers en tarweglutenvoermeel.

Flinke handel in bijproducten

Tegenwoordig hebben eerdergenoemde producten serieuze prijzen (afhankelijk van beschikbaarheid en voederwaarde) en is er een flinke handel in. Voor sommige levensmiddelenbedrijven een belangrijke inkomstenbron en misschien wel noodzakelijk om de productie van voedsel überhaupt rendabel te maken. Maar belangrijker is dat deze bijproducten in de veehouderij worden omgezet in hoogwaardig voedsel (melk, vlees en eieren). Daardoor is veel minder water en grond nodig om diervoeding te produceren. Nergens ter wereld worden zoveel bijproducten op deze manier verwerkt. Als je uitrekent hoeveel minder granen en eiwitgewassen we hiervoor hoeven te telen, heeft dat een gigantische impact op de CO2-footprint, waterverbruik en landgebruik.

Belangrijke rol voor mengvoederindustrie

De Nederlandse veehouderij is altijd sterk geweest in het verwaarden van bijproducten. Bij gebrek aan akkerland en dus veevoer werden deze (toen nog goedkope) bijproducten een interessant alternatief en daarmee werd de Nederlandse veehouderij concurrerend. In de verwerking van de bijproducten heeft de Nederlandse mengvoederindustrie een belangrijke rol gespeeld. Inkopers van mengvoerbedrijven zochten en zoeken naar nieuwe bijproducten om in het voer te stoppen. De handel en logistiek wordt opgezet en in sommige gevallen moet er in de fabriek worden geïnvesteerd. Daarnaast zijn er nog de bijproducten die rechtstreeks naar de boer gaan. Het mengvoerbedrijf levert dan niet meer het complete rantsoen, maar een aanvullend voer dat past bij de bijproducten.

Mijn vader leidde destijds ons familiebedrijf en zag dat deze producten belangrijk waren voor de verlaging van de voerkosten van zijn klanten. In plaats van proberen zo veel mogelijk compleet voer te verkopen, zette hij in op de aanvullende voeders. Die visie bleek goed en vandaag de dag zijn we nog steeds specialist in aanvullende voeders.

'Hoezo voedselverspilling?'

'Afval is afval'

Wat een sof dat de overheid ons dan ziet als afvalverwerkers. De term afval is absoluut niet toepasselijk bij bijproducten. Het is goed en veilig voedsel en wordt ook als zodanig verwerkt. Afval is letterlijk een containerbegrip en er is natuurlijk heel veel gevaarlijk afval. Daar moeten afvalverwerkers prudent mee omgaan. Maar de bureaucraten in Brussel en Den Haag scheren alles over één kam: afval is afval. De vergunningen van mengvoerbedrijven worden daardoor anders beoordeeld dan eigenlijk nodig zou zijn.

Erger is dat de voerindustrie en haar klanten niet de lof krijgen die zij verdienen. Dat komt sommige politici en belangengroepen natuurlijk goed uit. Met wat geluk vinden Brussel en Den Haag het binnenkort goed dat we deze bijproducten geen afval meer noemen en we dus met het veevoer niet meer onder de afvalstoffenwet vallen. Een kleine overwinning, maar we hebben nog een wereld te winnen.

Laatste reacties

  • vandenbrand

    voeruien en aardappels worden ook als AFVAL gezien. amtenaren slaan een beetje door

  • veldzicht

    @vandenbrand, met een topoogst heb je nu eenmaal teveel
    wees blij dat het vee het kan omzetten in hoogwaardige voedingsmiddelen in plaats van de vuilnisbelt. nu brengt het nog wat op anders kost het de tuinder of akkerbouwer geld.

  • WGeverink

    Het zou van de zotte zijn dat je als akkerbouwer alleen de komposthoop als optie hebt als Hak je erwten niet nodig heeft. Gelukkig is er in zo'n geval nog de veehouderij als plan B.

Of registreer je om te kunnen reageren.